Masukไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักรับรองพิเศษหรือห้อง VIP ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปได้ไม่นาน แสงไฟสลัวสีนวลตาตกกระทบลงบนเรือนร่างระหงที่กำลังนอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อตามร่องรอยสัมผัสหนักหน่วงที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ
ลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำสมส่วนของบอดี้การ์ดหนุ่มจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่เคยลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงบ้าคลั่งเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อทอดมองหญิงสาวตรงหน้า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนอาวุธและศิลปะการต่อสู้เอื้อมลงไปดึงชายกระโปรงชุดเดรสหรูของเขมิกาลงมาคลุมเรียวขาสวยอย่างเบามือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปเพียงนิดเดียว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายคามือ
ปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากอิ่มซึ่งบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยจากรสจูบอันดุดันของเขาเอง ลีโอโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง สูบดมกลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอให้เต็มปอดราวกับต้องการกักเก็บความอบอุ่นนี้ไว้เป็นเสบียงหล่อเลี้ยงหัวใจที่กำลังจะก้าวกลับเข้าสู่ความหนาวเหน็บ
ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาหมุนลูกบิดและก้าวเท้าพ้นบานประตูห้องพักออกมาสู่โถงทางเดินอันโอ่อ่า แผ่นหลังกว้างก็ยืดตรงขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย แววตาที่เคยอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรักลึกซึ้งแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา ว่างเปล่า และไร้ความรู้สึกในชั่วพริบตา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบตึงราวกับรูปสลักหินอ่อน หน้ากากของ ‘บอดี้การ์ดผู้เย็นชา’ ถูกหยิบขึ้นมาสวมทับไว้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมดุจน้ำแข็งขั้วโลกนั้น หัวใจของลีโอกำลังบีบรัดตัวแน่นด้วยความเจ็บปวดและกังวลเพียงใด
เบาะแสสำคัญที่เขาเพิ่งได้มาจากการแกะรอยคนร้ายเมื่อสองวันก่อน ชี้ชัดว่า ‘กลุ่มเงาอสรพิษ’ องค์กรใต้ดินที่คอยลอบกัดและจ้องทำลายธุรกิจของตระกูลเขมิกามาตลอดหลายเดือน ไม่ได้เคลื่อนไหวอยู่แค่ภายนอก แต่มันได้แทรกซึมและแฝงตัวอยู่ในสายงานของตระกูล ‘มิลิน’ คู่แข่งทางธุรกิจและญาติห่างๆ ที่กำลังตีสนิทกับคนรอบตัวของเขมิกาอยู่ในขณะนี้ การที่จะกระชากหน้ากากตัวการใหญ่ออกมาให้ได้ ลีโอจำเป็นต้องเดินเกมเสี่ยงตาย เขาต้องแกล้งทำเป็นรับงานอารักขาชั่วคราวให้มิลินต่อไปอย่างแนบเนียน เพื่อใช้เธอเป็นสะพานเชื่อมเข้าไปถึงวงในของศัตรู
และเงื่อนไขที่โหดร้ายที่สุดของแผนการนี้ก็คือ... เขาต้องตัดใจทำเป็นไม่ใส่ใจเขมิกา ต้องแสดงละครตบตาว่าเธอเป็นเพียงเจ้านายเก่าหรือคนที่ไม่สลักสำคัญอะไร เพื่อไม่ให้พวกหนอนบ่อนไส้และสายตาของศัตรูที่ซุ่มมองอยู่จับพิรุธได้ หากพวกมันรู้ว่าเขมิกาคือหัวใจและจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขา ศัตรูจะพุ่งเป้ามาทำร้ายเธอทันทีโดยไม่ลังเล
ลีโอยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมให้เธอเกลียด ยอมให้เธอเข้าใจผิด ดีกว่าต้องเห็นเธอตกอยู่ในอันตรายแม้เพียงปลายก้อย... ทว่าความจริงข้อนี้ เขมิกากลับไม่เคยรับรู้เลยสักนิด
แสงแดดยามบ่ายของวันถัดมาสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของห้างสรรพสินค้าสุดหรูใจกลางมหานคร บรรยากาศภายในโถงจัดแสดงชั้นบนสุดเต็มไปด้วยความคึกคักของผู้คนและทีมงานออกแบบที่กำลังเร่งจัดเตรียมพื้นที่สำหรับงานเปิดตัวแกลเลอรีศิลปะแห่งใหม่ของตระกูล
เขมิกาในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีขาวสะอาดตาที่ขับเน้นบุคลิกสง่างามสมฐานะนายหญิงตระกูลใหญ่ ยืนถือแฟ้มเอกสารแปลนงานอยู่ในมือ โดยมี ภูมินทร์ เพื่อนสนิทหนุ่มนักธุรกิจไฟแรงยืนเคียงข้างคอยชี้แนะและช่วยตรวจเช็กความเรียบร้อยของพื้นที่ให้อย่างเอาใจใส่
"ตรงโซนกลางนี้ ถ้าเราปรับไฟสปอตไลต์ให้ส่องลงมาที่ภาพวาดชิ้นเอกของงาน น่าจะช่วยดึงดูดสายตาแขกวีไอพีได้ดีกว่านี้นะเขม คุณว่าไหม" ภูมินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางก้มลงมองหน้าเพื่อนสาว
"คะ... อ้อ ค่ะ พงศ์ว่าดีเขมก็ว่าดีค่ะ" เขมิกาตอบรับเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยพยักหน้ารับไปอย่างแกนๆ ทว่าสายตาคู่สวยของเธอกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่แปลนงานหรือภาพร่างสามมิติตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาเรียวหงส์ที่เคยเปล่งประกายมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นระริกและจับจ้องนิ่งไปยังบริเวณโถงทางเดินฝั่งตรงข้าม ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
ตรงนั้น... ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่เธอคุ้นเคยทุกตารางนิ้วกำลังเดินเคียงข้างอารักขาให้กับ มิลิน หญิงสาวตระกูลดังในชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเพลิงแหวกอกลึก อวดเรือนร่างเย้ายวนเกินงาม มิลินจงใจเดินเกาะท่อนแขนแกร่งของลีโอไว้อย่างสนิทสนมเกินขอบเขตของนายจ้างกับบอดี้การ์ด ใบหน้าสวยเฉี่ยวของหล่อนเงยขึ้นยิ้มหวานหยดย้อย คอยพูดคุยหยอกล้อไม่หยุดปาก สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขมิกาเหมือนถูกบีบจนแหลกคามือ ไม่ใช่แค่ท่าทีออดอ้อนของมิลิน แต่มันคือปฏิกิริยาของลีโอ!
ชายหนุ่มยังคงทำหน้านิ่งเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา แต่เขากลับยอมเดินตามแรงดึงของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย มือข้างหนึ่งของเขาถือถุงกระดาษแบรนด์เนมหรูหรามากมายให้มิลินอย่างเต็มใจ ซ้ำร้าย... ทุกครั้งที่มิลินโน้มตัวเข้ามาแนบชิดจนหน้าอกเบียดเข้ากับท่อนแขนของเขาและเอียงหน้ากระซิบกระซาบข้างใบหู ลีโอก็เพียงแค่ก้มศีรษะลงรับฟังเล็กน้อย โดยไม่มีท่าทีปัดป้อง ปฏิเสธ หรือขยับตัวเว้นระยะห่างเลยแม้แต่น้อย! เขมิกายืนนิ่งงัน ปลายนิ้วเรียวสวยเผลอจิกเข้ากับสันแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกจุกแน่นแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาร้อนผ่าวไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เมื่อคืน... เขายังเป็นคนเดียวกับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นใช่ไหม’ เสียงกรีดร้องดังก้องอยู่ในความคิดของหญิงสาว ‘เมื่อคืนเขาเพิ่งจะกดฉันไว้กับโต๊ะ เพิ่งจะตีตราจองบนร่างกายฉัน และสั่งสอนฉันด้วยสัมผัสเร่าร้อนพวกนั้น... แล้วทำไมวันนี้เขาถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย! ทำไมเขาถึงยอมให้ผู้หญิงคนอื่นแตะเนื้อต้องตัวได้ง่ายดายขนาดนั้น!’
ความน้อยใจและความเข้าใจผิดกัดกินหัวใจของนายหญิงตระกูลใหญ่จนเป็นแผลเหวอะหวะ เธอคิดไปเองทั้งหมดว่าสำหรับลีโอแล้ว สัมผัสวาบหวามเมื่อคืนคงเป็นเพียงแค่การ ‘ลงโทษ’ ที่เธอขัดคำสั่ง หรือเป็นเพียงการ ‘ปลดปล่อยอารมณ์หึงหวง’ ชั่วครั้งชั่วคราวตามสัญชาตญาณของผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น เขาไม่ได้รักเธอ เขาไม่ได้คิดจะยกหัวใจให้เธอจริงๆ อย่างที่เธอเผลอมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาไปแล้ว ความเสียใจที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นไฟแห่งความโกรธและความหึงหวงที่ลุกโชนจนเตลิดเปิดเปิงยิ่งกว่าเดิม! ในเมื่อเขาทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ ในเมื่อเขากล้าหยามน้ำใจเธอกลางที่สาธารณะแบบนี้... เขมิกาก็จะไม่ยอมยืนเป็นคนโง่ให้เขาดูถูกอีกต่อไป!
