Masukความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีเข้ม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้เย็นเยียบตามธรรมชาติ หากแต่ระอุร้อนไปด้วยไอร้อนแห่งอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ลมหายใจร้อนผ่าวของลีโอรดลงบนแก้มเนียนของเขมิกาอย่างใกล้ชิด ทุกตารางนิ้วในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย นัยน์ตาคู่คมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยทำหน้าที่สวมหน้ากากนิ่งเฉย เยือกเย็น และไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับเปลือยเปล่า เปิดเผยความคลั่งไคล้และความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวออกมาจนหมดสิ้น
"นายมันคนงี่เง่า... ลีโอ..."
เขมิกาเค้นเสียงประท้วงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ ความหึงหวง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ได้อีกต่อไป
"นายทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น... นายปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัว ทำตัวสนิทสนมจนออกนอกหน้า นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้วนายยังมีหน้ามาบ้าใส่ฉันอีกเหรอ!"
หยาดน้ำตาที่ร่วงผาดผ่านแก้มเนียนดั่งสายฝนโปรยปรายในฤดูร้อน ทำให้ความดุดันและท่าทีเกรี้ยวกราดของลีโอชะงักกึกไปในทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านร่าง ความปวดร้าว ความเจ็บปวด และความตัดพ้อที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่สวยของนายหญิง ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มตระหนักรู้ได้ในเสี้ยววินาที... สิ่งที่เธอแสดงออกทั้งหมดในค่ำคืนนี้ ไม่ใช่เพราะเธอไม่รักเขา แต่เป็นเพราะเธอรักจนหมดหัวใจต่างหาก เธอน้อยใจ หึงหวง และเจ็บปวดไม่แพ้กันเลย จนสติสัมปชัญญะของเธอแทบจะหลุดลอยไปเช่นเดียวกับเขา
"คุณหนู..."
น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยโทสะผ่อนลงในทันตา กลายเป็นความนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อย ฝ่ามือหนาที่เคยยันบานประตูไม้ไว้อย่างมั่น คงยกขึ้นมาช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด ลีโอประคองใบหน้าหวานล้ำเอาไว้ด้วยสองมืออย่างมั่นคง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงแนบหน้าผากของเขาเข้ากับหน้าผากของเธอ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นร้อนผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวกันในความเงียบงัน
"ผมขอโทษ..." เขาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ชิดริมฝีปากนุ่มที่ยังคงสั่นระริก
"ผมขอโทษที่ทำให้คุณหนูต้องเข้าใจผิด... ได้โปรดเชื่อใจผมเถอะนะคุณหนู ผมไม่เคยสนใจมิลินหรือผู้หญิงหน้าไหนบนโลกนี้เลยแม้แต่นิดเดียว... ทั้งหมดที่ผมต้องเข้าใกล้เธอ ที่ผมต้องทำเป็นสนใจเธอนั้น มันมีเหตุผลเดียว... ผมแค่ต้องสืบหาตัวคนร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ เพื่อปกป้องคุณหนูให้ปลอดภัยจากเงาอันตรายพวกนั้นต่างหาก"
"นายโกหก..." เขมิกาพึมพำเสียงสั่นเครือ ปล่อยให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเบาๆ
"ผมไม่เคยโกหกคุณหนูเลยสักครั้งในชีวิตนี้"
ลีโอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยความจริงใจทั้งหมดที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมีให้ได้ แววตาของเขาไม่มีความลับ ไม่มีหน้ากากอีกต่อไป มีเพียงความรักและความภักดีที่ลุกโชน
"หัวใจของผม... ร่างกายของผม... และลมหายใจทุกลมหายใจของผม มันเป็นของคุณหนูมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเท้าเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดของคุณหนู และได้รับหน้าที่ให้ดูแลดวงใจดวงนี้"
คำสารภาพรักอันหนักแน่นและจริงใจจากปากของคนที่เธอรักสุดหัวใจ ทำให้ออกบางของเขมิกากระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความน้อยใจและความหวาดระแวงที่สะสมมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาสลายหายไปในพริบตา ราวกับหมอกควันยามเช้าที่ถูกแสงอาทิตย์แผดเผา เหลือเพียงความปรารถนาอันร้อนรุ่มและโหยหาที่พุ่งทะยานขึ้นมาแทนที่อย่างไม่อาจต้านทาน เขมิกามองใบหน้าคมคายของเขา ขอบตาคู่สวยร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจ หากแต่เป็นเพราะหัวใจที่พองโตด้วยความอิ่มเอม
“นะ นาย... อ๊ะ!”
