10

แล้วเพื่อน ๆ ของเขาก็พากันเดินออกไปคงเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยังปักหลักนั่งอยู่ ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ต่อ แต่อยู่เพราะเป็นห่วงหญิงสาวที่อยู่อีกโต๊ะหนึ่ง จึงคิดจะอยู่ต่อจนกว่าเธอจะกลับ…

...........................

“เอ ชั้นเรียกเช็คบิลไปแล้วนะ เที่ยงคืนกว่าแล้ว”  สินีบอกกับเพื่อนที่เพิ่งเดินกลับจากห้องน้ำ     

“ค่ะคุณว่าที่เจ้าสาว” ทิวารีตอบรับ รออยู่สักพักใหญ่เด็กเสิร์ฟก็เดินมา “เท่าไหร่คะน้อง” เธอรีบแสดงตัวเป็นเจ้ามือมื้อนี้

พนักงานเดินไปหาหญิงสาวที่ชูมือขึ้น แล้วก้มไปพูดใกล้ ๆ อย่างมีมารยาท

“อะไรนะ! มีคนจ่ายให้แล้วเหรอ” ทิวารีถามเสียงสูงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แล้วรับกระดาษจากเด็กเสิร์ฟ อ่านข้อความในกระดาษแล้วถึงกับยิ้มกว้างออกมา “ขอบใจจ้ะน้อง” เธอบอกกับเด็กหนุ่มพร้อมส่งทิปให้ “ทุกคน ๆ ฟังทางนี้หน่อยค่ะ มีเรื่องจะเซอร์ไพรส์” พร้อมโบกกระดาษในมือไปมา

“อะไร ๆ เซอร์ไพรส์อะไรจ๊ะหล่อน” หนึ่งในกลุ่มทำท่าตื่นเต้นรอ

 “ฮะแฮ่ม.. มื้อนี้ผมขอเป็นเจ้าภาพเองนะครับน้ำผึ้ง ฮันนี่ของผม”

แค่ก ๆ ๆ น้ำเปล่าที่กำลังดื่มสำลักพรวดออกมาตามทางเดิมเมื่อฟังเพื่อนอ่านจบ ณัฐวรามองไปรอบ ๆ เพื่อมองหาผู้ต้องสงสัย ก่อนหันกลับมาสบตากับเพื่อนทุกคนที่กำลังจ้องมาทางเธอด้วยความอยากรู้ เธอจึงส่ายหัวเป็นคำตอบว่าฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่เขาต้องเป็นคนเดียวกับที่ส่งข้อความหาเธอเมื่อคืนนี้แน่ เธอคิดสงสัยอยู่ในใจ

“อะไร ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอน้ำผึ้ง” เพื่อนที่ทำงานที่เดียวกันอย่างสินีถึงกับอยู่ไม่สุขด้วยความตื่นเต้น “มีใครที่ทำงานมาคุยกับแกบ่อย ๆ บ้างมั้ย”

“มีแต่เจ้านายสายตรงของแกนั่นแหละ” เธอตอบพร้อมหัวเราะ ไม่คิดว่าจะเป็นท่านสักนิด เพราะทำงานกับท่านมาหลายปี ท่านก็เป็นคนที่เสมอต้นเสมอปลายมาตลอด ไม่ว่ากับภรรยาหรือกับเธอและเด็ก ๆ 

“ช่วยคิดก่อนตอบสักหน่อยเถอะ เธออาจจะลืมใครบางคนไปก็ได้”

คำพูดของเพื่อนทำให้เธอเผลอคิดถึงใครคนหนึ่งจริง ๆ แต่ก็รีบส่ายหน้ารัว ๆ สลัดเขาออกไปจากสมองทันที

“ไม่มีหรอก” 

“กลับกันเถอะ อยู่ไปก็หาตัวไม่เจอ เมาแล้ว ง่วงด้วย มื้อนี้ก็ยกประโยชน์ให้น้ำผึ้งก็แล้วกัน ถ้าถึงคิวแกเลี้ยงเดี๋ยวฉันจ่ายเอง” ทิวารีบอกเพื่อน

