12

“แกก็รู้ว่าฉันค่อนข้างจะสนิทกับคุณกานดา เผอิญวันนั้นท่านให้ฉันไปหาที่บ้าน ก็เลยได้เจอกับเขา ซึ่งก่อนหน้านั้นฉันเจอเขาแล้วครั้งหนึ่ง” แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ก็ถูกเล่าต่อให้เพื่อนฟังโดยไม่มีปิดบัง   

(แล้วแกรู้สึกกับเขายังไงล่ะน้ำผึ้ง เอาความจริงนะ)   

“ฉันไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงถึงจะเรียกว่ารัก แต่เขาตรงสเป็กฉันมาก ทำให้ฉันเผลอคิดถึงอยู่บ่อย ๆ” เธอเล่าความรู้สึกตัวเอง   

(เอางี้ เวลาที่อยู่ต่อหน้าเขาหรือเจอเขา แกจะรู้สึกเขินอาย ไม่กล้ามองหน้าเขา ใจเต้นรัว ขาดความมั่นใจ แต่เวลาไม่เจอกลับคิดถึงและอยากอยู่ใกล้ ๆ เขา อยากให้เขาอยู่ในระยะสายตาอะไรแบบนี้ แกมีอาการนี้หรือเปล่า)  

“..อือ” เธอตอบหลังจากคิดทบทวนดี ๆ “เหมือนแกมานั่งอยู่ในใจฉันเลยสินี แกรู้ได้ยังไง”   

(คนปากเก่งแบบแก ถ้ามีความรักแล้วมันจะกลายเป็นคนละคนไปเลย สรุปแกฟังฉันนะน้ำผึ้ง ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนกับแกมานาน ฉันเชียร์แกเต็มที่ตอบรับเขาไปเลย”

“จะดีเหรอสินี มันเร็วเกินไปมั้ย”

(รักคือการไขว่คว้า ห้ามวิ่งหนีเด็ดขาด ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจแกคนเดียว ทำเพื่อตัวเองไม่เสียหาย เวลาไม่ใช่ตัวตัดสิน คนจะหมดรักเวลาไม่สำคัญเลย ฉวยได้ก็รีบฉวยไว้ก่อน)    

“ฉันกลัวคนในบริษัทจะหาว่าฉันเล่นของสูงสิแก” พูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

(น้ำผึ้ง ฉันถามแกหน่อยเถอะ ถ้าคุณเควินไปจีบพวกมัน แกคิดว่าพวกมันจะปฏิเสธมั้ย ไม่มีทาง แกเชื่อฉันสิ แกไม่เคยสนใจปากชาวบ้านนี่นา แล้วตอนนี้แกจะมาสนทำไม แข่งเรือแข่งพายมันแข่งได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนามันแข่งยาก วันนี้เขารักแกก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอนาคตยังไม่ต้องไปคิด)

“เขายังไม่ได้บอกว่ารักฉันเลยนะสินี” พูดด้วยความเขิน ส่วนมือก็จับปากกาขีดเขียนชื่อเขาไว้เต็มหน้ากระดาษ

(อีกหน่อยก็บอกเองแหละ สู้ ๆ นะแก ฉันเอาใจช่วยเสมอ แค่นี้ก่อนนะ ดาร์ลิงค์ฉันออกจากห้องน้ำแล้ว ขอเวลาไปจุ๊กกรู้ก่อนนะ บาย)  

“เพื่อนบ้า พูดอะไรไม่อายฟ้าดินบ้างเลย” เธอบ่นอุบอิบหลังจากเพื่อนวางสายไปแล้ว

หญิงสาวนั่งใช้ความคิดไปกับคำพูดของสินีซ้ำไปซ้ำมา ยอมรับว่าเพื่อนพูดถูก ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจ แล้วเธอจะปฏิเสธทำไม.. แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น... เธอมองเบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอแข่งกับเสียงเรียกเข้า มั่นใจว่าต้องเป็นสายของเขาแน่นอน แต่ก็ไม่กล้ารับจนสายตัดไป และดังขึ้นใหม่อีกรอบ    

