บทที่ 2...ไม่มีแต่สำหรับเจ้าพ่อภาคิน

“มาถึงตรงนี้เราก็เริ่มจนปัญญาครับนายน้อย พวกเราค้นหาทุกที่ที่มันน่าจะไปหลบซ่อนตัว แม้แต่ที่คอนโดมิเนียมของลูกสาวมัน เราเฝ้าเป็นเดือน มันก็ยังไม่ไปเฉียดใกล้เลยครับ ไม่พบแม้แต่เงาหัวหรือผมสักเส้นให้ติดตาม”

เจียงรายงานจบกลืนน้ำลายลงคอ

“ลูกสาวเหรอ!”

โคนคิ้วหนาขยับเข้าหากัน ดวงตารีสวยหรี่มองไปยังที่แสนไกล

“ใช่ครับ”

“กี่ขวบแล้ว”

ไอ้โล้นสูดลมหายใจลึกยาวแล้วยิ้มกว้างเผยฟันสีเหลืองอ่อน

“คาดว่าหลายขวบแล้วครับ ถ้านายจะอุ้ม คงต้องออกแรงหน่อยละ เพราะลูกสาวของไอ้นภดลเป็นถึงดาราเชียวนะครับ ลูกสาวผมบอกว่ากำลังเป็นนางเอกมาแรง แต่ไม่ค่อยเปิดเผยประวัติสักเท่าไหร่ สงสัยคงอายที่มีพ่อเป็นผีพนัน”

ภาคินแสยะริมฝีปากอย่างหยามหยันอย่างที่เขาถนัด แววตาเย็นชาหากแต่ซุกซ่อนความอำมหิตไว้แผ่วบางเสมอ อย่างเขาน่ะรึ จะยอมให้ใครมาทำหยาบคายรดหน้าได้ เจ้าพ่อจอมโหดแห่งเกาะสราญรมย์ไม่มีความเมตตาต่อมนุษย์หน้าไหนทั้งนั้น เขาสาบานว่าจะล่าหัวลูกหนี้นักพนันตัวแสบมาสยบแทบเท้าให้จงได้ ไม่ว่าวิธีนั้นจะเลวทรามต่ำช้าแค่ไหน

“ไปจับตัวลูกสาวมันมาเป็นตัวประกัน ดูสิว่าพ่อของมันจะดิ้นพล่านจนยอมออกมาจากหลุมไหม”

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่สำหรับเจ้าพ่อภาคิน”

“ถ้างั้น คงต้องขออนุญาตรายงานต่อไปครับ เป็นข้อมูลที่สายของเรากาดอกจันสีแดงเอาไว้ เกี่ยวกับแฟนของแม่ดาราคนนั้น” มาถึงตรงนี้ เจียงลดน้ำเสียงลงจนเกือบใกล้กระซิบ “ก็ผู้กองพีระนันทน์คู่ฟัดเก่าของนายใหญ่นั่นแหละครับ นายน้อยก็รู้ว่าหมอนั่นยังสอดส่องเราไม่เลิก มันจะไม่เป็นการเสี่ยงไปหรือครับ”

ร้อยตำรวจเอกพีระนันทน์ พัฒน์ชนะพงศ์…ผู้กองหนุ่มไฟแรงแห่งวงการตำรวจไทย มือปราบมารอันดับต้นๆ ของหน่วยปฏิบัติการพิเศษเพื่อล้มล้างอิทธิพลเถื่อนทั่วแคว้น หัวหน้าชุดที่เคยตามล่าไห่ปิงจนเกือบจนมุม…หมอนี่น่ะเหรอ ให้ตายเจ็ดชาติ…นี่ล่ะ มนุษย์ผู้เสกแรงบันดาลใจให้เขาลิขิตปณิธานแน่วแน่แห่งชีวิต

ถ้ามันเป็นตำรวจ ผมจะเป็นโจร…โจรที่จะขโมยทุกสิ่งจากนายพีระนันทน์คนนี้ให้หมดสิ้น ตัวเจ้านั่นจะรู้หรือไม่ ไม่เห็นจะสำคัญ ว่าทายาทไห่ปิงที่เพิ่งจะขึ้นมากุมบังเหียนแห่งความชั่วร้าย แท้จริงแล้วคือพี่ชายฝาแฝดของเขาเอง เพราะเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาแปลกแยกจนจับไม่ได้ว่าเคยนอนกอดกันแน่นในถุงน้ำคล่ำมาเกือบเก้าเดือน

