บทที่ 1 ตอนที่ 4/4

“อ๊ะ! อ่า...” ฮวาหลิงเบิกตาโพลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตที่เริ่มรุกล้ำเข้ามา แม้จะเพียงน้อยนิดแต่ความยิ่งใหญ่นั้นก็เติมเต็มความว่างเปล่าในใจนางได้บ้าง ทว่าเขากลับถอนออกมาจนเกือบหมด แล้วกดเข้าไปใหม่อีกครั้งในระดับเดิม จังหวะที่เชื่องช้าและเน้นย้ำทำให้นางรู้สึกถึงทุกรอยหยักและความร้อนแรงที่บดเบียดกับผนังเนื้ออ่อนภายใน

“ช่างแน่นนัก... ฮวาหลิง...” เขาพึมพำขณะเริ่มขยับสะโพกวนเป็นวงกลม บดเบียดส่วนหัวมังกรเข้ากับปากทางรักที่บวมเป่งจากการถูกกระตุ้น “เจ้ารู้สึกไหมว่าข้ากำลังพยายามจะเข้าไปหาเจ้า...”

“รู้สึกเจ้าค่ะ ข้าน้อยรู้สึกถึงท่าน อื้ออ... ช่างใหญ่โตเหลือเกิน”

ฮวาหลิงสะอื้นไห้ด้วยความเสียวซ่าน มือของนางขยุ้มต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาแน่น ร่างกายบิดเร่าคล้ายปลาขาดน้ำ ความร้อนแรงที่ปากทางรักทวีความรุนแรงจนนางรู้สึกเหมือนจะมีบางอย่างระเบิดออกมา เมื่อเห็นว่านางถูกทรมานจนถึงขีดสุด และช่องทางรักของนางขยายตัวพร้อมที่จะโอบอุ้มความยิ่งใหญ่ของเขาไว้ทั้งหมดแล้ว เซี่ยอวิ๋นจึงค่อยๆ กดสะโพกตามลงไปอย่างแช่มช้า

นิ้วมือที่ประคองสะโพกมนเปลี่ยนเป็นกำรัดไว้มั่น บังคับให้นางรับตัวตนของเขาเข้าไป ความคับแน่นที่ค่อยๆ ขยายตัวออกสร้างความรู้สึกเต็มเปี่ยมอย่างที่ไม่เคยพบพาน

“อ๊าาาาาา... ใต้เท้า!”

ในวินาทีที่เขากดแทรกเข้าไปจนสุดความยาว ความปรารถนาที่ถูกกักขังไว้ก็ระเบิดออก ฮวาหลิงครางลั่นห้อง ร่างกายกระตุกเกร็งรับความยิ่งใหญ่ที่เติมเต็มจนไร้ช่องว่าง เซี่ยอวิ๋นยังคงค้างตัวตนที่ใหญ่โตไว้ในกายของนาง ปล่อยให้ผนังเนื้อนุ่มที่ตอดรัดเป็นจังหวะถี่รัวได้ปรับตัวรับความยิ่งใหญ่ที่นางไม่เคยพานพบจากชายใดมาก่อน เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านของมดลูกที่ถูกยอดมังกรกดทับไว้แน่น เขารอจนกระทั่งความเจ็บปวดในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความหิวโหยที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวย

“ฮวาหลิง... กายเจ้าช่างต้อนรับข้าได้รุนแรงนัก”

เซี่ยอวิ๋นเริ่มบดเบียดลำเนื้อร้อนผ่าวเข้ากับจุดกระสันภายในอย่างรู้จังหวะ ปลายยอดของมังกรยักษ์ครูดผ่านผนังเนื้อที่ไวต่อสัมผัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อ๊า... ใต้เท้า...” ฮวาหลิงสะบัดหน้าไปมา ความเสียวซ่านที่จู่โจมทำให้จิตใจเริ่มพร่าเลือน นางเคยผ่านบุรุษมามากหน้าหลายตา บ้างก็เร่งรีบเพื่อระบายตัณหา บ้างก็โอ้อวดพละกำลังที่ไร้ชั้นเชิง แต่เซี่ยอวิ๋นกลับต่างออกไป สัมผัสของเขาทั้งดิบเถื่อนในขนาดที่รุกล้ำและละมุนละไมในท่วงท่าที่ทะนุถนอม

“เจ้าเคยต้อนรับขุนนางมากมาย แต่ทำไมข้างในนี้กลับคับแน่นและไร้เดียงสานัก” เซี่ยอวิ๋นถามพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขาโน้มตัวลงมา มือหนาข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยของนางขึ้นมาเพื่อบังคับให้ริมฝีปากอิ่มมารับจุมพิตที่ดุดัน

ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กอย่างโหยหา ในขณะที่ฝ่ามืออีกข้างเลื่อนต่ำลงไปยังเบื้องล่าง เรียวนิ้วแกร่งแทรกผ่านปากทางรักที่เปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำวสันต์ ลูบไล้และบดขยี้ลงบนยอดเกสรที่สั่นระริกไปพร้อมกับการกระแทกกระทั้นกายที่เริ่มถี่กระชั้นรุนแรงขึ้น

พั่บ... พั่บ... พั่บ...

