11. เสนอโอกาส

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เสนอโอกาส

--------------------------------------------------------------------------

สีหน้าที่ดูจริงจังกับคำพูดนั้นของฮาร์ท ทำคนขี้กลัวอย่างเลย์อิได้แต่ร้องไห้กับสิ่งที่ได้ยิน เพราะเรื่องที่เจอในตอนนี้ก็แย่มาก ๆ แล้ว หากต้องมีเรื่องที่เลวร้ายมากไปกว่านี้เกิดขึ้นกับเธอ เด็กสาวคงรับมันไม่ไหว

“พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง ไม่กลัวตำรวจกันเหรอคะ?” เลย์อิถามเสียงสะอื้นไปอย่างใสซื่อ

“ตรงหน้าเธอนี่ไงตำรวจ” ขุนพลพูดตอบกลับเลย์อิด้วยความจริงที่ว่าเขามียศพันตำรวจตรี เพื่อให้เธอสบายใจได้ว่าเวลานี้ตำรวจอยู่ที่นี่กับเธอแล้ว แต่เขาคงช่วยเหลืออะไรเธอไม่ได้อย่างที่เธอต้องการ

“ถ้าพวกเธอเป็นเด็กดีฉันก็จะเมตตาเป็นกรณีพิเศษ...ได้ข่าวว่าอยากเป็นศิลปินกันใช่หรือเปล่า?”

“ฮึก...” สองสาวเงียบฟังว่าอาร์เจจะพูดอะไรต่อ

“ฉันถือครองหุ้นค่ายเพลงทั้งที่ไทยแล้วก็ในเกาหลี สื่อบันเทิงหลายที่ก็ด้วยเหมือนกัน...ถ้าพวกเธอทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีตลอดการทำงานอยู่ที่เกาะนี้โดยไม่คิดหนีให้วุ่นวาย ฉันจะเมตตาส่งพวกเธอไปเป็นเด็กฝึกในค่าย และทุกเดือนพวกเธอจะได้รับเงินเดือนประจำตำแหน่ง เดือนละหกแสนบาทจนกว่าจะเลิกจ้างงาน ถือว่าเป็นค่าตอบแทนจากความบริสุทธิ์ที่พวกเธอเสียให้กับพวกเราไปเมื่อคืน...เพราะฉันถูกใจเธอหรอกนะโมอา ถึงยอมให้ข้อเสนอเร้าใจแบบนี้”

อาร์เจพูดเสนอโอกาสสุดท้ายให้กับสองสาว เพราะถูกใจเรื่องเมื่อคืนที่เขาได้ทำ และไม่อยากส่งของดีเช่นเธอไปอยู่ที่นรกหลังเกาะเพราะรู้สึกเสียดายของ หากต้องยกสิ่งล้ำค่านี้ ให้กับพวกชนชั้นต่ำ พวกขี้ยา เช่นกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ที่แห่งนั้น…

“ว่าไง ชอบข้อเสนอของฉันไหม…” เขาใช้นิ้วชี้เขี่ยปลายคางสวยของโมอาให้เงยขึ้นมาสบตากับตน และใช้น้ำเสียงนุ่มนวลที่ไม่เป็นตัวตนแท้จริงพูดบอกกับเธอ สาวสวยผู้มีเขาเป็นเจ้าของ

“หนูแค่อยากกลับบ้านค่ะ ไม่อยากเป็นแล้วศิลปิน ฮึก...ไม่เอาแล้ว”

โมอาคิดว่าความฝันนั้นคงไม่มีทางเกิดขึ้นกับเธอแล้ว และหากว่าต้องกลับไปอยู่ที่หอพักโรงพยาบาลก็คงดีกว่าอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้ เพื่อรับหน้าที่ผู้หญิงของเสือ และพบเจอกับเรื่องเลวร้ายนั้นทุกวันทุกคืน

“เฮ้อ เอาเถอะ ก็แล้วแต่พวกเธอจะตัดสินใจแล้วกัน...ฉันก็แค่คิดว่ามันจะเป็นกำลังใจให้พวกเธออยู่ที่นี่ต่อไปได้ โดยที่ไม่คิดทำเรื่องบ้า ๆ เช่นหนีออกจากเกาะนี่ เพราะนอกจากพวกเธอจะหนีไปไม่พ้นแล้ว มันยังทำให้พวกฉันหงุดหงิดอีกด้วย...” อาร์เจพูดเตือนด้วยท่าทางจริงจัง ไร้ซึ่งการปั้นแต่งภาพลักษณ์แสนดีแบบเมื่อครู่

“...” โมอานิ่งเงียบไป ในเวลานั้นก็กำลังใช้ความคิดไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน เพื่อหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเธอสองคน “...นานเท่าไหร่คะ?”

