บทที่ 14...ร้ายจริงแม่คุณ

ภาคินถามขึ้นทันทีที่รถจอดสนิทหน้าตลาดสดแห่งหนึ่งย่านชานเมือง

“มาตลาดสดทำไม”

“ฉันคงจะมาว่ายน้ำกระมังคะ ถามอะไรโง่ ๆ  มาตลาดสดทำไม”

เจ้าพ่อถึงกับหน้าตึงเมื่อโดนเธอตอกมาด้วยถ้อยคำรุนแรงเป็นครั้งที่นับไม่ได้

“นี่แหละนะ ที่เขาเรียกว่าวงการมายา จะมีใครรู้บ้างไหมนะว่านางเอกเจ้าน้ำตาที่คนเขาสงสารกันทั่วบ้านทั่วเมืองความจริงแล้วร้ายอย่างกับอันเซเชี่ยน”

“คุณว่าฉันเป็นหมา”

“เข้าใจถูกแล้ว” เธอกำหมัดขึ้นง้างอยู่เหนือศีรษะของเขา ภาคินชี้หน้าเธอทันที “ลองต่อยผมสิ แล้วคุณจะได้รู้ว่าทำอะไรผิดพลาดลงไป”

เธอชะงัก ค้างมือไว้แค่นั้น ปั้นปากเชิดแทบปิดรูจมูก

“ฉันจะลงไปซื้อของ” หญิงสาวพูดพลางเปิดกระเป๋าสะพาย นำแว่นกันแดดอันใหญ่ขึ้นมาสวม พร้อมทั้งหมวกใบเทอะทะอย่างกับจะลงไปเดินชายหาด “เฝ้ารถให้ดีๆด้วยล่ะ…แต่ก็นะ มีโจรอยู่ในรถทั้งคนจะไปกลัวอะไร๊”

หางเสียงแหลมปรี๊ด ฝากฝังแบบหยามเหยียดจบ ยัยตัวร้ายก็รีบผลักประตูออกไปยืนนอกรถในทันที เธอเดินส่ายก้นบนส้นสูงสี่นิ้ว ท่วงท่ากรีดกรายเหมือนคุณนายมาจ่ายตลาด ไม่ทันไปไกลจากรถ มิวายหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่รถของตัวเองอีกต่างหาก แม่นี่

ภาคินกอดอกมองพลางส่ายหน้า ถ้าเธอสะดุดล้มคลุกน้ำคลำบนทางเท้า เขาสาบานว่าจะหัวเราะให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย แต่เธอชำนาญพอที่จะพาร่างสวยเข้าไปในตลาดได้อย่างปลอดภัย ราบรื่น อรดีหายไปจากสายตาแล้ว จมอยู่ในกลุ่มคนเดินตลาด กลับเข้าไปในโลกที่คุ้นเคยของตัวเอง ถึงชุดเธอจะไม่เหมาะ แต่รสนิยมเธอบอกว่าใช่ทุกอย่าง ของดีมีคุณภาพ ราคาย่อมเยา อีกทั้งยังสามารถต่อรองราคาได้บ้าง เหมาะมาก โดยเฉพาะยุคที่ความโชคร้ายของเธอฟูเฟื่องเช่นนี้

“ร้ายจริงแม่คุณ” เขาวิจารณ์เจ้าของรถคับแคบพลางหันมองรอบกาย อุณหภูมิในรถฉ่ำเย็นพอกับรถหรูของเขา ต่างกันแค่ในนี้หอมเหมือนอยู่ในสวนดอกไม้ หอมเหมือนกับเนื้อกายเจ้าหล่อน…แน่ะ…จู่ ๆ เขาก็อดยิ้มไม่ได้ ”แต่คุณร้ายมาเท่าไหร่ผมก็จะเอาคืนเท่านั้น และ…ขอให้ได้รู้เถอะว่าไอ้ตำรวจมันรักคุณมากแค่ไหน ผมก็จะได้ทำให้มันเจ็บปวดมากเท่านั้น ให้มันร้องไห้ฟูมฟายไปฟ้องแม่ของมันได้เลยยิ่งดี”

ภาคินปรับเบาะเอนนอนรอหญิงสาวกลับมาจากการเข้าไปลุยในตลาดสด เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงต้องใช้เวลาอยู่ในนั้นยาวนานสักเท่าไหร่ แต่เขาพอใจจะรอโดยไม่สนการสิ้นสุด วินาทีกำลังเคลิ้ม พลันเสียงร้องลั่นของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มันทำลายความสงบจนจบสิ้น เขามองหาตัวทำรำคาญ เห็นมันวางอยู่ที่พื้นตรงคนขับ

คุณพี!

