LOGIN"ท่านอ๋องจะไปดูแม่นางลู่หน่อยหรือไม่ขอรับ"
หวังเหล่ยเอ่ยถามผู้เป็นนายหลังเดินออกมาจากห้องโถง โจวหนิงเฉินชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังเรือนที่หญิงสาวกำลังให้ท่านหมอรักษา แต่เพียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นคนผู้หนึ่งเดินตัดหน้าตนไป เจียวมิ่งเดินกึ่งวิ่งไปด้วยความร้อนรน เขาเป็นห่วงหญิงสาวเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นเท้ายาวก็ยังคงก้าวต่อไปข้างหน้าช้าๆ บานหน้าต่างไม้ถูกเปิดกว้าง เห็นหญิงสาวที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลทั้งหลัง ท่านหมอคงรักษาให้นางเสร็จแล้ว ภาพของเจียวมิ่งที่เข้าไปหาหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ลูบที่หัวนางเบาๆอย่างที่เขาอยากทำที่สุด เช็ดน้ำตาของนางที่ไหลออกมาอย่างเบามือ กอดปลอบนางไม่ให้กลัว ภาพที่เขากำลังเห็นตอนนี้เหมือนกับมีดที่ทิ่มแทงเข้ามาที่ขั่วหัวใจ "อาการนางเป็นเช่นไรบ้าง" โจวหนิงเฉินเอ่ยถามท่านหมอที่รักษาเสร็จแล้วเดินผ่านมาพอดี "เรียนท่านอ๋องที่หลังของแม่นางลู่บาดเจ็บสาหัสมากขอรับ อีกทั้งบาดแผลยังลึกอีกด้วย เกรงว่าหนึ่งอาทิตย์นี้นางคงยังลุกไม่ได้ หากจะหายดีต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน เพียงแต่ข้าเกรงว่า...." "มีอันใดหรือ" หวังเหล่ยถามย้ำเพราะรอคำตอบไม่ไหว "หลังบาดแผลหาย คงทิ้งร่องรอยแผลเป็นเอาไว้ขอรับ" โจวหนิงเฉินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะปล่อยให้ท่านหมอไปได้ ดวงตาคมมองไปยังภาพนั้นพลางถอนหายใจออกมา นางเพียงต้องพักผ่อนให้มากถึงจะหาย จากเรื่องที่เขาพูดไปเมื่อสักครู่หลี่จื่อหานคงรู้แล้วว่าต้องทำเช่นไร เขามิห่วง แต่ที่เขากังวลคือไม่อยากให้นางต้องรู้สึกเจ็บ ก่อนจะเดินหันหลังออกมา ไม่เข้าไปหาหญิงสาว ลู่เข่อซินรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง จึงมองออกไปทางหน้าต่างแต่ก็พบว่าไม่มีผู้ใด "เราจะไปที่ใดกันขอรับท่านอ๋อง" "วังหลวง" "ขอรับ" หวังเหล่ยรับคำสั่งผู้เป็นนาย ก่อนจะไปบอกโม่โฉ่วเกี่ยวกับเรื่องสั่งโบยคุณหนูหลี่ซูฮวา รถม้าเคลื่อนตัวจากตระกลูหลี่เข้าวังหลวงในรอบหลายเดือน แต่รถม้ากลับไม่ได้ไปทางวังหลวงฝ่ายในที่ฝ่าบาทอยู่เหมือนรถม้าคันอื่น แต่ตรงดิ่งไปยังสำนักหมอหลวง ทันทีที่รถม้าจอดลงทุกคนต่างแตกตื่นไปตามๆกัน เหตุการณ์เช่นนี้มิได้มีบ่อยครั้ง หากฝ่าบาทจะมายังมีคนมาบอกกล่าวล่วงหน้า แต่ครานี้อ๋องหนิงเฉินมาเยือนกลับไม่มีใครรู้ก่อน "คารวะท่านอ๋อง มิทราบว่าท่านอ๋องเสด็จมาครั้งนี้มีอันใดให้พวกกระหม่อมรับใช้พะยะคะ" หัวหน้าหมอหลวงรีบเข้ามาเอ่ยต้อนรับ พร้อมด้วยหมอหลวงอีกสิบกว่าตนตั้งแถวเรียงหน้ากระดาษ "เข้าไปคุยกันด้านในเถิด" ชายหนุ่มเองก็รู้สึกไม่ดีเช่นกันที่มาปุบปับเช่นนี้ไม่ได้บอกล่วงหน้า ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน ทันทีที่เปิดประตูกลิ่นยาก็ลอยมาปะทะจมูก บัณฑิตที่กำลังหัดปรุงยากว่ายี่สิบคนหันมาทำความเคารพเขา ส่วนหมอหลวงคนอื่นก็กลับไปทำหน้าที่ตนเองเช่นกัน มีเพียงหัวหน้าหมอหลวงที่เดินตามชายหนุ่มมา "ข้าอยากได้ยาสมานแผลที่ดีที่สุด หายเร็วอีกทั้งไม่ทิ้งร่องรอยแผลเป็น ไม่ทราบว่ามีหรือไม่" โจวหนิงเฟิงเอ่ยความต้องการของตนเองทันที "มีพะยะคะ แต่ยานี้อนุญาตให้ใช้แค่กับเชื้อพระวงศ์เท่านั้นเนื่องด้วยส่วนผสมมีราคาสูงมาก ท่านอ๋องรอสักครู่กระหม่อมจะไปทำเรื่องและหยิบมาให้" "ว่าแต่เฟิ่งเย่วมาหรือไม่วันนี้" "หมอหลวงเฟิ่งเย่วมาพะยะคะ อยู่ห้องปรุงยาแก้พิษให้กระหม่อมพาไปหรือไม่พะยะคะ" "มอเป็นไรเจ้าไปจัดการเถิด เดี๋ยวข้าไปเอง" เอ่ยจบชายหนุ่มก็เดินไปยังห้องที่หัวหน้าหมอหลวงบอกทันที เขาคุ้นชินที่นี่ดีเนื่องด้วยสมัยเด็กมักชอบมาคุกตัวที่นี้เพื่อเรียนตำราแพทย์ เขามีสหายผู้หนึ่งที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กนั่นก็คือเฟิ่งเย่ว จนตอนนี้ชายหนุ่มได้เป็นหมอหลวงตามความฝันแล้ว "ข้ามาทั้งทีมิออกไปต้อนรับหน่อยหรือ" "เจ้ามิมาข้าจะขอบใจมากกว่า" เพราะเป็นสหายกันมากว่าสามสิบปี ทำให้เอ่ยกันอย่างสนิทสนม ทั้งคู่อายุเท่ากันบ่อยครั้งที่เขาเข้ามาวังหลวงก็มาหาสหายผู้นี้บ่อยเสียกว่าน้องชายที่ขึ้นเป็นฮ่องเต้เสียอีก เฟิ่งเย่วติดตามชายหนุ่มไปเป็นแพทย์สนามทุกที่ที่ออกรบ พอเขาสละตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ปลีกตัวไปอยู่นอกวัง เขาก็ผลันตัวมาเป็นหมอปรุงยาถอนพิษ แต่กลับได้ฉายาผู้ปรุงยาพิษที่ไม่มีใครสามารถถอนได้ ยิ่งเขาเก่งและรู้วิธีแก้พิษมากเท่าไหร่ ก็รู้วิธีที่ใช้ปรุงยาพิษที่อันตรายเท่านั้น "........" โจวหนิงเฉินไม่ได้เอ่ยตอบ เฟิ่งเย่วจึงหันมาดูหน้าสหาย ใบหน้าของชายหนุ่มแสดงออกว่ามีเรื่องกลุ้มใจอย่างปิดไม่มิด "ทำหน้าเช่นนี้สนใจยาพิษของข้าฆ่าตัวตายหน่อยหรือไม่" เฟิ่งเย่วเอ่ยหยอกล้อสหายอย่างที่มักทำเป็นประจำ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ตอบอันใดเช่นเดิม "เฮ้อ~ เจ้ามาหาข้าแต่ก็เอาแต่เงียบ อาการเจ้าเช่นนี้หรือว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับนาง" ทั้งคู่ไม่มีความลับต่อกัน วันนั้นเมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บก็ได้ชายหนุ่มที่รักษาเขาต่อจากที่ลู่เข่อซินช่วยชีวิต "มีเรื่องนิดหน่อย" "ข้าได้ข่าวว่านางกำลังจะออกเรือน เจ้าบ่าวคือรองแม่ทัพเจียวมิ่ง ข้าถามจริงๆนะเจ้ามิคิดจะสู้เพื่อให้ได้นางมาครอบครองบ้างหรือ ข้าเห็นเจ้าคอยแต่ช่วยนางอยู่เช่นนี้ทั้งที่นางไม่รู้เลยมาตลอด เห็นแล้วข้าอึดอัดแทนเช่นไรมิรู้ เจ้าเป็นถึงอ๋องหนิงเฉินเชี่ยวนะ มีสตรีที่ใดกล้าปฏิเสธเจ้ากัน" "เจ้าก็รู้ว่าข้ามิคิดแยกสตรีที่มีเจ้าของ" "สตรีผู้นั้นก็เลยได้แต่งงานกับผู้อื่นใช่หรือไม่.....นี่ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ นี่!" เฟิ่งเย่วยังเอ่ยไม่ทันจบสหายก็เดินออกไปเสียแล้ว ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าพลางคิดในใจว่าเขาต้องไปเยี่ยมที่จวนเสียแล้ว ท่าทางจะเป็นเอามากwห้าปีต่อมาสายลมเย็นในช่วงปลายยามเว่ยพัดเบาๆ บริเวณลานหญ้ากว้างทำให้อากาศเย็นสบายตลอดทั้งวัน เด็กหญิงตัวเล็กกำลังวิ่งเล่นส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยท่าทีร่าเริง ส่วนเด็กชายตัวเท่ากันกำลังนอนกลิ้งไปกับพื้นหญ้ากับเจ้าแมวขนปุกปุย วิ่งเล่นกันด้วยความสนุกสนาน ดูเหมือนว่าจวนแห่งนี้จะมีพี่เลี้ยงมากกว่าจวนอื่นๆ หลังสมรสกันได้เพียงแค่สามเดือน ลู่เข่อซินก็ตั้งท้องลูกแฝดชายหญิงในไม่นาน เนื่องด้วยผู้เป็นบิดาอายุมากแล้วเกรงว่าตนเองจะไม่ได้อยู่กับลูกนานๆ ท้องแรกก็เป็นลูกแฝดเลยเล่นทำเอาหญิงสาวเหน็ดเหนื่อยยามตั้งท้องเป็นอย่างมาก ปากของเขาก็บอกว่าไม่อยากเห็นหญิงสาวต้องทรมานอีกแล้ว แต่ในใจลึกๆของโจวหนิงเฉินก็อยากมีลูกเพิ่ม เขาไม่คิดเลยว่าเมื่อก่อนตนไม่อยากมีผู้ใดอยู่ตัวคนเดียว พอมีเจ้าตัวเล็กสองคน จวนของเขาก็เป็นจวนมากขึ้น เป็นครอบครัวมากขึ้น เขาไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่อบอุ่นเช่นนี้มาหลายสิบปี จนอยากมีเจ้าตัวเล็กเพิ่มอีก"ท่านแม่~ ท่านพ่อกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"เด็กหญิงเอ่ยพลางชี้ไปทางประตูหน้าจวน เด็กสองคนแข่งกันวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นบิดา โจวหนิงเฉินอ้าแขนรับคนทั้งคู่มาอุ้มด้วยแขนสองข้าง เดินมาทางหญิง"วันนี้ดื
"ครานี้ไม่มีคนอยู่แล้วนะ"โจวหนิงเฉินเอ่ยพลางยื่นหน้าไปใกล้หญิงสาว มือเรียวยกขึ้นห้ามเขาเอาไว้ก่อน "ท่านอ๋องมิเหนื่อยหรือเจ้าคะ""มิเหนื่อย อีกทั้งหิวมาเสียด้วย"ทันทีที่เอ่ยจบเขาก็แนบหน้าประชิดและบรรจงจูบช้าๆ ที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา หญิงสาวตอบรับการจูบนั้นอย่างมิปฏิเสธ ครานี้หญิงสาวเป็นคนของเขาอย่างสมบูรณ์ เป็นฮูหยินของเขาอย่างถูกต้อง มือหนาคว้าร่างบางมานั่งบนตักตนเอง