บทที่ 1...เจ้าพ่อสุดโหด

ถ้าหากเขารู้ตัวก่อนจะเกิดว่าต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าหลังจากลืมตาดูโลกได้เพียงสามเดือนเศษ และชะตากรรมกำหนดให้เขาสร้างปัญหามากกว่าประโยชน์ละก็ เขาจะพิจารณาตัวเองโดยการฝังวิญญาณอยู่ในนรกเหมือนเดิม คงจะดีกว่า

ภาคินมักจะคิดเช่นนี้ ในทุกเช้าขณะแปรงฟันอยู่หน้ากระจก

เท่าที่จำความได้ เขาเป็นคนที่ชื่นชอบหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองมาตั้งแต่แบเบาะแล้ว พ่อเคยเล่าให้ฟังว่าเขาเคยอหังการถึงขนาดคลานลงจากเปลแล้วกระโจนเข้าไปกัดนมของสุนัขแม่ลูกอ่อนจนขาดคาปาก โตขึ้นหน่อยก็เป็นเด็กซ่าในชั้นเรียนประถม ตั้งตัวเป็นหัวโจกคอยรีดไถเงินรุ่นน้องเพื่อความบันเทิง ช่วงมัธยมตลอดทั้งหกปี เขากลายเป็นเด็กหนุ่มที่ตำรวจในท้องที่มักจะคิดถึงเป็นคนแรกเมื่อเกิดปัญหาวัยรุ่นกวนเมือง ที่สุดแล้ว เขาเป็นจอมซ่าไร้สามัญสำนึกก่อคดีความมากมายจนต้องถูกเชิญออกจากมหาวิทยาลัยในตอนปีที่ 3

หากแต่สำหรับในวงการโจรกรรม เขาคือปรมาจารย์ด้านงัดแงะหยิบฉวย ที่มีพรสวรรค์สุกปลั่งในการวางแผนปล้นเป็นเลิศ จนได้ชื่อว่าหัวขโมยไร้เงา

นั่นเพราะไม่เคยมีคดีไหนจะสาวไปถึงตัวเขาได้ ถ้าเขาลงมือเอง เว้นก็แต่การทำหน้าตากวนประสาทยิ้มเยาะต่อหน้าฝูงตำรวจเวลาที่มาค้นโรงเรียนแล้วไม่ได้ของร้อนอะไรกลับไปเลย ถ้ามันพอจะเป็นหลักฐานได้ละนะ

และเขาค้นพบว่าหลงใหลเสียงปืนราวกับมันเป็นเครื่องดนตรีที่ทรงพลังอำนาจนับตั้งแต่บุกฝ่าดงตีนของพวกนักเลงในผับแห่งหนึ่ง ตอนนั้นเขาอายุได้ยี่สิบพอดี และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นให้เขากระหายที่จะมีเรื่องวิวาท มากกว่าจะเป็นแค่ใครสักคนที่ถูกลืม

ในวันนี้ ความแสบซ่าทุกเม็ดบรรจุอยู่ทุกอณูเนื้อของหนุ่มวัยสามสิบหมาดๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชื่อภาคิน เป็นพ่อหรือแม่ที่ตั้งให้ แต่เขาค่อนข้างจะพอใจกับมัน และยิ่งจะพอใจมากถ้าใครจะเรียกเขาว่า…

“ลูกพี่”

แล้วมันจะผิดมากไหม ถ้าอุดมการณ์ของเขาคือ

“ถ้ามันเป็นตำรวจ ผมจะเป็นโจร!”

ไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดดลจิตดลใจให้เขาคิดเช่นนั้น แต่นี่คือสิ่งที่ฟูมฟักชีวิตน้อยๆ ของเขาเรื่อยมา เขาเรียนรู้ว่าความแค้นคือขนมหวานที่มีรสชาติอร่อยเหาะ และการให้อภัยคือความอ่อนแอที่ทำให้ชีวิตบัดซบไม่รู้จบ ดังนั้น หากมียุงตัวจิ๋วมาแอบกัดเนื้อเขาจนรู้สึกคัน เขาก็จะจัดการฆ่ายุงทั้งฝูงให้สาสมกับความผิดพลาดของพวกมัน ในทำนองที่ว่าล้างมันทั้งบาง

“จัดการพวกมันให้เรียบเลยนะ ให้มันรู้ก่อนตายว่า ‘ใครใหญ่’ หึๆ ” เขาหัวเราะเสียงแห้งๆ ขณะยกวิสกี้ขึ้นซดจนหมดแก้ว ของเหลวราคาแพงที่เขาคิดว่าคู่ควรกับปากของเขามากที่สุด

อำนาจของเขาถูกปรุงแต่งจนสมบูรณ์แบบโดยฝีมือของโชคชะตา อาจเป็นซาตานหรือไม่ก็ปิศาจสักตนที่พอใจในตัวตนของเขา เขาคิดว่างั้นนะ ทว่า ครึ่งชีวิตมานี้ มีมนุษย์เพียงคนเดียวที่เขารู้สึกเกรงใจจนไม่อยากจะแตะแม้แต่คำพูดให้ละคายหู นั่นก็คือพ่อบุญธรรมของเขา ผู้ชุบชีวิตหนุ่มน้อยกำพร้า ลูกชาวเลขี้เมา ให้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง จนเขากลายเป็นเทพแห่งความชั่วร้ายไร้ที่ติ