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ก่อนจะหันขวับไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย
"พงศ์คะ..." เขมิกาเอ่ยเรียกชื่อเล่นที่สนิทสนมของภูมินทร์ด้วยน้ำเสียงหวานจัด ทว่าแววตาคู่สวยกลับร้อนระอุไปด้วยเปลวไฟแห่งความท้าทาย
"ว่าไงครับเขม" ภูมินทร์หันมายิ้มรับอย่างอ่อนโยน
"กระเป๋าแบรนด์เนมคอลเลกชันใหม่ร้านนั้นสวยจังเลยค่ะ... พงศ์ช่วยพาเมย์เข้าไปเลือกหน่อยสิคะ แล้วก็ช่วยถือให้เมย์ด้วยนะ" เธอจงใจใช้คำพูดและน้ำเสียงออดอ้อนให้คล้ายกับภาพบาดตาที่เพิ่งเห็นมาไม่มีผิดเพี้ยน
ภูมินทร์ชะงักไปเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของเพื่อนสาว แต่ด้วยความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เขมิกามาโดยตลอด ชายหนุ่มจึงยิ้มกว้างด้วยความเต็มใจ
"ได้สิเขม อยากได้ชิ้นไหนผมซื้อให้หมดเลยครับ" พูดจบ ภูมินทร์ก็ขยับเข้ามาใกล้ ยกวงแขนขึ้นโอบเอวบางของเขมิกาเบาๆ อย่างสุภาพบุรุษเพื่อประคองพาเดินไปยังร้านแบรนด์เนมหรูฝั่งตรงข้าม ซึ่งเส้นทางนั้นต้องเดินผ่านจุดที่ลีโอและมิลินยืนอยู่พอดี
เขมิกาเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างถือดี แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม ทว่าจังหวะที่ก้าวเดินผ่านหน้าลีโอในระยะประชิด เธอกลับจงใจเอียงศีรษะไปซบลงกับไหล่กว้างของภูมินทร์อย่างแนบชิด มือเรียวสวยยกขึ้นแตะลงบนอกเสื้อของเพื่อนหนุ่มเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยและแววตาเย้ายวนให้ภูมินทร์ต่อหน้าต่อตาลีโอ!
"ขอบคุณนะคะพงศ์ พงศ์ใจดีกับเขมที่สุดเลยค่ะ" เสียงหวานใสจงใจเปล่งออกมาให้ดังพอที่จะแทรกผ่านอากาศเข้าไปกระแทกโสตประสาทของบอดี้การ์ดหนุ่ม
ปึด!
เส้นความอดทนที่ขึงตึงของลีโอแทบขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาที!ร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นชะงักกึกไปในทันที สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อตวัดขวับไปจ้องมองฝ่ามือของภูมินทร์ที่กำลังเกาะกุมอยู่บนเอวคอดของเขมิกาอย่างถือวิสาสะ และไล่สายตาขึ้นไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยซึ่งกำลังซบอิงอยู่กับไหล่ของชายอื่น
นัยน์ตาคู่คมของบอดี้การ์ดหนุ่มฉายแววกร้าวร้าวและแผ่รังสีฆาตกรรมอันเย็นเยียบออกมาวูบหนึ่งจนบรรยากาศรอบตัวพลันหนาวสะท้าน เส้นเลือดบริเวณขมับปูดเกร็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ามือข้างที่ว่างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แรงบีบมหาศาลทำให้ถุงกระดาษแบรนด์เนมในมืออีกข้างยับยู่ยี่ผิดรูป
ในวินาทีนั้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวลีโอกำลังกู่ร้องสั่งให้เขากระชากปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทออกมา แล้วยิงกบาลไอ้ผู้ชายหน้าอ่อนคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด โทษฐานที่บังอาจเอามือสกปรกมาแตะต้องผู้หญิงที่เป็นสิทธิ์ขาดของเขา!ทว่า...