เสียงเนื้อนุ่มกระทบมัดกล้ามดังถี่รัว กลิ่นสวาทรัญจวนหลั่งชุ่มออกมาจากช่องทางรักชโลมลงบนต้นขาขาวผ่อง กลิ่นอายแห่งกามารมณ์ที่อบอวลยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายขุนนางหนุ่มให้ลุกโชนจนยากจะดับ

เซี่ยอวิ๋นค่อยๆ ถอนตัวตนออกมาจนเกือบสุดท่วงท่า ทิ้งให้ฮวาหลิงรู้สึกถึงความวูบโหวงโหยหาเพียงครู่ ก่อนที่เขาจะกระแทกสวนกลับเข้าไปรวดเดียวจนมิดลำเนื้อแกร่ง!

“ฮร๊างค์!... ใต้เท้า!”

นางกรีดร้องลั่นด้วยความเสียวซ่านถึงขีดสุด เรียวนิ้วจิกเกร็งลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาจนเกิดรอยแดง ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มจนล้นปรี่ทำให้สมองของนางขาวโพลนไปหมด นางมิเคยรู้สึกถึงความลึกล้ำเพียงนี้มาก่อน บุรุษอื่นเพียงผ่านเข้ามาแล้วจากไป แต่เซี่ยอวิ๋นกลับเหมือนกำลังตอกลิ่มสลักตราประทับลงในวิญญาณของนาง

เขาเริ่มเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างรู้ทิศทาง ทุกครั้งที่เขาโถมกายลงมา ลำเนื้อร้อนผ่าวจะบดเบียดเข้ากับจุดที่อ่อนไหวที่สุดภายในกายสาวอย่างจงใจ ความร้อนระอุจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในตัวนางจนฮวาหลิงรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังจะละลายกลายเป็นหยาดน้ำ

“ข้าจะทำให้เจ้ารู้... ว่าบัณฑิตเช่นข้า เขียนบทกวีลงบนกายเจ้าได้เร่าร้อนเพียงใด”

เขาคำรามพร่าพลางรวบเรียวขาของนางให้รัดเอวเขามั่น ก่อนจะพลิกเปลี่ยนท่วงท่าให้เขาเป็นผู้คุมเกมอย่างเบ็ดเสร็จ เซี่ยอวิ๋นกระชากร่างอรชรขึ้นมาให้นั่งคร่อมทับบนตักแกร่งในท่าหันหน้าเข้าหากัน ตัวตนที่ยังคงเชื่อมสนิทร้อยรัดแน่นขึ้นตามแรงโน้มถ่วง ฮวาหลิงที่ไร้ที่ยึดเหนี่ยวจึงโอบกอดคอเขาแน่น ปทุมถันอวบอัดบดเบียดกับแผ่นอกกว้างที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ

เขาสอดประสานสะโพกขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ท่วงท่านี้ทำให้มังกรยักษ์มุดลึกเข้าไปบดขยี้ใจกลางเกสรบุปผาได้ถนัดถรี่ เซี่ยอวิ๋นใช้มือทั้งสองข้างบีบขยำบั้นท้ายนวลเนียน ดึงรั้งให้นางกระแทกสวนลงมาหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงแฉะชื้นยามที่ร่างกายบดเบียดกันดังสะท้อนไปทั่วห้องนพรัตน์อย่างน่าอาย

“อ๊าาา... อึก... มะ... ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ... ใต้เท้า... ข้าน้อยจะตายเพราะความสุขสมแล้ว...”

ฮวาหลิงสะอื้นไห้ด้วยความรัญจวนใจที่เกินจะต้านทาน ร่างกายของนางเริ่มกระตุกเกร็งถี่รัว ร่องรักที่เคยเปียกชุ่มบัดนี้ตอดรัดแก่นกายของเขาแน่นประดุจจะดูดกลืนตัวตนของเขาเข้าไปทั้งหมด

“เช่นนั้นก็ปล่อยความปรารถนาออกมา... ฮวาหลิง... ปล่อยมันออกมาให้ข้า!”

เซี่ยอวิ๋นคำราม เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นในเฮือกสุดท้ายอย่างไม่ยั้งแรง ร่างของนางสั่นคลอนดุจใบไม้กลางพายุคลั่ง ความเสียวซ่านพวยพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออก

ฮวาหลิงเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง กรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ช่องทางรักของนางขยิบตอดรัดและพ่นหยาดน้ำหวานสีใสออกมาชโลมกายเขาจนชุ่มโชก

ในวินาทีนั้นเอง เซี่ยอวิ๋นก็กระแทกกายเน้นย้ำเข้าไปเป็นครั้งสุดท้ายอย่างลึกซึ้งที่สุด ก่อนจะปลดปล่อยธารน้ำรักที่ร้อนระอุและข้นคลักเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของนาง ความร้อนแรงนั้นทำให้นางสะดุ้งสุดตัว สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่เติมเต็มจนล้นทะลักออกมาด้านนอก

ทั้งคู่หอบหายใจรดรินกันท่ามกลางแสงเทียนที่ริบหรี่ ฮวาหลิงซบหน้าลงกับไหล่หนาของเขา ร่างกายยังคงสั่นสะท้านไม่หาย หยาดคาวสวาทไหลเยิ้มลงมาตามง่ามขาหยดลงบนพื้นโต๊ะ ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการสมรสทางกายที่วิจิตรที่สุดเท่าที่นางเคยประสบมา