“รู้จักเจ้าพ่อภาคินแห่งเกาะสราญรมย์ดีแล้วใช่ไหม ถ้ารู้จักแล้ว คราวหน้าคราวหลังจะได้รู้สำนึกไง ว่าควรจะทำตัวยังไง”

สถานที่บ่มเบาะปิศาจภาคินมีนามว่าเกาะสราญรมย์ ภูเขาเขียวอันสง่า แผ่นดินมหัศจรรย์งดงามกลางผืนทะเลอันดามัน เพชรแห่งมหาสมุทรที่เคยสุกปลั่งธรรมชาติ ณ บัดนี้ ด้วยเวทย์มนต์ด้านมืด มันจึงถูกเป่าเสกให้กลายเป็นดินแดนสนธยาไปเรียบร้อยโรงเรียนเจ้าพ่อ ถูกแปรสภาพเป็นอาณาจักรกาสิโนที่สมบูรณ์พรั่งพร้อมแด่ความหฤหรรษ์ของนักพนันทุกระดับ ครบครันความสนุกไม่แพ้ที่ใดในโลก

ด้วยฝีมือของเจ้าพ่อหนุ่ม บุตรชายบุญธรรมของมาเฟียใหญ่ไห่ปิง ผู้ถูกกรมตำรวจไทยขึ้นชื่อไว้ในบัญชีดำ ในฐานะตัวแสบฉกาจฉกรรจ์ แบกไว้หลายข้อหาจนหลังแอ่น ทั้งเรื่องของยาเสพติด อาวุธเถื่อนและของผิดกฎหมายอีกเป็นพรวน ขณะที่ไห่ปิงหนีไปจำศีลเสียที่ไหนไม่มีใครรู้ แต่เขาก็ได้สร้างทายาทความหายนะขึ้นมาแทนที่ได้เจ็บแสบกรมตำรวจไทยยิ่งนัก

เจ้าพ่อภาคิน สราญรมย์วณิช อสูรร้ายแห่งอันดามัน ผู้ฉกชิงความสุขไปจากผู้คนในคาบสมุทรมลายูฝั่งตะวันตก!

ที่แผ่นฟ้า อุกกาบาตตกจากฟ้าเป็นสายยาวพุ่งหายลงที่สุดเส้นขอบฟ้า เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูถูกเคาะเป็นจังหวะติดต่อกันสามครั้ง เขาดีดเถ้าบุหรี่ลงก้นถ้วยใบเล็ก ตะโกนอนุญาต ลูกน้องคนสนิทอายุประมาณสี่สิบนามว่าเจียง พาหัวโล้นและสีหน้าล้นกังวลเข้ามาหยุดต่อหน้าโต๊ะบัญชาการของนายน้อย

“นายครับ คิดว่าไอ้นภดลมันหายสาบสูญไปแล้วครับ ลูกน้องที่เราส่งขึ้นไปที่กรุงเทพฯ รายงานว่าที่บ้านของมันไม่เหลือแม้แต่กลิ่นของมันเลยครับ”

หางตาขวาเขากระตุกซ้ำ ย้ำถึงหายนะที่จะเกิดในมิช้า ดวงตาของคนเป็นนายกระตุกแววคลั่ง มิอาจระงับมือจึงทุบลงบนโต๊ะจนเสียงดังลั่น ขอบมือแดงเป็นปื้นไม่เท่าขอบใจที่เจ็บช้ำจากการถูกย่ำยีศักดิ์ศรี

“มันคิดจะเล่นกับคนอย่างฉันใช่ไหม พระเจ้า ทำไมทรงไม่ประทานความฉลาดให้กับมันบ้าง สักนิดก็ยังดี ถ้ารู้จักฉันน้อยเกินไป ก็ไม่ควรจะมาที่นี่”

เจียงปั้นหน้าเหี้ยมยิ่งกว่านาย แล้วออกความคิดเห็นด้วยเสียงทุ้มต่ำกังวาน

“สงสัยไอ้นภดลมันคงอยากจะไปเที่ยวนรกนะครับ มันคงคิดไม่ถึงว่านายน้อยที่ดูหล่อใสเหมือนพระเอกเกาหลี แท้จริงแล้วสุดแสนจะเลวทรามและเยือกเย็นยิ่งกว่าฆาตกรโรคจิตที่ไล่สับคนเป็นชิ้นๆ เสียอีก มันก็เลยกำแหง คิดจะเบี้ยวกันเห็นๆ ”

ภาคินตวัดตามองลูกน้องแล้วส่งเสียงคำราม

“ตกลงมันเป็นหนี้บ่อนอยู่เท่าไหร่”

“สิบล้านครับ นี่แค่ต้นนะครับ ยังไม่คิดดอกเลยสักจึ๋ง มันเล่นเสียเยอะแต่ไม่ยอมหยุด แจ้นมาขอกู้บ่อนไปทำทุนต่อ แล้วเป็นไง หมดตูด”

ใบหน้าหล่อเหลาเข้มข้นถึงกับตึงและฉ่ำแดง หัวใจอำมหิตสูบฉีดเร่าๆ

“มันจะมีปัญญาหนีไปอยู่ที่ไหนได้วะ”