“ก็จนกว่าพวกฉันจะพอใจ อาจจะสามเดือน หรือหกเดือน อยู่ที่ว่าพวกเธอจะเป็นเด็กดีแค่ไหน...” ขุนพลพูดตอบความสงสัยของโมอา

“ถ้าอยู่จนครบสัญญางานแล้วเกิดเปลี่ยนใจอยากจะไปเป็นเด็กฝึกที่เกาหลีก็บอกแล้วกันนะ ฉันจะส่งพวกเธอไปที่นั่นหลังจากจบงานที่เกาะนี้...แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่กับพวกเธอ จะมีผลกระทบกับการเป็นศิลปินในอนาคต เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะนี้ จะเป็นความลับไปตลอด หากว่าพวกเธอไม่เป็นคนพูดถึงเรื่องนั้นซะเอง หรือถึงต่อให้พูด ก็จะไม่มีใครเชื่อลมปากของพวกเธออยู่ดี…” อาร์เจพูดยืนยัน ว่าเขาจะเมตตาช่วยพวกเธอสานฝันนั้นให้กลายเป็นจริง

แถมยังพูดขู่เป็นใน ๆ ว่าพวกเธอไม่ควรเอาเรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะไปบอกกับใคร และหากทำแบบนั้นเธอจะถูกมองเป็นเด็กเลี้ยงแกะ เพราะเขาสามารถเปลี่ยนแปลงหรือเติมแต่งเนื้อหาในสื่อได้ตามใจนึกคิด ชี้ผิดให้เป็นถูก ชี้ถูกให้เป็นผิดได้โดยง่าย เพราะอำนาจสื่อที่เขาถืออยู่ในมือ…

“ถ้างั้น...หนูขอโทรหาแม่หน่อยได้ไหมคะ หนูไม่ได้ติดต่อกับแม่ตั้งแต่เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว แม่น่าจะเป็นห่วง” โมอาพูดขอร้องถึงเรื่องที่เธอคิดว่าควรรีบทำ เพราะตอนนี้แม่ของเธออาจจะเป็นกังวลอยู่ เกี่ยวกับเรื่องที่เธอเดินทางออกนอกประเทศปุบปับ แถมจนตอนนี้ก็ยังไม่มีการติดต่อกลับหาผู้เป็นแม่

“ได้สิ ไปเอาโทรศัพท์มา…” อาร์เจพูดสั่งลูกน้องให้ไปนำของที่โมอาต้องการมาให้เธอ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่โทรศัพท์ของโมอาแต่เป็นโทรศัพท์ที่สามารถโทรกลับไทยได้

“จำเบอร์แม่เธอได้ใช่ไหม”

“ได้ค่ะ” โมอารีบตอบไปอย่างกระตือรือร้น

“พูดแค่เรื่องที่ควรพูดเข้าใจไหม เพราะถ้าพูดนอกเรื่องไปจากนั้น เธออาจไม่ได้กลับไปเห็นหน้าแม่ของเธออีก...” อาร์เจพูดเตือนก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้กับโมอา

ตอนนี้เธอมีทางเลือกเพียงแค่ทางเดียว นั่นคือทำตามคำสั่งของชายทั้งสี่คน เพื่อมีโอกาสรอดชีวิตออกจากเกาะแห่งนี้ “ค่ะ”

โมอาตอบรับคำสั่งของอาร์เจ ก่อนจะกดเบอร์โทรที่เธอจำมันได้ขึ้นใจ “ฮาโหล เบอร์ใครคะ?”

“แม่”

“โมอา! หายไปไหน แม่ติดต่อแกไม่ได้เลย ทำไมทำให้แม่เป็นห่วงแบบนี้” คนเป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นที่เป็นกังวลว่าลูกสาวของเธอจะได้รับอันตราย หลังจากที่ติดต่อลูกสาวไม่ได้เกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง

แถมข้อความสุดท้ายที่โมอาส่งหาแม่ก็บอกเพียงแค่ว่าเธอกำลังจะเดินทางไปที่เกาหลี เพื่อเป็นเด็กฝึกตามความฝันของเธอ ซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นกระทันหันโดยที่คนเป็นแม่ยังไม่ทันได้ออกความคิดเห็น มันก็ทำให้เธอเป็นห่วงกลัวว่าลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอจะถูกหลอกไปทำเรื่องไม่ดี

“คือหนู...ฮึก หนูขอโทษนะแม่”

“แกอยู่ที่ไหนโมอา แล้วเรื่องไปเป็นเด็กฝึกที่เกาหลีมันยังไง ทำไมต้องเดินทางกระทันหันแบบนี้?”

