บทที่ 6 กรงทองของมัจจุราช 1

     บรรยากาศภายในเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังบินฝ่าก้อนเมฆมุ่งหน้ากลับสู่กรุงเทพมหานคร ช่างแตกต่างจากตอนขามาโดยสิ้นเชิง

         ไม่มีเสียงพูดคุยหยอกล้อ ไม่มีรอยยิ้มอบอุ่น ไม่มีการกอบกุมมือเพื่อถ่ายทอดความห่วงใยอีกต่อไป มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและเสียงเครื่องยนต์ที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท

         พิมพ์มาดานั่งกอดตัวเองแน่นอยู่บนเบาะหนังฝั่งตรงข้ามกับร่างสูง นัยน์ตากลมโตที่เคยทอดมองทัศนียภาพของท้องทะเลด้วยความตื่นตาตื่นใจ บัดนี้กลับเหม่อลอยและว่างเปล่า หยาดน้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นไห้ มีเพียงความบอบช้ำที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าซีดเซียว

         หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกจับเหวี่ยงลงพื้นจนแตกละเอียด แล้วถูกบังคับให้ประกอบเศษซากขึ้นมาใหม่เพื่อเป็นของเล่นให้มัจจุราชไร้ใจตรงหน้า

         เธอเจ็บปวดที่ถูกหลอกลวง เจ็บใจที่หลงเชื่อสัมผัสอันจอมปลอมของเขา แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บปวดที่สุด คือการที่พี่สาวร่วมสายเลือดอย่างช่อผกา กล้าทำลายชีวิตเธอด้วยการสวมรอยเอาชื่อไปก่อหนี้มหาศาล ทิ้งให้เธอต้องมารับผลกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ และต้องเอาอิสรภาพทั้งชีวิตมาแลก

         โรมนั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกราวกับไม่สนใจไยดีผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ ทว่าในความเป็นจริง เงาสะท้อนบนกระจกใสกลับทำให้เขาเห็นทุกหยาดน้ำตาและทุกความสั่นเทาของเธออย่างชัดเจน

         หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผากระตุกแปลบขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่อาจห้ามได้ ท่าทางแตกสลายของหญิงสาวมันดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นการแสดง ทว่าทุกครั้งที่ความสงสารเริ่มก่อตัวขึ้น ภาพของเวหาที่นอนสายระโยงระยางอยู่ในห้องไอซียูก็จะลอยเข้ามาตอกย้ำให้เขากลับมาเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมตามเดิม

         ‘ผู้หญิงคนนี้คือฆาตกรที่เกือบฆ่าน้องชายแกนะโรม อย่าปล่อยให้มารยาของเธอมาทำให้แกใจอ่อนเด็ดขาด’

         มหาเศรษฐีหนุ่มบอกตัวเองในใจ เขากัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ก่อนจะละสายตาจากกระจกหน้าต่าง หันกลับมามองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

         “เลิกร้องไห้สักทีพิมพ์มาดา น้ำตาของคุณมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสงสารขึ้นมาหรอกนะ”

         น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรำคาญดังขึ้นทำลายความเงียบ

         ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย เธอยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวก ๆ ดวงตาที่แดงก่ำตวัดมองเขาด้วยความตัดพ้อและเกลียดชัง

         “ฉันไม่ได้ร้องไห้เรียกร้องความสงสารจากคนไร้หัวใจอย่างคุณ ฉันแค่สมเพชตัวเองที่โง่ โง่ที่มองไม่ออกว่าเทพบุตรที่แสนดีเมื่อวาน แท้จริงแล้วก็คือซาตานที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ”

         “ปากเก่งขึ้นมาเชียวนะ” โรมแค่นยิ้มมุมปาก “จำเอาไว้ว่าซาตานที่คุณกำลังด่า คือคนที่จะเป็น ‘สามี’ ของคุณไปอีกนาน และคุณก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหน้าที่ภรรยา ไม่ว่าผมจะต้องการตอนไหนหรือที่ไหนก็ตาม”

         คำขู่ที่แสนจะหยาบคายและจาบจ้วงทำให้พิมพ์มาดาหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธปนอับอาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เลือกที่จะเบือนหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ต่อปากต่อคำกับผู้ชายใจร้ายอีก เพราะรู้ดีว่ายิ่งเถียง เธอก็ยิ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

         ใช้เวลาเพียงไม่นาน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ร่อนลงจอดบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานคร ทันทีที่ประตูเปิดออก ลมร้อนของเมืองหลวงก็พัดเข้าปะทะใบหน้า พร้อมกับชายชุดดำสองคนที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่อย่างนอบน้อม

         “รถเตรียมพร้อมแล้วครับนาย”

         “ดี ไปสำนักงานเขต”

โรมออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเล็กของพิมพ์มาดาและออกแรงกระตุกเบา ๆ บังคับให้เธอเดินตามลงมา หญิงสาวจำใจต้องก้าวเท้าตามแรงดึงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

         รถยุโรปสีดำคันหรูแล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดของกรุงเทพฯ มุ่งหน้าสู่สำนักงานเขตแห่งหนึ่ง ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็จอดเทียบที่ด้านหลังของอาคาร ทุกอย่างถูกเตรียมการไว้ล่วงหน้าโดยลูกน้องคนสนิทของมหาเศรษฐีหนุ่ม ไม่มีการต่อคิว ไม่มีการซักถามประวัติใด ๆ ให้วุ่นวาย พวกเขาถูกเชิญเข้าไปในห้องรับรองพิเศษที่มีนายทะเบียนนั่งรออยู่พร้อมกับเอกสารทางกฎหมาย

         “เชิญคุณรเมศและคุณพิมพ์มาดาตรวจสอบรายละเอียด และลงนามในช่องนี้ได้เลยครับ”

         นายทะเบียนเอ่ยอย่างนอบน้อม พลางเลื่อนเอกสารสำคัญที่มีตราครุฑประทับอยู่มาตรงหน้าของคนทั้งสอง

         พิมพ์มาดามองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นใบสั่งตาย มือเล็กที่วางอยู่บนตักสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ แม้เมื่อเช้าเธอจะเซ็นสัญญายินยอมไปแล้ว ทว่าเมื่อต้องมาอยู่ต่อหน้านายทะเบียนและเห็นคำว่า ‘ทะเบียนสมรส’ อย่างเป็นทางการ ความหวาดกลัวก็ตีตื้นขึ้นมาจนหายใจไม่ออก