“แต่ถ้ารู้ตัวว่าที่เพื่อนเขยเมื่อไหร่ก็พามาแนะนำบ้างนะน้ำผึ้ง มื้อนี้ไอ้เอเลยสบายไปเลย” อาภาเดินนำเพื่อน ๆ ออกไปจากร้าน

หลังจากที่พวกเธอคล้อยหลังออกไป เจ้าภาพในคืนนี้ก็เรียกเช็คบิลโต๊ะของตัวเอง ขณะที่เขากำลังจะกลับ ก็มีหญิงสาวรูปร่างดีที่แต่งตัวโชว์เนื้อหนังมากกว่าปิดเดินมาดักหน้า เธอส่งยิ้มหวานนัยน์ตาพราวให้เขา

“ชื่อเจนนี่นะคะ ขอทำความรู้จักได้มั้ย” แล้วยื่นแก้วเหล้าให้

“เควี่ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” เขาตอบกลับอย่างมีมารยาท แต่ไม่ได้รับเครื่องดื่มมาจากเธอ

“จะกลับแล้วเหรอคะ”

“ครับ”

“อยู่ต่ออีกสักหน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“ก็อยากอยู่นะครับ แต่วันนี้ผมไม่สะดวก”

“ถ้าอย่างนั้นขอแลกเบอร์โทรได้ไหมคะ เผื่อโอกาสหน้าจะได้นัดเจอกัน”

“ผมก็อยากให้นะครับ แต่แฟนผมดุมาก เธอเช็คโทรศัพท์ผมทุกวัน ถ้าเธอจับได้ผมตายแน่” เธอสวยและหุ่นดีเลยทีเดียว แต่เธอไม่ใช่สเป็กเขา เขาจึงหาทางปฏิเสธไปอย่างสุภาพและเด็ดขาดในทีเดียว

“มีตั้งหลายวิธีที่เราจะติดต่อกันโดยที่แฟนคุณไม่รู้นี่คะ” สาวสวยพยายามเสนอแนะเพราะถูกใจเขามาก

ชายหนุ่มส่ายศีรษะไม่เห็นด้วยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ให้เป็นเรื่องของโชคชะตาดีกว่านะครับ เราอาจจะเจอกันอีกก็ได้ ถ้ามีโอกาสนั้นอีกผมจะเป็นฝ่ายเลี้ยงคุณเอง ขอตัวก่อนนะครับ”

          ...............................

          เช้าวันใหม่

ณัฐวรารู้สึกตัวตื่น เธอดูนาฬิกาที่แขวนไว้ตรงผนังห้อง..แปดโมงเช้าแล้ว เธอมองไปที่ผ้านวมผืนใหญ่ที่ปูไว้ข้างเตียง ไม่เห็นเด็ก ๆ นอนอยู่ แสดงว่าพวกเขาลงไปเล่นกับลูก ๆ ของทิวารีข้างล่างแล้ว

หญิงสาวลุกขึ้นเก็บกวาดห้องให้อยู่ในสภาพเรียบร้อย แล้วอาบน้ำแต่งตัวเดินลงไปชั้นล่าง สาย ๆ ก็พาเด็ก ๆ และครอบครัวของทิวารีออกไปซื้อของกินของใช้และหาอะไรกิน อิ่มแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน  

แต่ก่อนกลับเข้าบ้าน ณัฐวราก็พาเด็ก ๆ แวะไปเยี่ยมพ่อของพวกเขาที่โรงพยาบาล เหมือนทุกครั้ง

เยี่ยมพี่ชายเสร็จก็กลับเข้าบ้าน เก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเด็ก ๆ ขึ้นรถ เพื่อพาเขาไปส่งตามที่คุยกันไว้ ประมาณสี่โมงเย็นพวกเขาก็ไปถึงบ้านแม็คแคนเลย์

“คุณจะขนของไปบริจาคที่ไหนครับน้ำผึ้ง” เควินส่งเสียงทักก่อนที่จะเดินถึงหญิงสาวที่กำลังยกของลงจากท้ายรถ

“ของน้องคิมกับน้องวาค่ะ พวกเขาดื่มนมเก่งมาก”

“คราวหน้าคุณไม่ต้องซื้อมานะครับ ที่บ้านนี้รับนมสดทุกวันอยู่แล้ว” เขาช่วยเธอหิ้วของเข้าบ้านแต่ปากก็ชวนคุย