เข้าสู่ระบบเด็กชายมองดูสวนสวยเบื้องหน้าซึ่งมีไฟสนามสีส้มอ่อนติดเอาไว้เป็นระยะ ลมเย็นสบายพัดผ่านผิวกายให้ความรู้สึกสดชื่นเขาสูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เกาะขอบรั้วไม้ของระเบียงใช้คางเล็ก ๆ เกย ทอดมองวิวอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกผ่อนคลายเหลือเกินกับความเงียบสงบและเสียงแมลงตัวเล็ก ๆ ดังคลอครืดเสียงบานกระจ
ค่ำวันนั้นหลังจากพวกเขาเดินทางกลับสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ ก็แวะทานข้าวเย็นก่อนกลับมาพักผ่อนยังรีสอร์ตแห่งเดิม เพราะวันนี้แอลลี่และอเล็กซ์ทำตัวดี แถมเด็กชายทั้งสองยังดูสนิทสนมพูดคุยกันเยอะขึ้น ทำให้คู่สามีภรรยาสบายใจ และไม่ได้เข้าไปก่อกวนเด็ก ๆ ช่วงค่ำเด็ก ๆ ทยอยกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายตัว นอนเก
กลุ่มเด็ก ๆ ตื่นเต้นกันมาก ทำสาวซ่าอย่างอันดามันหวาดเสียวไม่น้อยเมื่อลูกสาวเริ่มปีนรั้วกั้นเพื่อจะมองวิวด้านล่างให้ชัดเจนขึ้น วิคเตอร์ก็ถอนหายใจรอบที่ร้อย แนะนำให้กลุ่มของลูคัสเดินชมวิวด้านในเส้นทางศึกษาธรรมชาติอ่างกาหลวงก่อน เนื่องจากมีระยะทางไม่ไกล จะได้สัมผัสกับความอุดมสมบูรณ์ของป่าดึกดำบรรพ์ลุก
ทั้งคณะเดินทางมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ช่วงเย็น โดยอันดามันจองร้านอาหารเหนือบรรยากาศดีเอาไว้ให้เพื่อนต่างชาติได้ลองชิมรสชาติซึ่งก่อนคู่แฝดลงจากรถก็ถูกกำชับปนข่มขู่ว่าห้ามก่อความวุ่นวายอีก อย่างนั้นพวกเขาจะจองตั๋วบินกลับบ้านคืนนี้เลย ทำให้ทั้งคู่สลดไปได้นิดหน่อย มื้ออาหารเย็นจึงผ่านไปได้อย่างราบรื่นแล้
“คู่แฝดของเธอก็สวยหล่อไม่แพ้กันหรอกน่า ไม่รู้ตอนนี้โตขึ้นแค่ไหนแล้ว”“เฮ้อ ~ โตแค่ไหนไม่รู้ แต่เรื่องความแสบบอกเลยว่ายิ่งกว่าเดิม!”รอยยิ้มบนใบหน้าเรนนี่เหยเกไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากคนเป็นแม่ด้วยตัวเอง พลางก้มมองลูกชายด้วยความเป็นห่วงตอนนี้เธอคงได้แต่สวดภาวนาว่าเด็ก ๆ จะไม่ตีกันจนทริปล่ม
ห้าปีต่อมาประเทศไทยลูคัส เรนนี่ และลุกซ์เดินทางมายังประเทศไทยโดยเครื่องบินส่วนตัวของสามี ตามคำเชื้อเชิญจากเพื่อนเก่า อย่างวิคเตอร์และอันดามันให้แวะมาเที่ยวที่นี่บ้าง หลังจากเมื่อสามปีก่อนครอบครัวของวิคเตอร์เคยพากันไปเที่ยวที่ฮ่องกงมารอบหนึ่งแล้ว ครั้งนี้จึงอยากเป็นเจ้ามือพาเที่ยวบ้างนายหญิงตระกูล
บรรยากาศช่วงนี้ค่อนข้างน่าอึดอัด เพราะหลังจากกลับมาจากอดีตเรือนหอของพี่สาว ยังได้รับรายงานเพิ่มเติมจากลูกน้องว่ามีรถน่าสงสัยป้วนเปี้ยนแถวนี้ แม้ว่าชายหนุ่มจะยังไม่แน่ใจว่าเป็นพวกไหนกันแน่ แต่เขาก็จำเป็นต้องเพิ่มระดับการรักษาความปลอดภัยขึ้นอีก แทบจะไม่ปล่อยให้เรนนี่ได้อยู่ตามลำพังเลยความจริงเธอก็พอใ
เขาลองคิด ดูจากขนาดของรอยที่ถูกทิ้งไว้ สิ่งนั้นน่าจะมีขนาดประมานสี่สิบห้าคูณสามสิบเซ็นต์เห็นจะได้ มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยม แม้จะลองมองหารอบห้องก็ไม่พบสิ่งที่มีขนาดเท่านี้“หรือคนร้ายเอามันไปด้วย” เรนนี่กอดอกครุ่นคิด“ทั้งที่ในบ้านมีของมีค่าอีกเยอะแยะเนี่ยนะ ทำไมต้องมาสนใจกล่องใบเดียว”“...”“แถมบนร่าง
พอกลับมาอยู่กับลูคัสคุณหนูสาวก็ต้องกลับมาแสดงบทบาทสาวน้อยใสซื่อ ขี้กลัวอีกครั้งเรียวขาบางก้าวต่อไปยังชั้นสองของตัวบ้านโดยมีเพียงแต่ไฟจากกระบอกไฟฉายเล็กให้ความสว่างเท่านั้น เสียงฝีเท้ากระทบพื้นยังคงดังก้องทั่วบ้านให้ความรู้สึกน่าวังเวงสุด ๆ และเรนนี่ก็แกล้งตัวสั่นก้าวชิดหนุ่มด้านหน้า บางจังหวะแอบใช้
ชายหนุ่มเงียบไปอย่างใช้ความคิด ยอมรับว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาพุ่งเป้าไปที่การแก้แค้นจนลืมคิดถึงสถานที่เกิดเหตุไปเลย แต่ใบหน้าหล่อเหลาก็หม่นลงก่อนจะพูดต่อ“พวกตำรวจคงเก็บหลักฐานไปหมดแล้ว ไม่น่าจะเหลืออะไรหรอก”“เรื่องนั้นฉันรู้...แต่ก็อยากไปเห็นอยู่ดี อยากรู้ว่าทั้งคู่อยู่กันยังไง”“...”ก้านนิ้วย







