Masukหลี่เจิ้งเหยียนโน้มใบหน้าลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาเบา ๆ ท่ามกลางแสงแดดอุ่นยามเที่ยงวัน“ใต้ฟ้ากว้างแห่งเป่ยโจว เรื่องราวบทใหม่เพิ่งเริ่มต้น” เขาเอ่ยกระซิบชิดเรือนผมหอมกรุ่น “และข้าสัญญาว่าจะจับมือเจ้าเดินไปในทุกฤดูกาลต่อจากนี้”จังหวะนั้น จ้าวอวิ๋นและเสี่ยวเถาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องบัญชีต่างรีบชะงักฝีเท้าลงใต้ชายคาระเบียง เสี่ยวเถารีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองข้างหนึ่งทว่านิ้วมือกลับกางออกแอบมองเจ้านายทั้งสอง“เห็นไหมเล่าจ้าวอวิ๋น คุณชายหลี่กับคุณหนูหวานกันปานน้ำผึ้งเดือนห้าขนาดนี้ ท่านหัดเอาอย่างคุณชายหลี่เสียบ้างนะ!” เสี่ยวเถากระซิบค่อนขอดชายหนุ่มข้างกาย“ข้าก็กำลังพยายามอยู่ไม่ใช่หรือขอรับ แต่พอข้าพูดดีด้วย เจ้าก็เอาแต่จะฟาดลูกคิดใส่ข้าทุกที” จ้าวอวิ๋นกระซิบตอบเสียงเรียบ“ก็ท่านพูดจาแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้นี่นา!”“ฮ่า ๆ ๆ! เสียงทะเลาะกันของพวกเจ้าสองคนดังลั่นไปถึงหน้าประตูเรือนเลยนะ!”เสียงหัวเราะก้องกังวานอันทรงพลังดังขึ้นจากทางเข้าลานหน้าเรือน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเบาของแม่ทัพเซียวเจิ้นที่ก้าวเดินเข้ามาในมือของแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดนเป่ยโจวหิ้วไหสุราหมักชั้นดีสองไหใหญ่ ตามหลังด้วย
ใต้แสงเทียนวิวาห์ที่ส่องสว่างไสว กลมังกรผู้ยิ่งใหญ่ได้พ่ายแพ้ให้แก่กลอนบุปผาและเต็มใจ…ค่ำคืนอำลาตำหนักเมฆาเร้นในวันนั้นได้ล่วงเลยผ่านมาครบหนึ่งปีเต็มแล้วเดือนสิบปีที่สาม ลมสารทฤดูพัดโชยเอากลิ่นหอมของใบชาคั่วใหม่และดอกเบญจมาศป่าลอยอบอวลไปทั่วเมืองชายแดนเป่ยโจว ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาทางทิศเหนือปลอดโปร่งและเป็นสีครามสดใส ไร้ซึ่งเมฆหมอกแห่งการแก่งแย่งชิงดีเหมือนในเมืองหลวงจิงเฉิงภายในเรือนไม้สักหลังงามที่ตั้งอยู่เชิงเขาชานเมืองเป่ยโจว เสี่ยวเถาในวัยยี่สิบเอ็ดปีกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาดีดลูกคิดไม้ด้วยความขะมักเขม้น ใบหน้ากลมที่เคยซูบตอบบัดนี้เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล สวมชุดผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนเรียบง่ายแต่ดูสะอาดสะอ้านบนโต๊ะไม้ตรงหน้าของนางมีหีบไม้ขนาดกลางเปิดอ้าอยู่ ภายในบรรจุแท่งทองคำสีเหลืองอร่ามเรียงซ้อนกันเป็นระเบียบ“หนึ่งร้อย… สองร้อย… สามร้อย… สามร้อยแปดสิบตำลึงทองครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่สลึงเดียว!” เสี่ยวเถาพึมพำด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับยามมองแสงแดดที่ส่องกระทบแท่งทองคำในหัวของอดีตสาวใช้คนสนิทกำลังคำนวณบัญชีรายรับรายจ่ายประจำเดือนตามวิชาที่เรียนรู้มาจากเจ้านายสาวทองคำสาม