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะตรึงเขาไว้ในความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ จางจืดไปตามกาลเวลา เพราะสิ่งที่เขารู้มาตลอดชีวิตก็คือ พีระนันทน์คือเด็กผู้ชายที่ถูกมารดาเลือก ก่อนจะหอบชีวิตย่ำแย่กลับไปซบอกเมืองกรุง กระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของนายตำรวจระดับบัญชาการ แปลงโฉมสาวบ้านนานามแสงเดือนเป็นคุณหญิงผู้ทรงเสน่ห์ในวงการเพชร

‘นั่นไง แม่ของเอ็ง’ นิ้วชี้ของพ่อพุ่งไปที่จอโทรทัศน์เสมอเมื่อปรากฏภาพของเธอในงานสังคมต่างๆ

‘แล้วนั่นก็น้องชายฝาแฝดของเอ็ง ถ้าโตขึ้น เอ็งก็ไปหาพวกเขา’

เด็กน้อยนั่งกอดเข่ามองบิดาจากมุมมืดของบ้านยกพื้นที่ใกล้จะพังเต็มที พ่อเมาแบบที่ชาวบ้านเรียกว่าเมาเหมือนหมาทุกวัน นอนครวญครางเพ้อหาหญิงสาวในดวงใจ แล้วตั้งต้นร้องไห้เหมือนคนบ้าตลอดคืน นั่นคือภาพชินตาที่ไม่เคยสลัดหลุดจนปัจจุบัน ชีวิตของเขาอาศัยอยู่กับความอ้างว้างอันหฤโหด หล่อเลี้ยงหัวใจซึมเซาด้วยการเป่าเม้าออร์แกนของพ่อ เฝ้ารอคอยการกลับมาของผู้หญิงคนนั้นทุกลมหายใจ

แต่เปล่าเลย…เธอไม่เคยย้อนกลับมา…ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

เธอลืมบ้าน ลืมทางกลับมาที่เกาะ ลืมเขาสองคนเสียแล้ว

ในวันที่ฟ้าฝนรั่วลงมาอย่างหนัก เขาอายุได้เก้าขวบพอดี ตอนที่พ่อของเขาถูกยิงตายขณะออกหาปลากลางทะเล มันเป็นวันเดียวกับที่เขาได้พบกับไห่ปิง เพื่อนเก่าครึของพ่อ คนที่ประกาศว่าภาคินคือจิตวิญญาณของเขาที่ถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง ความชั่วเขาไม่ต้องเสี้ยม ความเลวเขาไม่ต้องสอน มันผลิขึ้นในเลือดของเจ้าหนุ่มนั่นเองเหมือนดอกทานตะวันบานในฤดูหนาว

ดังนั้น ไม่ต้องแปลกใจเลย ถ้าเขาได้รับความไว้วางใจให้ขึ้นครองตำแหน่งใหญ่ตั้งแต่อายุยี่สิบ ทำตัวกร่างไม่เห็นหัวใคร สุภาพไม่เป็น และเคยชินกับการตีหน้ายโสโอหัง เมื่อต้องบัญชาการลูกน้องซึ่งเป็นเดนคนนับพันนับหมื่น

“ช่างเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันจริงๆ ” เขาดีดนิ้วเสียงดังเปาะแปะ แววตากรุ้มกริ่มเยาะหยันราวกับกำลังจะบี้ใครสักคนที่ร้องขอชีวิตให้ตายคาฝ่าเท้า “อย่างนี้สิมันถึงจะสนุก ไหนล่ะเจียง แกช่วยเอาภาพถ่ายของแม่ดารานั่นมาให้ฉันดูหน่อยสิ อยากรู้เหมือนกันว่าจะต้องตัดหูหรือตัดจมูกแม่นั่นดี ตอนส่งไปให้แฟนตำรวจสุดสวาทดูแล้วก็เต้นพล่านเหมือนถูกไฟลนก้น”

เจียงหัวเราะหึๆ อย่างไม่มีเหตุผลขณะล้วงภาพถ่ายของลูกสาวผู้โชคร้ายของนายนภดล แล้วยื่นให้นายน้อยได้พินิจอรชรอย่างเต็มตา

“นายน้อยนี่โหดเป็นบ้าเลยครับ สมกับเป็นไอดอลของลูกชายคนเล็กของผม ผมขอแนะนำใบหูข้างซ้ายครับ เอาให้แม่นางเอกนี่หมดอนาคตไปเลยครับ”

ภาคินกระดิกคิ้วพลางทำหน้าโหด ขณะพลิกภาพถ่ายใบนั้นขึ้นดูในระดับสายตา

“….”