“อย่าขยับเด็ดขาดลีโอ... พวกมันกำลังจับตาดูแกอยู่”
เสียงเตือนจากหูฟังขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในช่องหูดังแทรกเข้ามาดึงสติของเขาไว้ได้ทันท่วงที ลีโอเหลือบสายตาเพียงเล็กน้อยไปยังมุมอับสายตาบริเวณเสาหินอ่อนชั้นล่าง ชายฉกรรจ์ในชุดไปรเวตสองคนที่แฝงตัวอยู่ในคราบนักช้อปกำลังแอบลอบมองขึ้นมาทางนี้ด้วยสายตาจับผิด หากเขาระเบิดอารมณ์ออกไปตอนนี้ แผนการทั้งหมดที่วางไว้จะพังทลายลงทันที เขมิกาจะกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของกลุ่มเงาอสรพิษในคืนนี้! ลีโอหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อข่มกลั้นพายุอารมณ์ที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ในอก เขากัดฟันกรอด บดสันกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดถึงขีดสุด ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ทรมานหัวใจตัวเองมากที่สุด... เขาแกล้งเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ปรายตามองไปยังนาฬิกาข้อมือและทำทีเป็นไม่สนใจภาพบาดตาตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย!...>>>
ความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีเข้ม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้เย็นเยียบตามธรรมชาติ หากแต่ระอุร้อนไปด้วยไอร้อนแห่งอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ลมหายใจร้อนผ่าวของลีโอรดลงบนแก้มเนียนของเขมิกาอย่างใกล้ชิด ทุกตารางนิ้วในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย นัยน์ตาคู่คมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยทำหน้าที่สวมหน้ากากนิ่งเฉย เยือกเย็น และไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับเปลือยเปล่า เปิดเผยความคลั่งไคล้และความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวออกมาจนหมดสิ้น"นายมันคนงี่เง่า... ลีโอ..."เขมิกาเค้นเสียงประท้วงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ ความหึงหวง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ได้อีกต่อไป"นายทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น... นายปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัว ทำตัวสนิทสนมจนออกนอกหน้า นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้
คำว่า 'ไปดื่มต่อที่คอนโดของเขม' ราวกับลูกดอกพิษที่พุ่งเจาะเข้ากลางหัวใจของลีโออย่างจัง! ลีโอยืนเกร็งแน่นไปทั้งร่าง มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบถุงแบรนด์เนมในมือจนยับยู่ยี่ รังสีความกร้าวร้าวและอันตรายแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมิลินที่ยืนควงแขนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักและหลุดร้องออกมาด้วยความตกใจ"ลีโอ... เป็นอะไรไปคะ? แขนคุณเกร็งจนฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ" มิลินเอ่ยเสียงหลบ"ขออภัยครับคุณมิลิน" ลีโอเค้นเสียงตอบ นัยน์ตาคู่คมกลายเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ผมเห็นบุคคลน่าสงสัยเดินอยู่รอบๆ บริเวณนี้... คุณมิลินควรรีบกลับขึ้นรถครับ"แม้ปากจะพูดเรื่องความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองแผ่นหลังระหงของเขมิกาที่กำลังเดินควงแขนภูมินทร์หายเข้าไปในร้านหรูด้วยความคลั่งไคล้และเครียดแค้นที่ปะทุจนแทบอกแตกตาย อยากลองดีกับผมขนาดนี้เลยใช่ไหม... คุณหนู!’ ตกกลางคืน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง...เขมิกานั่งจิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง ภูมินทร์นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งคู่คุยเรื่องแบบแปลนและเรื่องทั่วไปอย่างเป็นกันเอง แต่เขมิกากลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด สายตาของเธอคอย
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักรับรองพิเศษหรือห้อง VIP ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปได้ไม่นาน แสงไฟสลัวสีนวลตาตกกระทบลงบนเรือนร่างระหงที่กำลังนอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อตามร่องรอยสัมผัสหนักหน่วงที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำสมส่วนของบอดี้การ์ดหนุ่มจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่เคยลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงบ้าคลั่งเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อทอดมองหญิงสาวตรงหน้า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนอาวุธและศิลปะการต่อสู้เอื้อมลงไปดึงชายกระโปรงชุดเดรสหรูของเขมิกาลงมาคลุมเรียวขาสวยอย่างเบามือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปเพียงนิดเดียว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายคามือปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากอิ่มซึ่งบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยจากรสจูบอันดุดันของเขาเอง ลีโอโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง สูบดมกลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอให้เต็มปอดราว