หญิงสาวเองก็ยกแขนขึ้นโอบคอชายหนุ่มเอาไว้ แล้วใช้ลิ้นตวัดที่ริมฝีปากของเขา ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าในปากเกี่ยวรัดกันเอาไว้เบาๆ ร่างใหญ่ยกหญิงสาวให้ลอยลิ่วเหนืออากาศเดินไปยังเตียงกว้างทันทีและวางนางลงเบาๆ"ข้าชอบรอยยิ้มของเจ้าที่สุดฮูหยิน"โจวหนิงเฉินเอ่ยขณะที่ใช้มือสัมผัสไปที่เรียวปากบาง"ข้าเองก็ชอบดวงตาของท่านพี่ยามที่มองข้าที่สุดเช่นกันเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าคม มือหนาเอื้อมมือไปถอดเครื่องหัวบนศีรษะนางออก เส้นผมดกดำสยายตกลงมาตามแรงลม"สตรีที่ข้ารัก วันนี้กลายมาเป็นฮูหยินของข้าแล้ว"โจวหนิงเฉินไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังจูบพิตไปที่หน้าผากเนียนอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากมาที่ปลายจมูกเรียว และสุดท้
จ้งตง.ยามชื่อ (กลางฤดูเหมันต์เดือนสิบเอ็ด) แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงเป็นประกายสะท้อนเกร็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ช่วงกลางฤดูเหมันต์เช่นนี้นับว่าหาดูได้ยาก ก่อนวันงานหิมะตกหนักจนทำให้ทุกคนเป็นกังวล แต่วันนี้กลับเห็นแสงแดดของดวงอาทิตย์ได้ เหมือนกำลังอวยพรให้คู่บ่าวสาว ผ้ามงคลสีแดงถูกตกแต่งบนเกี้ยวไม้ประดับประดาด้วยม่านมุขเพิ่มความเป็นสิริมงคล ขบวนเจ้าสาวยาวนับลี้กำลังเคลื่อนตัวไปยังจวนเจ้าบ่าวที่ตั้งตารอการมาถึง สองข้างทางมีชาวบ้านมารอเชยชมเจ้าสาวของอ๋องหนิงเฉิน บุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า ขบวนเกี้ยวหยุดลงหน้าจวนที่ตกแต่งเพื่อต้อนรับการมาถึงของเจ้าสาวเช่นกัน บุรุษสวมชุดมงคลดูงามสง่าใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มรอรับเจ้าสาวอยู่ก่อนแล้ว"รับตัวเจ้าสาว"โจวหนิงเฉินเข้าไปอุ้มหญิงสาวลงจากเกี้ยวเพื่อไม่ให้เท้าแตะพื้นก่อนเข้าจวน พรมแดงทอดยาวจากหน้าประตูจวนไปยังห้องโถงพิธี หนึ่งสตรีหนึ่งบุรุษชะตาต้อง สวมอาภรณ์มงคลสีขาวสะอาดทั้งตัว ด้ายแดงลวดลายมงคลที่ถูกปักเย็บอย่างประณีตเข้าคู่กัน สมกับเป็นชุดมงคลที่เจ้าบ่าวป่าวประกาศไว้ว่าตัดเอาไว้ตั้งแต่พบนางได้เพียงปีเดียวเท่านั้น ทำให้ยามที่เดินเคียงข้าง
หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากงานพระราชสมภพของฝ่าบาทได้เพียงสองวัน ก็มีประกาศคลายข้อสงสัยที่กำลังถูกราษฎร ที่วิจารณ์เหตุการณ์ไฟใหม้ที่อำเภอชายแดนติดกับแคว้นเจียงซี แท้จริงแล้วของที่ถูกเผาถูกสับเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก่อนแล้ว เพื่อไม่ให้ข้าวของ วัถุดิบ แร่ต่างๆต้องเสียเปล่า ขุนนางที่เกี่ยวข้องถูกประหาร