LOGINน้ำพริกแม่มิ้นต์ไม่ได้ดังเพียงในไทยแล้วเท่านั้น ตอนนี้ยังส่งออกไปต่างประเทศ โดยที่กลุ่มคนก่อตั้งโรงงานน้ำพริกทุกคนได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้าที่มีเกียรติ เพราะหากไม่มีพวกป้า ๆ และรุ่นน้องของฉันก็จะไม่มีโรงงานน้ำพริกแม่มิ้นต์ รามนอกจากจะวิ่งไปทำงานที่บ้านสามวัน แล้ววิ่งมาดูโรงงานน้ำพริกสองวั
“อ่าฮะ!” ฉันค่อย ๆ ฟังคำแก้ตัวที่ออกจะงี่เง่าสำหรับคนที่ฉันรัก แต่ช่วยไม่ได้ตอนนั้นเรายังเด็ก“รามก็เลยตัดขาดทุกอย่างเรียนอยู่อังกฤษจนเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้วนะ”“เงินหมดเหรอก็เลยกลับ” ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้“ไม่ใช่เงินหมด รามมีเงินจากการทำธุรกิจของที่บ้านอยู่แล้วเมื่ออายุครบยี่สิบ” ฉันพยักหน้า“แต่ค
หลังเรียนจบโพรเจกต์ต่าง ๆ ที่วางไว้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น คุณแม่ของรามช่วยฉันคุยกับห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีอยู่ทุกจังหวัด ทั้งดีลกับร้านสะดวกซื้อและทำน้ำพริกแบบคลุกข้าวถ้วยเล็ก ๆ เพื่อซื้อได้สะดวกพร้อมทานและวางขายในร้านนั้นด้วย ส่วนรามก็จ้างบริษัทของยักษ์ขยายโรงงานการผลิตเดิมที่เป็
วันนี้นอกจากเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เข้าสอบแล้ว ยังมีจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ กันที่บ้านของยักษ์ โดยแม่ของยักษ์ก็เข้ามาสมทบตอนเย็นเพื่อยินดีกับฉันแล้วพวงมาลัยแบงก์พันก็ห้อยระย้ามาเชียวทำเอาแม่ของรามเข่นเขี้ยวที่เอาหน้าเกินไป แต่มีเพียงพูดเล่นหยอกกันขำ ๆ เพราะสุดท้ายแล้วเงินพวกนี้ก็ตกไปเป็นของดารินอยู่ดี
จากวันนั้นฉันก็ยังไม่ไปจดทะเบียนกับรามบ่ายเบี่ยงเขามาเรื่อย ๆ เพราะอีกแค่นิดเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคที่ฉันแทบจะไม่ได้ไลฟ์ขายน้ำพริกเลย จึงรับน้องปีหนึ่งที่อยากหารายได้มาช่วยขาย ฉันและรุ่นน้องที่เรียนปีเดียวกันผลัดกันติวหนังสือ อ่านหนังสือสอบเรียกได้ว่าหามรุ่งหามค่ำ จนอยา
เช้าวันจันทร์ฉันมีเรียนแล้วดารินก็ต้องไปโรงเรียน แต่รามนี่สิกวนฉันทั้งคืนเพราะฉันไม่ให้นอนด้วย ไล่กลับไปคุยกับแม่ให้เรียบร้อย เดี๋ยวก็ไปโผล่หน้าต่างเป็นเงาตะคุ่ม ๆ เดี๋ยวก็มาเกาะประตูใช้เล็บขูดจนฉันใจอ่อน สุดท้ายต้องให้เข้าห้องไปนอนอีกฟากโดยมีดารินอยู่ตรงกลางแล้วคนขี้เซาแบบรามก็นอนไม่รู้จักตื่นเพราะ
หญิงพยายามจะผลักดันร่างหนาออก แต่ทว่าเมื่อมันจ่ออยู่ปากทางเข้าแล้ว เธอก็ไม่สามารถห้ามเขาได้อีก “เชื่อใจผมไหม” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่จอลำกายปากทางเข้าร่องสาว พยายามทำให้เธอเชื่อใจเขา ผ่อนลมหายใจอย่างช้าๆ ลดความตื่นเต้น นี่เขากำลังจะเป็นคนแรกของเธอ “อื้อ...มะไม่...”
“ให้รู้ไปเลย พี่ก็อยากให้รู้เหมือนกัน จะได้แต่งงานกันไวไว” มีแฟนแล้วต้องนอนคนเดียว ใช้ได้ที่ไหนสู้ไม่มีดีกว่า มีแฟนก็ต้องนอนกับแฟนสิ “อื้อ...พี่หมออย่าดื้อสิ” นีล่าไมเกรนจะกิน เมื่อเขาไม่ยอมกลับง่ายๆ ชายหนุ่มไม่สนใจ เดินเข้าห้องเธอถอดเสื้อนอกออก แล้วก็ปลดกระดุมเสื้อลง
เขามองดูร่างเล็กที่นอนซุกในผ้าห่ม จนเขาเองก็อยากนอนด้วยเหมือนกัน ชายหนุ่มคิดได้ดังนั้นก็ปิดหนังสือแทรกตัวขึ้นไปนอนกับเธอด้วยเช่นกัน เขาดึงร่างนุ่มๆ ของเธอมากอดไว้แนบอก แล้วนอนด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข เขาเพิ่งรับรู้ได้เดี๋ยวนี้นี่เอง ว่าการได้กอดใครสักคน ทำให้รู้สึกมีพลังเป็นอย่างมาก ที่
“ไม่ได้สิ...” “ได้สิ เชื่อนีลา” “ถ้าอย่างนั้น อาจะมากินข้าวด้วยทุกวัน พวกอาหารสดเดี๋ยวอาจะเป็นคนซื้อ ส่วนเราก็ทำให้อากิน” “โอเครเลยค่ะ” เธอก็คิดว่าแบบนี้น่าจะโอเคสำหรับเธอ จะให้เก็บเงินเขา เธอไม่กล้าขนาดนั้น ชายหนุ่มได้ทีก็หาเรื่องมาหาเธอบ่อยๆ เสียเลยแ







