13

ที่บริษัท

สินีกำลังนั่งตรวจเอกสารที่รับมาจากฝ่ายธุรการ เพื่อตรวจสอบก่อนส่งเข้าไปในห้องท่านประธาน

ก๊อก ๆ

“คุณเควิน มีอะไรจะให้สินีรับใช้คะ” เธอถามคนที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พอเห็นแบบนี้แล้วก็เห็นใจเพื่อนรักเหมือนกันที่ว่าเขาอยู่สูงเกินไป ก็ดูสิ ทั้งสูง ทั้งใหญ่ขนาดนี้ ใครบ้างไม่อยากได้เป็นเจ้าของ คิดแล้วก็แอบขำอยู่ในใจ

“คุณสินีครับ ชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป มันหมายความว่าอะไร” 

คิ้วเรียวที่วาดไว้ให้เข้ากับใบหน้าขมวดเข้าหากัน “คุณเควินหมายถึงความหมายของเพลงนี้เหรอ”

“มันคือชื่อเพลงเหรอครับ” คำตอบของเธอผิดไปจากที่เขาคิดไว้ตอนได้รับข้อความคนละเรื่องเลยทีเดียว

“ใช่ค่ะ มันคือชื่อเพลงที่กำลังดังอยู่ตอนนี้”

“ขอบคุณครับ ผมจะลองเข้าไปฟังเพลงเต็ม ๆ ในยูทูบดู” แล้วเดินเข้าห้องทำงานของบิดาไป

เควินนั่งประจำที่แล้วเปิดโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เปิดหาเพลงที่ทำให้สงสัย นั่งฟังตั้งแต่ต้นจนจบอย่างตั้งใจ ฟังไปยิ้มไป คิดถึงคนที่ส่งมาให้ เธอนั้นช่างแสดงออกได้แตกต่างจากคนอื่นจริง ๆ แต่เขาก็ชอบนะ บอกความรู้สึกผ่านบทเพลง

เขานั่งทำงานพร้อมกับฟังเพลงเดิมวนซ้ำ ๆ จนฮัมตามได้ เกือบ ๆ จะเที่ยงก็โทรศัพท์ไปหาเธอ..

ณัฐวราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอก็ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที “สวัสดีค่ะคุณเควิน”    

(สวัสดีครับน้ำผึ้ง ใกล้เที่ยงแล้ว ไปทานข้าวกับผมนะครับ)

“คงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะตอนนี้น้ำผึ้งอยู่ที่หน้างาน เอาไว้วันอื่นนะคะ.. ค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะคุณเควิน น้ำผึ้งคุยงานค้างอยู่.. ได้ค่ะ... สวัสดีค่ะ” เธอยิ้มกับสายที่วางไป ก่อนจะเดินกลับไปรวมกลุ่มกับผู้ร่วมงานคนอื่น

หนึ่งอาทิตย์แล้วที่ณัฐวราไม่ได้เจอกับเควินเลย เพราะเธอออกไปที่หน้างานทุกวัน แต่เขาก็โทรคุยกับเธอตลอด ส่งข้อความก่อนนอนถึงเธอเสมอ แต่เย็นนี้เธอก็คงได้เจอกับเขา เพราะเธอต้องเข้าไปหาเด็ก ๆ  

แต่ก่อนจะเข้าไปหาพวกเขาเธอต้องไปเยี่ยมวายุที่โรงพยาบาล และไปทำสปาเป็นเพื่อนสินีที่เตรียมตัวเป็นเจ้าสาว ส่วนเธอนั้นทำเพื่อเตรียมตัวเป็นเพื่อนเจ้าสาว       

“ถึงไหนแล้วสินี” หลังจากเยี่ยมพี่ชายเรียบร้อยแล้วจึงโทรหาเพื่อน     

(อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึงร้านแล้ว) ปลายสายตอบกลับมา    

“ โอเค อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน”

บ้านแม็คแคนเลย์

เควินเดินตามเด็ก ๆ ที่กำลังส่งเสียงเรียกมารดาด้วยความดีใจอยู่ที่หน้าบ้าน เขาเองก็ดีใจที่ได้เห็นเธอ ก็เล่นไม่อยู่ให้เห็นหน้าเลยเป็นอาทิตย์ ได้ยินแต่เสียงผ่านสายโทรศัพท์