ส่วนคนที่เรือนก็ถูกริบทรัพย์ทั้งหมด นับว่าครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้ ไทเฮามีโทษประหารแต่ยังไม่ทันได้ประกาศบทลงโทษ นางก็ตัดสินใจปลิดชีวิตของตนเองลงในตำหนัก มีข่าวลือออกมาว่าก่อนวันที่นางจะสิ้นใจ ได้นั่งสนทนากับฝ่าบาททั้งวันทั้งคืน"ทั้งหมดหนึ่งเหรียญภู่เงินเจ้าค่ะ"ลู่เข่อซินยังคงใช้ชีวิตปกติของนางทุกวัน ตอนนี้ร้านของนางไปได้ดีมากๆ และยังเปิดอีกหลายที่ต่างจากความคิดของนางก่อนหน้าที่จะทำเพียงเล็กๆเท่านั้น ขนาดขยันถึงเพียงนี้กลับมีคนผู้หนึ่งที่เอาแต่ขู่ว่าจะทำให้ร้านนางเจ๊งไปซะ เนื่องด้วยไม่มีเวลาให้เขา แต่ขณะที่หญิงสาวกำลังขายของอยู่นั้นก็มีขบวนทหารอีกทั้งขุนนางจำนวนหนึ่งตั้งแถวเดินมาที่ร้านนาง"แม่นางลู่อยู่หรือไม่"เสียงขันทีเอ่ยเรียกหญิงสาวที่หน้าร้าน ลู่เข่อซินรีบเดินเข้าไป
"ฝ่าบาท ฝ่าบาทช่วยคืนความยุติธรรมให้กระหม่อมด้วย"ขณะที่ถูกทหารคุมตัวไปนั้นก็ร้องออกมาขอความเป็นธรรมด้วย หลันหลงเหยฟุบไปที่พื้นด้วยความจนปัญญา ครานี้นางพลาดแล้ว นางคิดว่าบุตรชายที่เกิดนางจะเข้าข้างนางเสียอีก กลับไปเห็นด้วยกับคนผู้นี้ น้ำตาของนางไหลออกมาจนดูน่าสงสารเผื่อมันจะช่วยเรียกคะแนนสงสารได้บ้าง"หานเออร์ฟังแม่ก่อนนะ""เสด็จแม่รู้หรือไม่ ทำเช่นนี้โทษหนักถึงขั้นประหารเก้าชั่วโคตรเลยนะพะยะค่ะ ท่านจะให้ข้าทำเช่นไร ให้ข้าเป็นฮ้องเต้ที่สั่งประหารมารดาตนเองอย่างนั้นหรือ"หลันเฟิงเย่วเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เขาทั้งผิดหวังและแตกสลาย แต่เขาจะยอมแลกมารดาเพียงคนเดียว กับราษฎรและทหารที่ปกป้องอยู่ชายแดนกว่าแสนนายอย่างไร "ท่านกำลังทำให้ข้าต้องเลือก ว่าจะทำหน้าที่บุตรชายที่ดีแต่ละทิ้งราษฎร หรือกำลังเป็นบุตรที่อกตัญญูละทิ้งมารดาเพื่ออยู่ข้างราษฎร ท่านจะให้ข้าต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดไปตลอดชีวิตหรือ""หานเออร์แม่......"คำพูดของบุตรชายทำให้นางพูดอะไรไม่ออก นางเพียงกลัวว่าจะมีคนมาแย่งตำแหน่งนี้ไป และกลัวว่าอำนาจที่นางมีในมือจะถูกเปลี่ยนคน ที่นางทำทุกอย่างมิใช่เพื่อตัวนางเองคนเดียวทั้งหมด นางเองก็ถู
"รับอะไรดีเจ้าคะ"ลู่เข่อซินเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังหันหลังอยู่ แต่สัมผัสได้จากเสียงเดินว่ามีลูกค้ามา หญิงสาวถามไปสักพักกลับไม่มีเสียงตอบกลับมา นางจึงหันหลังไปดู พบว่าเป็นคนผู้หนึ่งคนที่นางคุ้นเคยดี ใบหน้าที่ยิ้มกว้างก่อนหน้าหุบลงทันที เท้าเรียวสองข้างก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ"เจียวมิ่ง"เหตุการณ์คราก่อนหญิงสาวยังจำไม่เคยลืม