เสียงหวานอุทานออกมาเบาๆ อย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ ลีโอก็ขยับเข้าประชิดตัวเธอมากยิ่งขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า เขาประกบเรียวปากหยักลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างหนักแน่นและลึกซึ้ง ความอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยความโหยหาเข้าจู่โจมความนึกคิดของเธอจนขาวโพลน ไร้ซึ่งความดุดันก้าวร้าวเหมือนอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา แต่นี่คือจูบแห่งการไถ่โทษ จูบที่ตั้งใจจะลบเลือนรอยแผลใจและความเข้าใจผิดทั้งหมด พร้อมทั้งปลอบประโลมความรู้สึกว้าวุ่นในใจของกันและกัน ลิ้นร้อนตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากบางอย่างละเมียดละไม ราวกับคนกระหายน้ำที่พบเจอบ่อน้ำกลางทะเลทราย เขมิกาครางอื้ออึงในลำคอด้วยความเคลิบเคลิ้ม เรียวแขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยสัญชาตญาณ ออกแรงดั้งรั้งเขาให้แนบชิดติดกับตัวเธอมากยิ่งขึ้นไปอีก
ในวินาทีนั้นเอง ลีโอตัดสินใจช้อนร่างระหงของเธอขึ้นในท่อนแขนแข็งแรง อุ้มเธอเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนอนโดยไม่ละริมฝีปากออกจากกัน เขาวางร่างของเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างเบามือ ราวกับเธอนั้นเป็นสิ่งของล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในโลก ก่อนที่เรือนร่างสูงใหญ่ของเขาจะทาบทับลงมาตามสัญชาตญาณ เพื่อกักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาโดยสมบูรณ์ สายตาคมกริบทอดมองลงมาประสานเข้ากับดวงตาปรือฉ่ำไปด้วยหยาดอารมณ์ของเขมิกา
"คืนนี้... ผมจะไม่เกรงใจอีกแล้วนะครับคุณหนู และผมจะไม่ยอมหยุดมันเด็ดขาดจนกว่าคุณจะจำฝังใจว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริงของคุณ"
ลีโอกระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูของเธอ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อตึงแน่นตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ฝึกฝนร่างกายมาอย่างดี ก่อนที่มือคู่นั้นจะเลื่อนต่ำลงมาค่อยๆ ปลดซิปชุดเดรสตัวสวยของเขมิกาออกอย่างใจเย็น สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ลากผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่ม ปลุกกระแสความซ่านซาบและสั่นสะท้านให้แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูเนื้อของหญิงสาวอย่างห้ามไม่อยู่
ริมฝีปากหยักพรมจูบอุ่นๆ ไต่ต่ำลงมาจากซอกคอระหง ไล่เรื่อยมาจนถึงเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ และลากผ่านหน้าท้องนวลเนียนอย่างถือสิทธิ์ เขาสร้างรอยรักสีกุหลาบจางๆ ไว้บนผิวเนียนนุ่มเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้นั้นเต็มไปด้วยความละเมียดละไม ความเร่าร้อน และความต้องการที่จะยึดครองเธออย่างแท้จริง ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ
“อ๊ะ... อื้อ... ลีโอ...”
