กระชากใจนายด้านชา 4

“หึ! ไม่ดีได้ไงล่ะ อ่านข่าวสิลูก” แล้วก็หยิบหนังสือพิมพ์ที่วางไว้ส่งให้ลุกอ่านแล้วพูดต่อ “ภูน่าจะต่อยมันให้มันตายคาหมัดไปเลย”

“ออ ข่าวของผมกับไอ้ปกเหรอครับ” เขาไม่ได้อ่านเนื้อข่าว เขามองแค่รูปแล้ววางลงพร้อมกับเด็กยกกาแฟดำเข้ามา   เสิร์ฟให้เหมือนทุกวัน

“แล้วหน้าเป็นยังไงบ้าง เจ็บไหม” ถามเมื่อมองเห็นลอยซ้ำที่แก้มขาวเนียนของลูกชาย จตุรภูชหน้าตาสวยหวานถอดแบบอรฤดีแม่ของเขามาไม่มีผิดเพี้ยน จะต่างก็ตรงเป็นผู้ชายเท่านั้น ธงรบมองปาก คิ้ว ตาสีน้ำตาลอ่อนของลูกชายแล้วก็ยิ้มเมื่อคิดถึงภรรยาที่จากไป ตอนนี้จตุรภูชอายุได้ 26 ปีแล้ว และเป็นที่ภูมิใจของเขากับเหลือเกิน แม้จะอายุน้อยแต่จตุรภูชก็มีความรับผิดชอบ ตอนนี้ดำรงตำแหน่งรองประธานบริหารบริษัทส่งออกผลไม้แปรรูปติพิพัฒน์ของเขาอยู่และอีกไม่นานมันจะตกเป็นของจตุรภูชเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

จตุรภูชมีรูปร่างสูงเพรียว ชะรูดผอมบางต่างจากหนุ่มรุ่นเดียวกัน และยิ่งไปกว่านั้นใบหน้าที่สวยหวานนั้นอีก หากมองผิวเผินก็เหมือนกับผู้หญิงเหลือเกิน หรืออาจจะสวยกว่าผู้หญิงด้วยซ้ำ แต่นิสัยของเขานั้นเด็ดเดี่ยวห้าวหาญ ดุดัน ไม่หยุมหยิมอย่างรูปร่างเปราะบางที่เห็น

“นิดหน่อยครับพ่อ แค่ฟกซ้ำเอง”

“อือ แล้ววันนี้เห็นว่าตอนเย็นจะไปสิงคโปร์เหรอลูก”

“ครับพ่อ พอดีผมจะไปคุยเรื่องต่อสัญญากับบริษัทคู่ค้าของเราที่สิงคโปร์ครับ”

“บริษัทของมิสเตอร์เลโอใช่ไหม”

“ครับพ่อ เพราะอีกแค่เดือนเดียวก็จะหมดสัญญาแล้ว ผมเลยจะไปเสนอให้เขาต่อสัญญากับทางบริษัทเราต่อ ผมไม่อยากให้พวกมงคลวิเศษมาแย่งไปครับ” เพราะถ้าขืนเขาช้ากว่านี้ได้โดนธิปกแย่งบริษัทคู่ค้าไปแน่ เพราะที่ผ่านมาทางนั้นตัดหน้าเขาประจำ

“ดีลูก งั้นก็ไปทำงานเถอะ พ่อก็จะไปทำบุญกับเพื่อนๆ ที่ต่างจังหวัด คงไปหลายวันหน่อย” เขาบอกลูกชาย ตั้งแต่ให้ลูกชายบริหารงานเขาก็มีเวลาไปเที่ยวทำบุญกับเพื่อนสายบุญของเขาที่เจอกันด้วยแรงศรัทธา

“พ่อของผมเนี่ยสายบุญจริงๆ ฝากทำบุญด้วยแล้วกันนะครับ”

“แก่ตัวแล้วจะทำอะไรได้นอกจากทำบุญเอาไว้กินตอนตาย”

“ไม่เอาสิครับ อย่าพูดถึงเรื่องนี้ ว่าแต่ไปนานแค่ไหนครับ”

 “สองอาทิตย์”

“ยังไงพ่อก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะครับ ผมเป็นห่วง”

“อืม เราก็เหมือนกัน เดินทางไกลก็ต้องรักษาสุขภาพด้วย” ไม่มีใครที่จะรักจตุรภูชเท่ากับพ่อของเขาอีกแล้ว ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างรักห่วงใย

“อนุโมทนาบุญด้วยนะครับพ่อ งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ” เขายกแก้วกาแฟตรงหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด เมื่อมันเริ่มอุ่นพอที่จะดื่มได้รวดเดียวแล้ว เมื่อดื่มหมดก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไปทันที ทิ้งเหลือแต่พ่อวัย 60 ปี แต่ก็ยังแข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกันหลายๆ คน