บทที่ 12: พันธนาการใต้ไฟราคินลีโอซุกใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจระส่ำ บดเบียดริมฝีปากและริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้อนวลละเอียด ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ... ลีโอ... อื้อ!"เขมิกาแอ่นอกเกร็งร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่รุกรานอย่างเอาแต่ใจ สองมือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของชายหนุ่ม บีบเกร็งตามจังหวะการละเลงความซ่านซาบที่เขาประเคนให้ ฝ่ามือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากหน้าท้องเนียนนุ่ม สอดแทรกผ่านชั้นในตัวจิ๋วเข้าไปสัมผัสกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อนที่ใจกลางความเป็นหญิง ปลายนิ้วยาวสอดประคองและสลายความดื้อรั้นของเธอด้วยจังหวะที่ทั้งหนักแน่นและเชี่ยวชาญ"... ลีโอ... อะ... อ๊า!"เสียงหวานครางระส่ำไม่เป็นภาษายามที่เขาเพิ่มจังหวะนิ้วและแรงบดเบียด ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ปรือฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา ร่างบางสั่นเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลีโอไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขากดจูบหนักแน่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงเอาเสียงครางหวานซาบซึ้งลงไปในลำคอ พลางเร่งจังหวะฝ่ามือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เพื่อตอ
หลังจากนั้นลีโอก็พาเขมมิกากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขมมิกาเองก็ว่าง่าย เพราะเธอเองก็ไม้ต้องการให้เขาไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับยายมิลินเช่นเดียวกัน ร่างบางนั่งเงียบกริบอยู่ด้านหลัง ขณะที่คนขับก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยคำใดออกมา สายตาลอบชำเลืองมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด“คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” ลีโอเอ่ยพลางเหลือบมองท่าทีอีกฝ่ายจากกระจกหลัง“ไม่”“แวะร้านสะดวกซื้อไหมครับ ช็อคโกแลตสักชิ้นไหม” เสียงนุ่มเอ่ย พลางนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันถึงทำให้หน้าคุณหนูของเขาตูมได้มากมายขนาดนี้“ไม่ ไม่ ไม่ อะไรทั้งนั้น” เขมมิกาแหวดใส่เขา เธอจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้เปธอหงุดหงิดได้ยังไงกัน เพราะก่อนหน้าที่ลีโอจะพาเธอมาก็ไปร่ำลาคุณหนูมิลินเป็นนานสองนานไม่รู้ว่าทำอะไรกันอยู่“เป็นอะไรนอีกครับ อารมณ์เสียอะไรมาอีก” จากคนที่เป็นคนไม่ชอบพูด เวลาอยู่กับคุณหนูของเขากลับเป็นคนชอบซักชอบถามซะงั้น“ไม่ต้องยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องสนใจฉันด้วย ไปสนใจคุณหนูมิลินของนายนู้น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ย ทำเอาคนฟังอมยิ้ม“นี่คุณหนูหึงผมเหรอครับ” ลีโออมยิ้ม“เปล่าซะหน่อ
ความตึงเครียดในมุมอับของทางเดิน VIP ภายในคฤหาสน์หรูพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันและแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านมาจากห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ เคล้าคลอมากับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะอันบ้าคลั่งลีโอไม่เปิดโอกาสให้เขมิกาได้เอ่ยคำประท้วงแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีที่สติของเธอยังไม่ทันตั้งรับ ริมฝีปากหยักบดเบียดลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ถูกสะกดข่มไว้ตลอดสองสัปดาห์เต็ม ความหึงหวงที่สั่งสมมานานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่ทั้งเว้าวอนและเอาแต่ใจในคราวเดียวกัน"อื้อ..."เขมิกาส่งเสียงครางพร่าในลำคอด้วยความตกใจ เมื่อบทจูบครั้งนี้รุนแรงและซัดสาดความซ่านซาบไปทั่วทุกอณูเนื้อ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วง รสสัมผัสอันคุ้นเคย อุ่นร้อน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ทำลายเกราะป้องกันความดื้อรั้นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันจนพังทลายลงไม่เป็นท่ามือบางที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามดิ้นรนและออกแรงขัดขืนในตอนแรก ทว่าเพียงไม่นาน ปลายนิ้วเรียวของเธอกลับเก







