บทที่ 5 วิมานลวง 3

     ผิวขาวเนียนละเอียดที่สะท้อนแสงไฟสลัวดูราวกับประติมากรรมชิ้นเอก หน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ เอวคอดกิ่ว และสะโพกผาย ทุกสัดส่วนของเธอช่างเย้ายวนจนผู้ชายที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนอย่างเขายังต้องลอบกลืนน้ำลาย

         พิมพ์มาดาหลับตาแน่นด้วยความเอียงอายและหวั่นกลัว สองมือเล็กยกขึ้นพยายามปกปิดความเปลือยเปล่าของตัวเอง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู

         “ไม่ต้องอายคนดี คืนนี้พริ้มสวยที่สุด”

         โรมเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงพร่า เขาจับมือเล็กทั้งสองข้างของเธอออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะช้อนร่างบอบบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวและเดินตรงไปยังเตียงคิงไซซ์ที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสด

         แผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของฟูกนอน ทว่าเธอกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเลยสักนิด เมื่อร่างสูงใหญ่ของมัจจุราชหนุ่มตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

         โรมจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นสรีระแกร่งกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและร่องรอยของบุรุษเพศที่สมบูรณ์แบบ

         ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นความเปลือยเปล่าของเขา ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่เคยพานพบตีตื้นขึ้นมาจนน้ำตารื้น

         “พี่โรม...พริ้มกลัว” หญิงสาวสารภาพเสียงสั่น ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ

         ความหวาดกลัวที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวยทำให้โรมต้องหยุดชะงัก เขาโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากมน ซับหยาดน้ำตาที่หางตาให้อย่างอ่อนโยน

         ในเสี้ยววินาทีนั้น เขารู้สึกอยากจะทะนุถนอมผู้หญิงใต้ร่างไว้ให้ดีที่สุด ความแค้นเรื่องน้องชายถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงสัญชาตญาณของชายหนุ่มที่ต้องการมอบความสุขให้กับผู้หญิงที่เขาปรารถนา

         “อย่ากลัวเลยนะเจ้าหญิงของพี่ พี่จะถนอมพริ้มให้มากที่สุด”

         ชายหนุ่มกระซิบชิดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก ก่อนจะประกบจูบลงไปอย่างดูดดื่มและลึกล้ำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความหวาดกลัว ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับเตาผิงค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างหลงใหล จากหัวไหล่มน เลื่อนลงมาตามแนวสีข้าง บีบเคล้นคลึงสะโพกผายอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและช่ำชองของเขาทำให้ผิวเนื้อของพิมพ์มาดาร้อนฉ่าไปทุกตารางนิ้ว

         โรมถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ทอดสายตามองความงดงามเบื้องหน้าด้วยแววตาที่หิวกระหาย เขาโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยสีกุหลาบจาง ๆ เป็นการตีตราจอง ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากต่ำลงมาหยุดอยู่ที่ความอวบอิ่มสล้างที่ชูชันท้าทายสายตา

         “อ๊ะ...พี่โรม...”

         พิมพ์มาดาสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายลิ้นร้อนชื้นแตะลงบนยอดทรวงอกสีระเรื่อ หญิงสาวแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว สองมือเล็กสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของเขาเพื่อหาที่ระบายความรัญจวน

         “อืม...”

         โรมครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขาครอบครองความหวานล้ำนั้นอย่างตะกรุมตะกราม ทั้งดูดดึงและขบเม้มสลับซ้ายขวา ปรนเปรอจนคนใต้ร่างบิดเร่าไปมาด้วยความทรมานที่แสนหวาน

         “พริ้มหวานไปทั้งตัวเลยคนดี”

         เขาเงยหน้าขึ้นมากระซิบชม นัยน์ตาสีเหล็กฉ่ำเยิ้มไปด้วยตัณหา มือหนาเลื่อนต่ำลงไปสำรวจความอ่อนนุ่มที่กึ่งกลางกายสาว ปลายนิ้วร้ายกาจสะกิดหยอกเย้าเกสรดอกไม้ที่เริ่มเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างแห่งความปรารถนา สัมผัสที่รุกล้ำทำให้พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวหนีบเรียวขาเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ทว่าโรมกลับแทรกหน้าขาแกร่งดันมันออกอย่างรู้จังหวะ

         “ผ่อนคลายนะพริ้ม ปล่อยตัวตามสบาย”

         เขาจูบซับเหงื่อที่ชื้นตามไรผมของเธออย่างปลอบประโลม นิ้วเรียวยาวเริ่มขยับเข้าออกเพื่อเบิกทางและสร้างความคุ้นเคย ร่างบอบบางสั่นสะท้านไปกับจังหวะการรุกรานที่เร่งเร้าขึ้นเรื่อย ๆ หอบหายใจ สมองขาวโพลนเมื่อความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วช่องท้อง เธอกำลังจะขาดใจตายเพราะการเล้าโลมที่แสนจะทรมานนี้

         เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมที่จะรับความยิ่งใหญ่ของเขาแล้ว โรมก็จัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก ร่างกายแกร่งกำยำทาบทับลงมาอีกครั้ง เขาจับเรียวขาของเธอให้แยกกว้างขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ สอดแทรกความเป็นชายที่แข็งขึงและปวดหนึบเข้าไปในช่องทางที่คับแคบและบริสุทธิ์

         “โอ๊ย! พี่โรม...พริ้มเจ็บ! เอาออกไป พริ้มไม่เอาแล้ว!”

         พิมพ์มาดากรีดร้องเสียงหลง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักออกมาทันทีที่ความฉีกขาดเกิดขึ้น สองมือเล็กทุบตีและจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างอย่างแรง หญิงสาวพยายามขยับสะโพกหนี ทว่ามือหนาของเขากลับล็อกเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

         โรมชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงเยื่อบาง ๆ ที่ขวางกั้นและความคับแน่นที่แทบจะบีบรัดตัวตนของเขาจนขาดใจ ความจริงข้อนี้กระแทกเข้าที่หน้าเขาอย่างจัง

         ‘ผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วนจนหลอกเงินไอ้เวหาไปได้ ทำไมถึงยังบริสุทธิ์อยู่อีก’