11

“แค่คุณป้าให้เด็ก ๆ มาอยู่ด้วยน้ำผึ้งก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะคุณเควิน ของพวกนี้น้ำผึ้งก็ซื้อตุนไว้อยู่แล้ว ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลย” 

“ครอบครัวผมไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ ดังนั้นไม่ต้องเกรงใจหรอก”

คนฟังได้แต่ยิ้ม เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

“หนูน้ำผึ้ง อาทิตย์ก่อนคุณสมิธเขาเอาการ์ดงานแต่งของสินีมาให้ป้า เขาจะแต่งเมื่อไหร่ ที่ไหนนะ ป้าจำไม่ได้แล้ว”     

“แต่งวันที่ 15 นี้แล้วค่ะคุณป้า” เธอบอกสถานที่จัดงานทั้งเช้าและเย็นแก่อีกฝ่าย จำได้ขึ้นใจเพราะเป็นคนไปดูสถานที่ด้วยกันกับเพื่อนรัก เนื่องจากว่าที่เจ้าบ่าวไม่ค่อยมีเวลา     

“ถ้าเป็นวันนั้นป้ากับคุณสมิธคงไม่ได้ไป เพราะติดงานสำคัญอีกงานหนึ่ง ต้องให้เควี่เขาไปแทน ว่าแต่เควี่จะไปถูกหรือเปล่า ลูกคงไปไม่ถูกแน่เพราะห่างจากเมืองไทยไปนาน ถนนหนทางก็ตัดใหม่จนงง เอางี้แล้วกันนะ ป้าวานหนูพาพี่เขาไปด้วยกันได้มั้ยจ๊ะ” ท่านสรุปให้เรียบร้อยและรอฟังคำตอบจากหญิงสาว

เควินแอบกระหยิ่มกับแผนของมารดา ที่กำลังทำหน้าที่เป็นกามเทพให้ลูกชาย ความจริงแล้วเขารู้จักโรงเรียนนั้นเป็นอย่างดี เพราะเป็นเส้นทางหลักระหว่างบ้านกับบริษัท ที่ใช้สัญจรมาตั้งแต่เล็ก ต่อให้ไปอยู่เมืองนอกเป็นสิบ ๆ ปีก็ยังคุ้นเคยอยู่ดี

“ก็ได้ค่ะคุณป้า เพราะหนูต้องมารับคิมกับวาไปร่วมงานอยู่แล้ว”

“ดีจ้ะ แล้วพาเด็ก ๆ ไปด้วยจะสะดวกหรอ ให้อยู่บ้านกับวรรณดีมั้ย”

“สินีกับหนูเป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลาย ก็โรงเรียนที่จัดงานนี้แหละค่ะ งานนี้เป็นงานรวมพลเพื่อนเก่าเลยค่ะคุณป้า พวกเรานัดกันไว้แล้วว่าใครมีลูกมีหลานก็ให้พาไปรู้จักกันไว้” เธอเล่าตามประสาคนชอบคุย แต่ไม่ค่อยอยากหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้วย เพราะเห็นว่าเขานั่งมองเธอตลอดเวลาจนรู้สึกเขิน ๆ    

“แล้วเมื่อไหร่น้ำผึ้งจะแต่งบ้างล่ะครับ”

คำถามที่ไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนหมัดน็อก จุกจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

“ทำไมไม่ตอบพี่เขาล่ะหนูน้ำผึ้ง”    

“เอ่อ..ยังไม่มีคนมาจีบนี่คะ ถ้ามีก็คงแต่งไปแล้ว”       

“ไม่มี หรือว่าไม่เอากันแน่ครับ” เขาไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีคนมาจีบเธอ      

“ถ้ามีเอาแน่ค่ะ แต่ส่วนใหญ่เจอปากน้ำผึ้งเข้าไป เขาก็หายกันไปหมดเลยค่ะ” เธอตอบติดตลก 

“แล้วถ้ามีใครมาจีบอีก หน้าตาไม่หล่อมาก ประมาณผมนี่แหละ น้ำผึ้งจะว่ายังไง”