เขมิกาแอ่นกายรับสัมผัสอันเร่าร้อนด้วยความเต็มใจ เสียงหวานครางกระเส่ายามที่ลีโอปรนเปรอและตอกย้ำความเป็นเจ้าของในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหึงหวง ความเข้าใจผิด และความดื้อรั้นทั้งหมดทั้งมวล มลายหายไปในความมืดมิดของค่ำคืนนี้ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ และอารมณ์เสน่หาอันลึกล้ำที่ผูกพันดวงใจและร่างกายของคนทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างแน่นแฟ้น ในคืนที่ไร้ซึ่งข้อผูกมัดใดๆ นอกจากหัวใจที่ยอมจำนนต่อกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ...>>>
ความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีเข้ม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้เย็นเยียบตามธรรมชาติ หากแต่ระอุร้อนไปด้วยไอร้อนแห่งอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ลมหายใจร้อนผ่าวของลีโอรดลงบนแก้มเนียนของเขมิกาอย่างใกล้ชิด ทุกตารางนิ้วในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย นัยน์ตาคู่คมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยทำหน้าที่สวมหน้ากากนิ่งเฉย เยือกเย็น และไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับเปลือยเปล่า เปิดเผยความคลั่งไคล้และความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวออกมาจนหมดสิ้น"นายมันคนงี่เง่า... ลีโอ..."เขมิกาเค้นเสียงประท้วงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ ความหึงหวง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ได้อีกต่อไป"นายทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น... นายปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัว ทำตัวสนิทสนมจนออกนอกหน้า นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้
คำว่า 'ไปดื่มต่อที่คอนโดของเขม' ราวกับลูกดอกพิษที่พุ่งเจาะเข้ากลางหัวใจของลีโออย่างจัง! ลีโอยืนเกร็งแน่นไปทั้งร่าง มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบถุงแบรนด์เนมในมือจนยับยู่ยี่ รังสีความกร้าวร้าวและอันตรายแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมิลินที่ยืนควงแขนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักและหลุดร้องออกมาด้วยความตกใจ"ลีโอ... เป็นอะไรไปคะ? แขนคุณเกร็งจนฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ" มิลินเอ่ยเสียงหลบ"ขออภัยครับคุณมิลิน" ลีโอเค้นเสียงตอบ นัยน์ตาคู่คมกลายเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ผมเห็นบุคคลน่าสงสัยเดินอยู่รอบๆ บริเวณนี้... คุณมิลินควรรีบกลับขึ้นรถครับ"แม้ปากจะพูดเรื่องความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองแผ่นหลังระหงของเขมิกาที่กำลังเดินควงแขนภูมินทร์หายเข้าไปในร้านหรูด้วยความคลั่งไคล้และเครียดแค้นที่ปะทุจนแทบอกแตกตาย อยากลองดีกับผมขนาดนี้เลยใช่ไหม... คุณหนู!’ ตกกลางคืน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง...เขมิกานั่งจิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง ภูมินทร์นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งคู่คุยเรื่องแบบแปลนและเรื่องทั่วไปอย่างเป็นกันเอง แต่เขมิกากลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด สายตาของเธอคอย
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักรับรองพิเศษหรือห้อง VIP ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปได้ไม่นาน แสงไฟสลัวสีนวลตาตกกระทบลงบนเรือนร่างระหงที่กำลังนอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อตามร่องรอยสัมผัสหนักหน่วงที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำสมส่วนของบอดี้การ์ดหนุ่มจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่เคยลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงบ้าคลั่งเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อทอดมองหญิงสาวตรงหน้า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนอาวุธและศิลปะการต่อสู้เอื้อมลงไปดึงชายกระโปรงชุดเดรสหรูของเขมิกาลงมาคลุมเรียวขาสวยอย่างเบามือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปเพียงนิดเดียว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายคามือปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากอิ่มซึ่งบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยจากรสจูบอันดุดันของเขาเอง ลีโอโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง สูบดมกลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอให้เต็มปอดราว