หลี่เจิ้งเหยียนสบตากับนาง เอ่ยต่อวรรคกลอนรับมุกอย่างคล้องจองและหนักแน่น“มีเพียงสองใจภักดิ์ ครองรักนิรันดร์ตราบสิ้นลม”เสียงหัวเราะแผ่วหวานของซูหว่านชิงดังคลอเคลียอยู่ในลำคอ หัวใจของนางพองโตไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นจนแทบเก็บไม่อยู่นางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกันเบา ๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขาอย่างเปิดเผยและจริงใจ“คืนสุดท้ายในห้องหอนี้ ข้าขอเป็นคนคุมจังหวะบ้างได้หรือไม่”คำถามนั้นทำให้แววตาของหลี่เจิ้งเหยียนลุกโชนไปด้วยความปรารถนาและความรักเขายกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นประคองแก้มนวลของนางไว้ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ผ่านไฝแดงเล็กใต้หางตาซ้าย“หว่านเอ๋อร์ มองตาข้าให้ชัด… คืนนี้เจ้ามีสติครบถ้วน ไม่ได้ดื่มสุรา และเลือกด้วยหัวใจของเจ้าเองใช่หรือไม่”ซูหว่านชิงยิ้มละมุน ยกมือเรียวขึ้นวางทาบทับหลังมือใหญ่ของเขาที่แนบแก้มตนอยู่“ข้ามีสติครบทุกประการ ท่านพี่… คืนนี้ข้าอยากเป็นคนนำ และอยากมอบทุกอย่างของข้าให้แก่สามีที่ข้ารักสุดหัวใจ”หลี่เจิ้งเหยียนคลี่ยิ้มอบอุ่น พยักหน้ารับคำขอของนางอย่างเต็มใจ “ตกลง… คืนนี้ข้าขอยอมแพ้ให้แก่เจ้าทั้งหมด ภรรยาคนเก่งของข้า”เมื่อได้รับคำอนุญาตอันชัดเจ
ปลายนิ้วเรียวของซูหว่านชิงลูบไล้เนื้อหยกขาวบริสุทธิ์ที่เชื่อมต่อกับปลายปิ่น สัมผัสเรียบเนียนไร้รอยบากทำให้หัวใจของนางอิ่มเอมหลี่เจิ้งเหยียนยืนมองรอยยิ้มอ่อนโยนของภรรยาอยู่กลางลานสวนไผ่ แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันที่สิบเดือนสิบปีที่สองสาดส่องลงมากระทบใบไผ่จนเกิดประกายสีทองอร่าม“ปิ่นอันนี้เคยช่วยชีวิตข้าและไขความลับทั้งหมดของตระกูลซู… ต่อไปนี้มันคงไม่ต้องทำหน้าที่เป็นกุญแจหรืออาวุธอีกแล้ว”“หน้าที่เดียวของมันนับจากนี้ คือการประดับอยู่บนมวยผมของภรรยาข้าไปจนแก่เฒ่า” หลี่เจิ้งเหยียนเอ่ยเสียงทุ้ม เอื้อมมือมารับปิ่นไปปักลงบนมวยผมของนางเสี่ยวเถาเดินถือถาดน้ำชาและขนมดอกกุ้ยฮวาเข้ามา โดยมีจ้าวอวิ๋นเดินถือหีบไม้ใบเล็กตามหลังมาติด ๆ“คุณชายหลี่ คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเตรียมอาหารมื้อค่ำมื้อสุดท้ายในตำหนักเมฆาเร้นเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาวางถาดลงบนโต๊ะหินกลางสวน ใบหน้ากลมยิ้มแย้มทว่าขอบตาแดงเรื่อซูหว่านชิงมองสาวใช้คนสนิทแล้วเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “เสี่ยวเถา เจ้าตาแดงทำไมกัน ดีใจที่จะได้ไปซื้อที่ดินที่เป่ยโจวไม่ใช่หรือ”“บ่าวดีใจเจ้าค่ะ แต่พอคิดว่าจะไม่ได้กลับมาเหยียบตำหนักเมฆาเร้นอีกแล้ว ก็อดใจหายไ
