บทที่ 5 วิมานลวง 4

     ความสับสนและตกตะลึงแล่นริ้วขึ้นมาในอก ทว่าเมื่อก้มลงมองใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้ สัญชาตญาณของการปกป้องก็ทำงานเร็วกว่าความแค้น เขาปัดความสงสัยทิ้งไปชั่วคราว โน้มตัวลงไปกอดรัดร่างบางไว้แน่น พรมจูบซับน้ำตาให้คนใต้ร่างอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้

         “ชู่ว...พี่ขอโทษคนดี ทนอีกนิดเดียวนะพริ้ม พี่จะหยุดอยู่นิ่ง ๆ ให้พริ้มคุ้นชินก่อน”

         เขากระซิบปลอบโยนข้างใบหู อดทนข่มความปวดร้าวที่ต้องการจะกระแทกกระทั้นเข้าไปให้สุดทาง เขาใช้ความช่ำชองจูบซับและลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างเพื่อดึงความสนใจของเธอให้กลับมาจดจ่อที่ความรัญจวนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มคลายความเกร็งลงและช่องทางรักเริ่มหลั่งน้ำหล่อลื่นออกมาโอบรัดเขาอีกครั้ง เขาก็เริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ

         “อ๊ะ...พี่โรม...”

         เสียงครางสะอื้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่า ความเจ็บปวดในคราแรกเริ่มจางหาย กลายเป็นความเสียวซ่านที่แล่นปลาบไปถึงไขสันหลัง พิมพ์มาดาเผลอแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสที่ลึกล้ำนั้นอย่างลืมตัว เล็บคมจิกลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยาน

         จากจังหวะที่นุ่มนวลทะนุถนอม โรมเริ่มหมดความอดทนเมื่อถูกความหอมหวานบีบรัดอย่างหนักหน่วง เขาเพิ่มความเร็วและความดุดันขึ้นตามแรงตัณหา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง แข่งกับเสียงเกลียวคลื่นที่สาดกระทบหน้าผาเบื้องล่าง หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ทว่าเขากลับรู้สึกสุขสมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

         “พริ้ม...อา... ทำไมถึงได้ตอดรัดพี่แน่นขนาดนี้”

         โรมคำรามต่ำ สบถคำหยาบคายออกมาด้วยความลืมตัวเมื่อสติสัมปชัญญะใกล้จะขาดผึง เขากระแทกตัวตนเข้าใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วงและลึกซึ้งในทุกจังหวะ

         “อ๊า...!!!”

         พิมพ์มาดาหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายบิดเร่าราวกับล่องลอยอยู่ท่ามกลางพายุหมุน เธอไม่เคยรู้เลยว่าการตกลงไปในไฟปรารถนาของมัจจุราชมันจะร้อนแรงและแผดเผาได้ถึงเพียงนี้

         “พี่โรม...พริ้มไม่ไหวแล้ว...อื้อ!”

         “พร้อมกันนะเจ้าหญิงของพี่”

         มหาเศรษฐีหนุ่มเร่งจังหวะในช่วงโค้งสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง โรมปลดปล่อยสายธารแห่งความอบอุ่นฉีดพล่านเข้าไปในตัวเธอทุกหยาดหยด เขาทรุดตัวลงทาบทับร่างบอบบางที่กำลังหอบหายใจสะท้าน ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นดอกมะลิเข้าปอดลึก ๆ ด้วยความรู้สึกที่เต็มตื้นอย่างประหลาด

         ทว่าค่ำคืนแห่งวิมานลวงไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น ความหอมหวานของหญิงสาวบริสุทธิ์เปรียบเสมือนโอสถชั้นเลิศที่กระตุ้นความหิวกระหายของมัจจุราชหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งและอีกครั้ง โรมพาดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งตัณหาครั้งแล้วครั้งเล่า ปรนเปรอและตักตวงความสุขจากร่างบอบบางอย่างไม่รู้จักอิ่ม

         เขาพลิกแพลงและสอนบทรักที่แปลกใหม่ให้กับหญิงสาวที่อ่อนหัดจนเธอแทบจะหลอมละลายคามือ เสียงครางหวานหูและหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมของเธอคือชัยชนะที่เขาได้รับในคืนนี้

         จนกระทั่งพายุอารมณ์ลูกสุดท้ายสงบลงในตอนใกล้รุ่งสาง ร่างที่บอบช้ำและเหนื่อยล้าของพิมพ์มาดาก็ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของเขาอย่างหมดเรี่ยวแรง

         มัจจุราชหนุ่มทอดสายตามองใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มด้วยแววตาที่ซับซ้อน รอยเลือดสีจางบนผ้าปูที่นอนสีขาวเป็นหลักฐานที่ตอกย้ำถึงความบริสุทธิ์ของเธอ

         ทว่าเมื่อภาพของน้องชายที่นอนจมกองเลือดฉายทับเข้ามา นัยน์ตาสีเหล็กก็กลับมาเยือกเย็นและแข็งกร้าวตามเดิม

         ‘ความบริสุทธิ์นั่นก็แค่ของแถม แต่หนี้แค้นต่างหากที่เธอต้องชดใช้ พิมพ์มาดา!’

         เขาแสยะยิ้มเลือดเย็น ก่อนจะกระชับอ้อมกอดร่างบางไว้แน่น รอคอยเวลาที่แสงอาทิตย์จะสาดส่อง เพื่อกระชากเธอลงสู่ขุมนรกด้วยสัญญาทาสที่เตรียมไว้

*****************************

         แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตาสีอ่อน พิมพ์มาดากะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับการมองเห็น ความรู้สึกแรกที่แทรกซึมเข้ามาคือความปวดร้าวระบมไปทั่วทั้งร่างราวกับถูกจับแยกชิ้นส่วน ทว่าเมื่อความทรงจำอันแสนหวานและเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาทักทาย พวงแก้มใสก็เห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

         หญิงสาวขยับตัวดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง รอยยิ้มบาง ๆ จุดประกายขึ้นบนริมฝีปากเมื่อนึกถึงสัมผัสที่แสนจะทะนุถนอมและคำสัญญาที่ว่า ‘เขาจะจัดการทุกอย่างให้เอง’ เธอวาดฝันถึงเช้าวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและการตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของคนที่เธอเพิ่งมอบทั้งตัวและหัวใจให้

         ทว่าพื้นที่ข้างกายกลับว่างเปล่าและเย็นเฉียบ

         พิมพ์มาดากวาดสายตามองไปรอบห้องนอนกว้าง ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึกเมื่อพบร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนกอดอกพิงกรอบประตูระเบียงอยู่เงียบ ๆ

         โรมไม่ได้อยู่ในชุดสบาย ๆ สไตล์การมาพักผ่อนริมทะเลอีกต่อไป เขาสวมชุดสูทสากลสีเข้มสั่งตัดพอดีตัว เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า เส้นผมที่เคยปรกหน้าผากถูกเซตกลับไปเป็นทรงเป๊ะตามเดิม ท่าทางผ่อนคลายและรอยยิ้มอบอุ่นของเทพบุตรเมื่อวานมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงรังสีความเย็นเยือกและอำนาจคุกคามของมัจจุราชหนุ่มที่เธอกลัวจับใจในวันแรกที่เจอกัน