บทที่ 12: พันธนาการใต้ไฟราคินลีโอซุกใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจระส่ำ บดเบียดริมฝีปากและริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้อนวลละเอียด ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ... ลีโอ... อื้อ!"เขมิกาแอ่นอกเกร็งร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่รุกรานอย่างเอาแต่ใจ สองมือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของชายหนุ่ม บีบเกร็งตามจังหวะการละเลงความซ่านซาบที่เขาประเคนให้ ฝ่ามือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากหน้าท้องเนียนนุ่ม สอดแทรกผ่านชั้นในตัวจิ๋วเข้าไปสัมผัสกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อนที่ใจกลางความเป็นหญิง ปลายนิ้วยาวสอดประคองและสลายความดื้อรั้นของเธอด้วยจังหวะที่ทั้งหนักแน่นและเชี่ยวชาญ"... ลีโอ... อะ... อ๊า!"เสียงหวานครางระส่ำไม่เป็นภาษายามที่เขาเพิ่มจังหวะนิ้วและแรงบดเบียด ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ปรือฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา ร่างบางสั่นเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลีโอไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขากดจูบหนักแน่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงเอาเสียงครางหวานซาบซึ้งลงไปในลำคอ พลางเร่งจังหวะฝ่ามือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เพื่อตอ
หลังจากนั้นลีโอก็พาเขมมิกากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขมมิกาเองก็ว่าง่าย เพราะเธอเองก็ไม้ต้องการให้เขาไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับยายมิลินเช่นเดียวกัน ร่างบางนั่งเงียบกริบอยู่ด้านหลัง ขณะที่คนขับก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยคำใดออกมา สายตาลอบชำเลืองมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด“คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” ลีโอเอ่ยพลางเหลือบมองท่าทีอีกฝ่ายจากกระจกหลัง“ไม่”“แวะร้านสะดวกซื้อไหมครับ ช็อคโกแลตสักชิ้นไหม” เสียงนุ่มเอ่ย พลางนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันถึงทำให้หน้าคุณหนูของเขาตูมได้มากมายขนาดนี้“ไม่ ไม่ ไม่ อะไรทั้งนั้น” เขมมิกาแหวดใส่เขา เธอจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้เปธอหงุดหงิดได้ยังไงกัน เพราะก่อนหน้าที่ลีโอจะพาเธอมาก็ไปร่ำลาคุณหนูมิลินเป็นนานสองนานไม่รู้ว่าทำอะไรกันอยู่“เป็นอะไรนอีกครับ อารมณ์เสียอะไรมาอีก” จากคนที่เป็นคนไม่ชอบพูด เวลาอยู่กับคุณหนูของเขากลับเป็นคนชอบซักชอบถามซะงั้น“ไม่ต้องยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องสนใจฉันด้วย ไปสนใจคุณหนูมิลินของนายนู้น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ย ทำเอาคนฟังอมยิ้ม“นี่คุณหนูหึงผมเหรอครับ” ลีโออมยิ้ม“เปล่าซะหน่อ
ความตึงเครียดในมุมอับของทางเดิน VIP ภายในคฤหาสน์หรูพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันและแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านมาจากห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ เคล้าคลอมากับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะอันบ้าคลั่งลีโอไม่เปิดโอกาสให้เขมิกาได้เอ่ยคำประท้วงแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีที่สติของเธอยังไม่ทันตั้งรับ ริมฝีปากหยักบดเบียดลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ถูกสะกดข่มไว้ตลอดสองสัปดาห์เต็ม ความหึงหวงที่สั่งสมมานานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่ทั้งเว้าวอนและเอาแต่ใจในคราวเดียวกัน"อื้อ..."เขมิกาส่งเสียงครางพร่าในลำคอด้วยความตกใจ เมื่อบทจูบครั้งนี้รุนแรงและซัดสาดความซ่านซาบไปทั่วทุกอณูเนื้อ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วง รสสัมผัสอันคุ้นเคย อุ่นร้อน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ทำลายเกราะป้องกันความดื้อรั้นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันจนพังทลายลงไม่เป็นท่ามือบางที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามดิ้นรนและออกแรงขัดขืนในตอนแรก ทว่าเพียงไม่นาน ปลายนิ้วเรียวของเธอกลับเก