ทางด้านของเควิน เขากดโทรออกไปที่เบอร์ที่บันทึกชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่าฮันนี่อีกครั้ง หลังจากที่รอสายจนสายถูกตัด ฟังเพลงรอสายพร้อมกับอมยิ้ม

(สวัสดีค่ะ)    

“ขอบคุณนะครับน้ำผึ้ง” เขาพูดขึ้น  

(..ขอบคุณเรื่องอะไรคะ) ถามกลับงง ๆ    

“ขอบคุณที่บอกรักผมไงครับ” เขาตอบกลับไป      

คนฟังหน้าแดงก่ำ ส่ายหน้าให้กับโทรศัพท์เหมือนคุยกับเขาต่อหน้า (น้ำผึ้งยังไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะคะ)

“อ้าวเหรอครับ แต่ตอนที่ผมโทรหาน้ำผึ้ง ผมได้ยินคนในสายพูดว่ารักคนโทรมาจังเลย” 

มุกบ้าน ๆ ของเขาทำให้เธอยิ้มแก้มแทบปริ (งั้นน้ำผึ้งต้องตอบคุณเควินมั้ยคะ)      

“ถ้าคำตอบของน้ำผึ้งมีความหมายเหมือนกับเพลงรอสาย ผมก็จะยินดีมากครับ”       

(ขอเวลาน้ำผึ้งหน่อยนะคะคุณเควิน.. ในอนาคตน้ำผึ้งอาจจะตั้งเพลงนี้เป็นเสียงรอสายของคุณคนเดียว)

เพียงเท่านี้เขาก็พอใจแล้ว นับจากนี้ต่อไปก็อยู่ที่การกระทำของเขา ที่จะทำให้เธอได้เห็นได้รับรู้

“ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสผม”     

(น้ำผึ้งให้โอกาสตัวเองมากกว่าค่ะ)     

“ครับ เราต่างให้โอกาสกันและกันก็แล้วกันนะครับ” เขาชวนเธอคุยอีกสักพักก็บอกวางสาย เพราะอยากให้เธอได้พักผ่อน วางสายไปแล้วนั่งคิดถึงเธอ เวลาคุยโทรศัพท์ทำไมเธอกล้าคุยมากกว่าตอนอยู่ต่อหน้าเขานะ เวลาอยู่ต่อหน้าทีไรเธอเป็นโรคติดอ่างทุกที หน้าเขาก็แทบไม่มอง

แล้วพรุ่งนี้ถ้าเจอกันที่บริษัทเธอจะทำหน้าตาแบบไหนใส่เขานะ อยากรู้จริง ๆ เลย เขาหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์ข้อความส่งหาเธอ 

เมื่อวางโทรศัพท์จากชายหนุ่มแล้ว ณัฐวราก็บันทึกเบอร์ของเขาเก็บไว้ในเครื่องทันที ความรู้สึกของเธอตอนนี้ดีขึ้นกว่าตอนหัวค่ำมาก เหมือนได้พูดในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ จึงรู้สึกโล่งอกและได้กลับมาเป็นน้ำผึ้งคนเดิมอีกครั้ง..

เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เมื่อมีสัญญาณเตือนข้อความเข้าดังขึ้นมา 

ฝันดีนะครับ ฮันนี่ของผม 

แล้วเธอก็ได้รู้ความจริงว่าชายต้องสงสัยที่ส่งข้อความให้เธอ และเปย์เธอในโรงเบียร์คือใคร เธอฉีกยิ้มด้วยความสุขใจ แล้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหาเขา ทำตามหัวใจเรียกร้องเหมือนที่สินีบอก ชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป  หวังว่าเขาจะเข้าใจนะว่ามันคือชื่อเพลง