บทที่ 5 วิมานลวง 5

      “พี่โรม...”

         พิมพ์มาดาเอ่ยเรียกเขาเสียงแผ่ว พยายามหยัดตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงด้วยความยากลำบาก

         “ทำไมตื่นเช้าจังคะ แล้วทำไมแต่งตัว...”

         “ตื่นแล้วก็ดี ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวซะ ผมมีเวลาไม่มาก”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ตอบกลับมานั้นราบเรียบและเย็นชาจนคนฟังชาวาบไปทั้งตัว สรรพนามที่เคยใช้เรียกขานกันอย่างสนิทสนมถูกเปลี่ยนกลับมาห่างเหินดังเดิม เธอมองเขาด้วยความสับสน รอยยิ้มบนใบหน้าหวานค่อย ๆ เจื่อนลง

         “เกิดอะไรขึ้นคะ พี่โรม...ทำไมจู่ ๆ พี่ถึง...”

         พั่บ!

         ยังไม่ทันที่จะถามจบ แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทก็ถูกโยนลงมาบนเตียงตรงหน้าเธออย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้ง

         “เปิดอ่านดูสิ แล้วเซ็นชื่อซะ”

         โรมออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด นัยน์ตาสีเหล็กจ้องมองร่างบอบบางที่กำลังสั่นเทาด้วยความสมเพช

         มือเล็กที่สั่นระริกค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรพิมพ์ใหญ่บนหัวกระดาษ ‘สัญญาชดใช้หนี้สิน’ และ ‘ข้อตกลงการจดทะเบียนสมรส’ ซึ่งมีรายละเอียดที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

         “นี่มันอะไรกันคะพี่...คุณโรม สัญญาชดใช้หนี้ห้าสิบล้านบาท! รีสอร์ตของฉันไม่ได้เป็นหนี้เยอะขนาดนั้นนะคะ แล้วทำไมในสัญญานี้ถึงระบุว่าฉันต้องโอนกรรมสิทธิ์บ้านอิงดาวให้เป็นของคุณ และบังคับให้ฉันไปจดทะเบียนสมรสเป็น ‘ภรรยา’ ของคุณจนกว่าคุณจะพอใจ”

         พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา สรรพนามที่ใช้เรียกขานแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นความห่างเหินทันทีที่เห็นธาตุแท้ของเขา ความฝันอันแสนหวานพังทลายลงตรงหน้า ภาพเทพบุตรขี่ม้าขาวสลายกลายเป็นซาตานร้ายที่พร้อมจะขย้ำคอเธอ

         “ก็หนี้ที่คุณไปหลอกปอกลอกไอ้เวหา น้องชายของผมจนมันหมดตัวและคิดสั้นจนต้องเข้าไอซียูไงล่ะ พิมพ์มาดา!”

         โรมตวาดลั่น สาวเท้าเข้ามาประชิดขอบเตียง มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนอย่างแรงจนเธอต้องเชิดหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยไฟแค้น

         “คุณหลอกน้องชายผม เอาเงินห้าสิบล้านโอนเข้าบัญชีชื่อคุณ แล้วคิดเหรอว่าคนอย่าง รเมศ อัครเดชสกุล จะปล่อยให้คุณลอยนวลไปเสวยสุขกับเงินก้อนนั้น สิ่งที่คุณเจอเมื่อคืน มันก็แค่รางวัลปลอบใจสำหรับนักโทษที่กำลังจะตกนรกชั่วชีวิตเท่านั้นแหละ”

         ความจริงที่ถูกสาดใส่หน้าทำเอาพิมพ์มาดาหูอื้อตาลายไปหมด เธอเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าทำไมเขาถึงเจาะจงมาพักที่รีสอร์ตของเธอ ทำไมเขาถึงรู้เรื่องหนี้สิน และทำไมเขาถึงลงทุนใช้เงินมหาศาลเพื่อล่อลวงเธอมาที่นี่ ทุกอย่าง...ตั้งแต่รอยยิ้ม ความอ่อนโยน ข้อเสนอที่แสนดี และรสจูบที่ทำให้เธอหลอมละลาย มันคือ ‘กับดัก’ ที่เขาขุดไว้อย่างเลือดเย็น

         “ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่รู้จักน้องชายคุณด้วยซ้ำนะคะ ฉันไม่รู้เรื่องเงินห้าสิบล้านอะไรนั่นเลยจริง ๆ”

         พิมพ์มาดาร้องไห้โฮ พยายามอธิบายความจริงด้วยเสียงที่สั่นพร่า

         “ต้องเป็นพี่ช่อแน่ ๆ พี่ช่อ พี่สาวต่างแม่ของฉันขโมยเอกสารและเอาชื่อฉันไปทำเรื่องพวกนี้ ฉันถูกทิ้งให้รับหนี้โดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะคะ คุณต้องเชื่อฉันนะ”

         น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและถูกหลอกลวงไหลอาบสองแก้ม เธอเสียตัว เสียหัวใจ ให้กับผู้ชายที่เห็นเธอเป็นเพียงแค่เครื่องมือระบายความแค้น

         “เก็บคำโกหกตอแหลของคุณไว้ไปพูดในศาลเถอะ”

โรมสะบัดมือออกอย่างรังเกียจ

         “หลักฐานทุกอย่างมัดตัวคุณแน่นหนา ถ้าคุณไม่เซ็นสัญญานี้ ผมจะส่งตำรวจไปลากคอคุณเข้าคุก ข้อหาฉ้อโกงและพยายามฆ่า แล้วบ้านอิงดาวของคุณก็จะถูกแบงก์ยึด ป้าสายของคุณก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน เลือกเอา พิมพ์มาดา จะเซ็นสัญญาแล้วกลับไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตกับผมที่กรุงเทพฯ หรือจะไปนอนเน่าอยู่ในคุก”

         คำขู่ที่ไร้ความปรานีเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุขั้วหัวใจ พิมพ์มาดามองกระดาษตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เธอไม่มีทางเลือก ไม่มีแม้แต่หนทางจะสู้กับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาได้เลย เขาต้อนเธอจนมุม วางหมากรัดคอเธอจนดิ้นไม่หลุด

         มือเล็กที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบปากกาที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสาร หญิงสาวสะอื้นไห้จนตัวโยน จรดปลายปากกาลงบนช่องลายมือชื่อในสัญญาด้วยหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี

         ทุกตัวอักษรที่ตวัดลงไป คือการขายวิญญาณและอิสรภาพของตัวเองให้กับมัจจุราช

         โรมมองลายเซ็นบนสัญญาด้วยรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม เขาหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาตบเบา ๆ ลงบนฝ่ามือ

         “ลุกขึ้นไปแต่งตัวซะ เราจะบินกลับไปจดทะเบียนกันที่กรุงเทพฯ ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกอย่างเป็นทางการครับ ภรรยาของผม”