เรื่องเลวร้ายที่ชายหนุ่มทำกับตน หากว่าท่านอ๋องไม่ได้ช่วยไว้ทันป่านนี้นางอาจจะกลายเป็นอนุในเรือนเขาแล้วก็ได้ หญิงสาวรักและเชื่อใจเขามาตลอดหลายปี แต่ชายหนุ่มกลับทำร้ายและทำลายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงแม้ในใจนางจะรังเกียจชายผู้นี้ไปแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นก็ผ่านไปแล้ว ความโกรธถูกลืมเลือนเหลือเพียงความเป็นมนุษย์ที่อยู่ร่วมกันบนแผ่นดิน ไม่ขอข้องเกี่ยวกันอีก ใบหน้าของเจียวมิ่งเต็มไปด้วยคำขอโทษ เขาได้รับผลของการกระทำนั้นแล้ว และรู้ดีว่าที่วันนี้เขาได้เป็นถึงรองแม่ทัพมิได้มาจากความสามารถเขาเพียงอย่างเดียว แต่นางยังมีส่วนช่วยอีกด้วย เขาก็ยังทิ้งนางไปแต่งงานกับสตรีอื่น"ข้าอยากมาขอโทษเจ้าสำหรับทุกเรื่อง หากแล้วไม่ ชีวิตนี้ของข้าคงไม่มีความสุขและไม่สามารถปล่อยวางได้"ชายหนุ่มเอ่ยออกมา
สามสัปดาห์เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วหลังหญิงสาวถูกโบย ยาที่นางกินและใช้ทาดีมาก ไม่คิดว่ามันจะหายเร็วถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังดูเหมือนว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้อีกด้วย ต่างกับคุณหนูใหญ่เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วยังลุกเดินไม่ได้ หรือจริงๆแล้วเพราะนางเป็นสาวใช้ร่างกายจึงปรับสภาพได้ไวกันหญิงสาวจำเหตุการณ์วันที่ถูกโบย
บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ทุกคนมาพร้อมหน้าตากันที่นี่ หลี่จื่อหานไม่รู้ว่าจะเริ่มเอ่ยบทสนทนาเช่นไร โจวหนิงเฉินเองก็อยู่ไม่เป็นสุขเนื่องด้วยตอนนี้ที่ห้องพักบ่าวรับใช้ท่านหมอกำลังรักษาลู่เข่อซินอยู่ เขาอยากไปดูนางใจแทบขาดแต่ไม่สามารถไปได้ ดวงตาคมหันมองไปยังทิศที่หญิง
เช้าวันถัดมาเพล้ง!เสียงถ้วยชาแตกที่พื้นเสียงดังเนื่องด้วยแรงปาจากคนผู้หนึ่ง หลี่ซูฮวาดูเหมือนจะมีน้ำโหไม่น้อยที่ถูกลู่เข่อซินบอกว่าพู่กันนั้นเป็นของตนเอง นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่อีกทั้งบิดายังเป็นถึงเสนาบดีกรมคลังไหนเลยจะเอาของของบ่าวรับใช้มาเป็นของตน หญิงสาวมาทวงเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้นางเสียหน้า พลางหั
"วันนี้เห็นมีคนบอกว่าท่านอ๋องชมคุณหนูใหญ่เรื่องพู่กันด้วย....."ถิงถิงเอ่ยพลางมองสีหน้าของหญิงสาว ครั้งนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นสหายโกรธเช่นนี้ นางรู้มาว่าลู่เข่อซินหวงแหนข้าวของของตนเองมาก หากมิได้รับอนุญาตนางเองก็ไม่กล้าแตะต้องเช่นกัน พู่กันนั้นคงเป็นสิ่งที่สหายรักมาเป็นแน่ เพราะหลายอาทิตย์ที่