“หือ! ถ้าแบบคุณเควินไม่หล่อแล้วแบบไหนหล่อคะ” เธอหยุดพูดเมื่อรู้ตัวว่าเผยความในใจมากเกินไป ใบหน้าร้อนวูบวาบด้วยความอาย

ตอนนี้ทั้งแม่และลูกต่างมองไปที่เธอตาเป็นประกาย พร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ ก่อนที่คุณกานดาจะขอตัวออกไปหาเด็ก ๆ ตั้งใจเปิดโอกาสให้หนุ่มสาวอยู่ด้วยกันตามลำพัง    

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็พอจะมีสิทธิ์ใช่มั้ยครับ” เขาถามเมื่ออยู่กันแค่สองคน   

“น้ำผึ้งขอไปดูเด็ก ๆ ก่อนนะคะ” แล้วรีบลุกขึ้น 

เขาลุกขึ้นบ้าง “จะให้ผมตามไปเอาคำตอบต่อหน้าพยานเหรอครับ”

เธอนั่งแหมะลงที่เดิม “ไม่เป็นไรค่ะ คุยที่นี่ก็ได้” แค่นี้ก็อายจนอยากจะมุดลงดินอยู่แล้ว อยากตอบใจจะขาดอยู่แล้วว่าไม่ต้องขอสิทธิ์หรอก เพราะเผลอให้ไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว เธอก็เพิ่งจะรู้ว่าเวลาชอบใครสักคนมันเป็นแบบนี้นี่เอง  

“น้ำผึ้งครับ ผมรอคำตอบอยู่นะ” เขาถามเมื่อเธอเอาแต่นิ่ง 

“..น้ำผึ้งยังไม่พร้อมค่ะ”    

“เพราะอะไรถึงไม่พร้อมครับ”      

“น้ำผึ้งมีพี่ชายต้องคอยดูแล มีลูกติดอีกสองคน มี”     

“พอครับ” เขายกมือทำท่าห้ามเพราะไม่อยากฟังเธอพูดต่อ

“น้ำผึ้งไม่พร้อมแต่ผมพร้อม ผมพร้อมทุกอย่างสำหรับคุณ แล้วเรื่องลูกที่คุณบอก ผมรู้ว่าพวกเขาเป็นลูกพี่ชายคุณ แต่ผมก็ยินดีมากถ้าเด็ก ๆ จะเรียกผมว่าพ่อ คุณไม่สงสารเด็ก ๆ เหรอที่ต้องไปอยู่รอคุณเลิกงานทุกวัน แทนที่จะได้อยู่กับบ้านหลังเลิกเรียน มีพี่เลี้ยงคอยดูแล คุณว่าแบบไหนมันดีกว่ากัน ผมรู้ว่าคุณห่วงเด็ก ๆ มากจนไม่กล้าปล่อยให้ใครดูแล แต่กับคนในครอบครัวผม ตลอดสามปีมานี้น่าจะเป็นข้อพิสูจน์ได้ดีนะครับ ผมจะให้เวลาคุณคิดแล้วคืนนี้ผมจะโทรไปขอคำตอบ” เขาพูดสรุปรวบรัดเอาแต่ใจ ในขณะที่เธอตั้งตัวไม่ติด

          ............................

ณัฐวรานั่งอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง ในมือถือโทรศัพท์เครื่องจิ๋ว ชั่งใจอยู่ชั่วครู่แล้วจึงกดโทรออก 

“สินีนอนหรือยัง”    

(เพิ่งสามทุ่มเนี่ยนะ จะให้รีบนอนไปไหนแก)   

“ฉันมีอะไรจะปรึกษาแกหน่อย สะดวกคุยมั้ยล่ะ”    

(ว่ามา รอฟังอยู่)   

“เรื่องหัวใจ”    

(อะไรนะ! แกเนี่ยนะมีปัญหาหัวใจ ใครวะ อย่าบอกนะว่าชายในฝันคนนั้นของแก)    

“เผอิญมันใช่น่ะ ยิ่งกว่านั้น เขาเป็นว่าที่ท่านประธานคนใหม่ของเราด้วย”  

(จริงดิ!! แล้วไหนแกบอกไม่เคยเห็นลูกชายท่านประธาน)