แล้วก็เป็นเขาทุกครั้งที่โทรหาเธอ ส่งข้อความไปหาแทนที่จะส่งกลับมาให้เขาบ้างก็ไม่มี เธอโทรหาเด็กน้อยทั้งสองได้ทุกวัน แต่ไม่เคยโทรหาเขาสักครั้ง มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ      

“สวัสดีค่ะคุณเควิน” หญิงสาวทักทายเขา ในอ้อมแขนข้างหนึ่งอุ้มวลาลีเอาไว้ ที่ตอนนี้กอดคอมารดาแล้วหอมแก้มสลับไปมาด้วยความคิดถึง และแขนข้างหนึ่งกำลังลูบศีรษะของวาคิมที่กอดเอวเธอไว้

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ ๆ เธอ โน้มตัวลงไปใช้ริมฝีปากแตะที่ขมับเธอเบา ๆ อย่างเร็ว แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า 

“ผมคิดถึงคุณฮันนี่” แล้วยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งยิ้มให้เธอตาเป็นประกาย

“พ่อเควี่หอมแม่น้ำผึ้งเหรอคะ”

เมื่อโดนจู่โจมแบบไม่ทันได้ตั้งตัวหญิงสาวก็ถึงกับอึ้ง จิตหลุดไปชั่วขณะ และต้องอึ้งก๊อกสองเมื่อได้ยินคำพูดของวลาลี      

“น้องวาเรียกใครว่าพ่อคะลูก” เธอมองหน้าเด็กหญิงสลับกับเด็กชาย

“ก็นี่ไงครับพ่อเควี่” วาคิมชี้ไปที่ชายหนุ่มและเรียกย้ำอีกครั้ง       

“มาถึงเหนื่อย ๆ เข้าบ้านก่อนดีกว่านะครับน้ำผึ้ง” พ่อกำมะลอพูดเสียงสดใสนัยน์ตากรุ้มกริ่ม

หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านด้วยความสับสน เพียงแค่หนึ่งอาทิตย์ที่เด็ก ๆ มาอยู่ที่นี่ มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ชายหนุ่มเดินตามหลังหญิงสาวและเด็ก ๆ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนเย็น หลังจากที่สร้างความสนิทสนมกับเด็ก ๆ มาหลายวัน ขณะเล่นกับเด็ก ๆ และพูดคุยหยอกล้อกันไปเรื่อย ๆ

“น้องคิมน้องวารักลุงเควี่มั้ยครับ”     

“รักครับ / รักค่ะ” เด็ก ๆ พยักหน้าตอบรับ   

“ถ้ารักลุง งั้นเรียกลุงว่าพ่อเควี่ได้มั้ยครับ”      

“น้องวามีพ่อวายุแล้วนี่คะ” วลาลีตอบตามที่คิด     

“พ่อวายุก็ยังเป็นพ่อวายุของหนูเหมือนเดิม แต่พ่อวายุเขาไม่สบาย เขาดูแลพวกหนูไม่ได้ แต่ลุงเควี่แข็งแรงมาก สามารถดูแลและปกป้องหนูกับแม่น้ำผึ้งได้ และดูแลพ่อวายุได้อีก” ชายหนุ่มดึงเด็กทั้งสองเข้ามากอด เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นและความไว้ใจให้กับพวกเขา “ลุงอยากให้น้องวากับน้องคิมเรียกลุงว่าพ่อเควี่นะ ได้มั้ยครับ” เขาย้ำอีกครั้งและรอคำตอบด้วยใจเต้นรัว

“พ่อเควี่” วลาลีโถมตัวเข้าหาชายหนุ่ม หาอ้อมอกที่เธอไม่เคยได้รับจากพ่อ เท่าที่เธอจำได้ก็มีแต่แม่เท่านั้นที่กอดเธอ ต่อไปนี้เธอก็จะมีพ่อ เหมือนเพื่อน ๆ ที่มีพ่อไปส่งที่โรงเรียน เด็กน้อยคิดง่าย ๆ ตามวัยที่ไม่ประสาอะไรนัก