“...” โมอาพยายามเก็บบกั้นเสียงร้องไห้ของเธอไว้

ขวับ!

ขุนพลดึงโทรศัพท์จากมือของเด็กสาวไปก่อนจะกดเปิดลำโพงเพื่อฟังบทสนทนานั้น “...” เขาพยักหน้าเพื่อบอกให้โมอาคุยกับแม่ของเธอต่อ

“โมอาได้ยินแม่ไหม?”

“ได้ยินจ้ะแม่ คือ...”

“ทำไมแม่ติดต่อแกไม่ได้เลย แล้วไปที่นั่นได้ยังไง ค่ายเพลงอะไร ฝึกนานแค่ไหนบอกแม่มาซิ๊?”

“...คือเมื่อวานนี้ หนูมาถึงแล้วเบอร์โทรเดิมมันใช้ที่นี่ไม่ได้น่ะแม่ เมื่อวานก็ยุ่ง ๆ ทั้งวันเลย วันนี้ฝึกเสร็จพี่เขาก็เลยเอาโทรศัพท์มาให้ยืมโทรหาแม่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ…”

“จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง แกเล่นติดต่อไม่ได้แบบนี้ แถมยังไม่ปรึกษาแม่ก่อนด้วย มันน่าตีจริง ๆ เลยลูกคนนี้...” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่ฟังดูโล่งใจขึ้นเมื่อรู้ว่าลูกสาวของเธอยังปลอดภัยดี

“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นนะ เลย์ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน”

“เฮ้อ...แล้วนี่กินอะไรกันหรือยัง ที่นั่นเป็นไงบ้าง อากาศหนาวมากหรือเปล่า อยู่ได้ใช่ไหมลูก?”

“...” โมอาเงียบไปเมื่อได้ยินแม่ของเธอถามไถ่ถึง เพราะความเป็นห่วงของแม่ที่เธอรับรู้มันทำให้เธอจุกอกจนแทบกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่

“พวกเรากำลังจะออกไปกินข้าวจ้ะแม่” เลย์อิพูดตอบแทนเพื่อนของเธอที่ไม่สามารถพูดต่อกับปลายสายได้

“ได้ยินเสียงเลย์อยู่ด้วยแม่ก็สบายใจ...แล้วแม่จะโทรหาทางไหนได้บ้างล่ะ ต้องโทรเบอร์นี้ใช่ไหม?”

“เดี๋ยวหนูขอถามพี่เลี้ยงก่อนนะจ๊ะ ว่าจะให้ใช้โทรศัพท์ได้ตอนไหนบ้าง”

“จริงด้วย เข้าไปเป็นเด็กฝึกแล้วต้องใช้โทรศัพท์เป็นเวลาสินะ...งั้นว่างเมื่อไหร่ก็โทรหาแม่หน่อยนะแม่เป็นห่วง กินข้าวให้ตรงเวลาด้วย ตั้งใจฝึกตั้งใจเรียนที่ครูเขาสอนรู้ไหมลูก แม่จะรอดูวันที่หนูได้เป็นศิลปินนะโมอา เลย์ก็ด้วยนะลูก…”

ผู้เป็นแม่เรียกชื่อของลูกสาวด้วยน้ำเสียงสดใสขึ้น ชื่อที่เธอได้ยินลูกสาวเติมแต่งขึ้นจากชื่อเดิมที่ผู้เป็นแม่ตั้งให้ว่า ‘โม’

“ฮือ แม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ไม่ร้องสิลูก สู้ ๆ นะ แม่เป็นกำลังใจให้...” คำพูดของผู้เป็นแม่ก่อนวางสายนั้น ทำน้ำตาของโมอาไหลอาบแก้มเป็นสาย เพราะเรื่องจริงที่เจอกับสิ่งที่พูดบอกผู้เป็นแม่ไปนั้น มันไม่มีอะไรเป็นเรื่องจริงเลย…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~