บทที่ 6 กรงทองของมัจจุราช 2

      “ฉัน... ฉัน...” เธออึกอัก น้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง

         โรมที่จรดปากกาเซ็นชื่อของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว หันมามองท่าทีอิดออดของหญิงสาว เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน

         “เซ็นซะพิมพ์มาดา หรืออยากจะให้ผมโทรสั่งลูกน้องให้ไปโยนข้าวของป้าสายของคุณออกจากบ้านอิงดาวตอนนี้เลย”

         คำขู่ที่จี้ถูกจุดอ่อนทำให้พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่เหี้ยมเกรียมไร้ความปรานี ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก เอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบปากกาที่วางอยู่

         ปลายปากกาจรดลงบนหน้ากระดาษ ทุกตัวอักษรที่ตวัดลงไปเต็มไปด้วยความปวดร้าวและสิ้นหวัง

         วินาทีที่ลายเซ็นของเธอประทับลงบนเอกสารสำคัญ สถานะ ‘นางสาว’ ก็ถูกลบเลือนหายไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือสถานะ ‘ภรรยา’ ที่ถูกต้องตามกฎหมายของ รเมศ อัครเดชสกุล มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่ซื้อชีวิตเธอมาด้วยหนี้สินห้าสิบล้านบาท

*********************************

         รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวออกจากสำนักงานเขต มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางย่านธุรกิจที่สำคัญที่สุดของกรุงเทพฯ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดเทียบที่หน้าประตูทางเข้าของ ‘อัครเดชสกุล ทาวเวอร์’ ตึกระฟ้ากระจกสีเข้มที่ตั้งตระหง่านอย่างทรงอำนาจ ซึ่งเป็นทั้งสำนักงานใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจร้อยล้าน และเป็นที่ตั้งของเพนท์เฮาส์ส่วนตัวสุดหรูบนชั้นสูงสุดของมหาเศรษฐีหนุ่ม

         พนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับต่างโค้งคำนับทำความเคารพอย่างนอบน้อมตลอดทางที่รเมศก้าวเดิน ทว่าไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้านายใหญ่ หรือแม้แต่จะตั้งคำถามถึงผู้หญิงแปลกหน้าที่เดินก้มหน้าซ่อนรอยน้ำตาตามหลังเขามา

         โรมลากแขนพิมพ์มาดาเข้าไปในลิฟต์แก้วส่วนตัวที่เชื่อมตรงสู่ชั้นบนสุดโดยไม่ต้องใช้คีย์การ์ดร่วมกับใคร บรรยากาศภายในแคบลงถนัดตาเมื่อต้องยืนอยู่ใกล้กับผู้ชายที่แผ่รังสีอำนาจคุกคามออกมาตลอดเวลา

         พิมพ์มาดาพยายามเบียดตัวเข้าหาผนังลิฟต์ให้มากที่สุดเพื่อรักษาระยะห่าง ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับตวัดมองมาอย่างจับผิด

         “อย่าทำท่าเหมือนรังเกียจผมขนาดนั้นพิมพ์มาดา เพราะนับจากวินาทีนี้ไป คุณจะต้องอยู่คลุกคลีกับผมแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

         “ฉันไม่ได้รังเกียจ”

         หญิงสาวเถียงกลับเสียงสั่น นัยน์ตากลมโตที่ช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองเขาอย่างร้าวราน

         “ฉันแค่สมเพชตัวเองที่หลงเชื่อผู้ชายใจร้ายที่เห็นชีวิตและความรู้สึกคนอื่นเป็นแค่ของเล่น”

         “ของเล่นงั้นเหรอ”

         โรมแค่นยิ้มเยาะ ก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับกระจกใสของลิฟต์ มือหนายกขึ้นค้ำยันผนัง กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง

         “คุณประเมินค่าตัวเองสูงไปหน่อยนะพิมพ์มาดา สำหรับผมคุณเป็นได้แค่ ‘นักโทษ’ ที่ต้องชดใช้ความผิดจากสันดานสิบแปดมงกุฎของคุณเท่านั้น อย่าหวังว่าจะได้สิทธิพิเศษอะไรนอกจากนี้”

         ติ๊ง!

         เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออกสู่เพนท์เฮาส์ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ทั้งชั้น โรมผละออกจากร่างบางแล้วคว้าข้อมือเธอให้เดินตามออกมา

         ความหรูหราโอ่อ่าของสถานที่แห่งนี้ประเมินค่าไม่ได้ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นนำเข้าจากต่างประเทศ โคมไฟระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับ ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงได้แบบพาโนรามา ทว่าสำหรับพิมพ์มาดาแล้ว ความกว้างขวางและงดงามเหล่านี้กลับดูเยียบเย็นและอ้างว้างไม่ต่างจากคุกที่ถูกฉาบด้วยทองคำ

         “ห้องนอนของคุณอยู่ทางขวา”

         มัจจุราชหนุ่มออกคำสั่ง พลางชี้มือไปยังประตูไม้บานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับห้องมาสเตอร์เบดรูม

         “ในตู้เสื้อผ้ามีชุดที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ไซซ์ของคุณพอดี กฎของการอยู่ที่นี่มีไม่กี่ข้อ ข้อแรก คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าออกจากเพนท์เฮาส์แห่งนี้ถ้าผมไม่อนุญาต ข้อสอง ห้ามใช้โทรศัพท์ติดต่อใครทั้งนั้น ผมให้คนยึดมือถือของคุณเอาไว้แล้ว และข้อสุดท้าย...”

         เขาเว้นจังหวะ สาวเท้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีเหล็กวาวโรจน์ไปด้วยตัณหาและความกระด้างกระเดื่อง

         “หน้าที่หลักของคุณคือการเป็น ‘นางบำเรอ’ บนเตียงของผม ไม่ว่าผมจะกลับมาดึกดื่นแค่ไหน หรือมีความต้องการเมื่อไหร่ คุณต้องพร้อมเสมอ อ้อ และถ้ามีงานสังคมที่ผมจำเป็นต้องพาภรรยาออกไปโชว์ตัว คุณก็ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มและแสดงบทคู่รักที่แสนหวานให้แนบเนียนที่สุด ห้ามให้ใครรู้เรื่องสัญญาหนี้เด็ดขาด ทำได้ใช่ไหม”

         ทุกถ้อยคำที่พ่นออกมาล้วนกรีดลึกลงไปในก้อนเนื้อข้างซ้ายของพิมพ์มาดา หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงถูกเหยียบย่ำจนจมดิน

         “ถ้าฉันทำตามที่คุณสั่งทุกอย่าง คุณจะรักษาสัญญาเรื่องบ้านอิงดาวใช่ไหมคะ คุณจะไม่แตะต้องป้าสายกับลุงหมาย และไม่ให้แบงก์มายึดรีสอร์ตของฉันใช่ไหม”

         เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามทวงถามถึงหลักประกันเดียวที่ทำให้เธอยอมเอาตัวเข้าแลก