เขาเงียบกริบ เงียบชนิดได้ยินเสียงแมงหวี่ร้อง…เงียบไปนานจนเจียงรู้สึกเมื่อยคอเพราะพยายามจะยืดมองภาพนั้นด้วย ทั้งยังเตรียมปากสำหรับการอธิบายแบบหมดเปลือก

“เอ่อ นาย…”

ฝ่ามือยาวยกขึ้นเป็นปางห้ามญาติ…ใยจึงหยุดโอกาสนั้นของเจียงเสีย เขาไม่รู้หรอกว่าทำไม เจียงจะเสียใจแค่ไหน เขาไม่สน เพราะเรื่องเดียวที่เขารู้สึกในตอนนี้ก็คือ เขาอยากกินไอศกรีมเชอร์เบ็ตรสมะนาวแบบเดียวกับที่ดัมเบิลดอร์ชอบหรือไม่ก็เค้กนุ่มลิ้นที่ตกแต่งด้วยผลไม้หลากหลายชนิด ทั้งๆ ที่เขาเกลียดชังขนมหวานแสบไส้ทุกชนิดน่ะเหรอ….ให้ตายสิเอา ขมับเขาเต้นตุบๆ เมื่อเดาว่าสาเหตุน่าจะเกิดจากแม่นี่เอง

คนที่อยู่ในอุ้งมือเขา หญิงสาวในภาพถ่าย เธอเป็นใครกัน ถึงได้มาทำปั้นหน้ายั่วสายตาเขาได้ขนาดนี้ เธอหยามกันเกินไปหน่อยแล้วที่มีริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ จนทำให้เขาเผลอจินตนาการถึงผลเชอรี่สุกแดง จมูกโด่งรั้นนั่นก็อีก ปลายยอดเป็นสีแดงอ่อนจางเหมือนผลชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งที่พร้อมจะเป็นอาวุธทิ่มแทงใบหน้าของเขาจนทะลุ แก้มทั้งสองข้างละเอียดนวลเนียนนั้นไม่ต้องเดา มันต้องฝังแม่เหล็กเอาไว้แน่ๆ เพราะไม่เช่นนั้นมันจะดึงนิ้วชี้เขาไปแตะได้อย่างไร ปัดโถ่ และไอ้ที่ไม่น่าให้อภัยที่สุดก็คือ ดวงตากลมดำสวยบนโครงหน้าเฉี่ยวหวานที่ให้ความรู้สึกซุกซนเล็กๆ ของเธอ มันทำให้เขารู้สึกได้อย่างแรงกล้าว่า เธอเป็นตัวอันตรายขนานแท้

หัวใจเขาเต้นแรงราวกับกำลังสูบฉีดอย่างหนัก…เขาต้องการออกซิเจนด่วน…เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเขากำลังกระหายที่จะปลิดวิญญาณยายนางพญาผมยาวนี่ไม่ให้เหลือซากนะสิ คิดว่าจะสะกดเขาได้นานแค่ไหนกัน…ภาคินร้องเชอะเบาๆ แล้วก็โยนรูปทิ้งบนโต๊ะเหมือนเป็นเศษกระดาษชำระไร้ค่า เขาเชิดปลายคางขึ้นสูงจนเกินธรรมดา

“ก็แค่ลูกเจี๊ยบ”

“ตกลงนายน้อยจะเอายังไงครับ ปฏิบัติการบี้ให้แบนเลยดีไหมครับ”

เขาเงียบอีก ไม่รู้ว่ากำลังคิดหรือหูอื้อไม่ทันได้ยิน เจียงจึงซ้ำด้วยความหวังดี

“เอาแบบนี้ละกัน ผมขอเป็นผู้บัญชาการภารกิจครั้งนี้ด้วยตัวเองครับ จะจับแม่นี่มาทำต้มยำทะเลซะ ให้มันสาสมกับที่โชคร้ายเกิดมาเป็นลูกสาวของไอ้ตัวแสบ”

ภาคินเงยหน้าขวับ อึดใจหนึ่งที่เขาหยุดคิด แต่คิดไม่ออกว่าตัวเองคิดอะไร แต่ที่รู้ก็คือ ปากเขาพูดไปโดยยังไม่ได้ผ่านสมองสั่งการใดๆ

“ไม่ต้อง! …เอาไว้…ฉันจะเป็นคนสะสางปัญหานี้เอง”

ปัญหาเท่าขี้ผงที่ส่งลูกน้องชั้นปลายแถวไปทำก็ยังได้

“แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่นายน้อยจะต้องเอาตัวลงไปคลุกให้เสียเวลาเลยนะครับ นายไม่ต้อง เอาเป็นว่าผมจัดการเอง เชื่อมือผมเถอะครับ”

“พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม แกอย่าทำให้ฉันโมโหได้ไหมเจียง นี่นะ มันเป็นปัญหาระดับชาติเชียวนะโว้ย ขืนปล่อยให้พวกแกทำ เละกันพอดี”