โอ้…ราวกับฟ้าเป็นใจให้เขาทำชั่ว ปิศาจภาคินหัวเราะระริก ขณะกดรับสายจากตำรวจหนุ่มที่กำลังร้อนใจจัด โทรศัพท์มาหาคนรักเพราะอดคิดถึงมิได้แม้แต่วินาทีเดียว เจ้าพ่อไม่ได้ลืมหรอกว่านี่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา

“หวัดดีไอ้หนุ่ม”

ปลายสายเงียบไปราวกับทบทวนว่ากดมาผิดเบอร์หรือไม่

“นั่นโทรศัพท์ของคุณอรดีหรือเปล่า”

ริมฝีปากของภาคินกระตุก

“ไม่รู้สิ แต่ที่แน่ ๆ นี่เป็นโทรศัพท์ของเด็กผม คุณมีธุระอะไรกับเธอหรือ”

“ผมว่าเราคงจะเข้าใจอะไรกันผิดแล้วล่ะครับ คงจะโทรผิด ต้องขอโทษด้วย”

“ไม่ผิดหรอกครับคุณตำรวจ” เขารีบแทรก กลัวปลายสายจะวาง “ถ้าคุณหมายถึงนางเอกสาวดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการละก็ ตอนนี้เธออยู่ในห้องน้ำ ผมกำลังจะเข้าไปช่วยเธอถูหลังพอดี ถ้าคุณอยากคุยกับเธอ…”

ไม่ทันได้พูดจบ สายจากกรมตำรวจตัดทิ้งไปอย่างไม่เหลือเยื่อใย…ได้ผล…กวนประสาทไปแค่นิดหน่อย หมอนั่นก็ยอมถอย นึกภาพไม่ออกว่าจะประสาทเสียแค่ไหน หากแต่ไม่ทันที่ปิศาจจะหัวเราะนาน ผู้เป็นเจ้าของเครื่องบางเดินกลับมาพร้อมกับหอบถุงใส่ของพะรุงพะรัง

เธอเปิดประตูหลังโยนของทั้งหมดลงไปกองรวมที่เบาะอย่างไม่ปราณี ถุงทั้งฝูงผูกเก็บปากถุงเป็นอย่างดี เธอก้าวเข้ามานั่งในรถ เหงื่อซึมไปทั้งตัวเพราะอากาศนอกรถมันร้อนจัดจ้านเหลือเกิน ความเหนื่อยมิอาจบรรเทาได้รวดเร็วทันใจ ต่อให้เพิ่มลมเย็นจากแอร์จนดังลั่นก็ตาม

เสียงหอบของเธอ ใบหน้าก่ำแดงของเธอ มันทำให้เธอดูเซ็กซี่พิลึก ภาคินเผลอตาค้างไปหลายอึดใจก่อนจะถอนตัวจากความเมาเหงื่อของสาว มาตั้งสติตรง มองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เวลาชั่วอึดใจนั้นเอง เสียงของแม่ตากลมก็เหวขึ้น

“อยู่นี่เอง นึกว่าหายไปไหนซะแล้ว อุตส่าห์ซื้อมาแพงๆ หนูต้องอยู่กับแม่นานๆนะลูก”

ลูกของเธอก็คือโทรศัพท์ ดวงตาเจ้าหนุ่มยิ้มเย็น เมื่อคิดถึงวีรกรรมสดๆร้อนๆของตนเอง อรดีหยิบลูกของเธอไปกอดไว้ อดไม่ได้ที่จะตวัดตามองหาพิรุธคนนั่งข้าง เขาทำตัวเรียบร้อยเกินไปจริง ๆ

“ไม่ได้กรีดเบาะฉันใช่ไหม”

“นี่…ผมไม่ได้ปัญญาอ่อนขนาดนั้นหรอกน่า”

พลันเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากมือถือของเธอ…อีกครั้ง… หญิงสาวดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อเห็นชื่อปลายสาย รีบจิ้มรับทันใจ ขณะคนนั่งข้างเบือนหน้าไปแลนอกกระจก หลับตานิ่ง ยิ้มกริ่ม สวดเพลงธรณีกรรแสงไว้อาลัยให้กับคู่รัก