ความเงียบงันเข้าปกคลุมตำหนักเขียนหนังสือหวงตี้หลี่หยวนมองแผ่นหลังกว้างที่เด็ดเดี่ยวของบุตรชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียดาย ซาบซึ้ง และเข้าใจตลอดชีวิตของท่าน แบกรับภาระของราชบัลลังก์จนไม่อาจรักษาความรักหรือปกป้องคนใกล้ตัวไว้ได้ บัดนี้โอรสของท่านได้เลือกเส้นทางที่อิสระและซื่อสัตย์ต่อหัวใจตนเองอย่างแท้จริง“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเด็ดขาดถึงเพียงนี้ เจิ้นก็จะไม่ฝืนใจเจ้าอีก” หวงตี้ถอนลมหายใจเบา ๆ หันไปกล่าวกับขันทีอาวุโสข้างร่างกาย “ซุนกงกง นำสมุดทะเบียนราชวงศ์และพู่กันมา!”หวงตี้หลี่หยวนจุ่มพู่กันลงในหมึกชาด แล้วตวัดเส้นขีดฆ่านามของหลี่เจิ้งเหยียนออกจากทำเนียบเชื้อพระวงศ์ด้วยมือของท่านเอง จากนั้นจึงหยิบกระดาษมงคลสีแดงชาดขอบทองขึ้นมาเขียนหนังสือสมรสแบบสามัญชนและประทับตราหยกแผ่นดินลงไป“ซุนกงกง นำหนังสือสมรสฉบับนี้ลงไปมอบให้สามัญชนหลี่เจิ้งเหยียน!”“ยินดีด้วยขอรับ คุณชายหลี่” ซุนกงกงประคองม้วนกระดาษสีแดงชาดเดินลงมาส่งมอบให้ด้วยความเคารพนอบน้อม“ขอบคุณฟู่หวงขอรับ!” หลี่เจิ้งเหยียนรับหนังสือสมรสมาถือไว้ในมือ โขกศีรษะขอบคุณความเมตตาเป็นครั้งสุดท้ายในฐานะสามัญชนเต็มตัวลานสวนไผ่ด้านในของตำห
แม่ทัพเซียวเจิ้นรีบโขกศีรษะลงกับพื้นทันที “ข้าน้อยยินดีรับโทษประหารชีวิตแต่เพียงผู้เดียวขอรับ ฝ่าบาท!”“ไม่ใช่ความผิดของแม่ทัพเซียวเจ้าค่ะ! รหัสกลอนเคลื่อนทัพเป็นคำสั่งของข้าแต่เพียงผู้เดียว แม่ทัพเซียวเพียงทำตามคำสั่งเสียของบิดาข้าเพื่อมาช่วยชีวิตฝ่าบาทเท่านั้น”หวงตี้หลี่หยวนมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาซับซ้อน ท่านรู้ดีว่าหากประหารนางในวันนี้ ขุนนางและราษฎรทั้งแผ่นดินย่อมลุกฮือประณามราชสำนักแน่นอน ทว่าหากไม่ลงโทษเลย กฎหมายบ้านเมืองก็จะเสื่อมความศักดิ์สิทธิ์“แม่ทัพเซียวเจิ้นมีความชอบในการปราบกบฏ ลบล้างความผิดฐานเคลื่อนทัพตามคำสั่งฉุกเฉิน ให้กลับไปประจำการรักษาชายแดนเป่ยโจวตามเดิม” หวงตี้ประกาศตัดสิน“ขอบคุณฝ่าบาทที่เมตตาขอรับ!” แม่ทัพเซียวรับคำสั่งด้วยความโล่งอกจากนั้นจักรพรรดิจึงหันมาทางซูหว่านชิง “ส่วนเจ้า ซูหว่านชิง… เจ้าแอบตั้งหน่วยข่าวกรองหอพิรุณซ่องสุมสายลับไว้ทั่วเมืองหลวง และถือวิสาสะสั่งเคลื่อนทัพชายแดนโดยพลการ”เสียงในหัวของซูหว่านชิงสงบนิ่ง เตรียมพร้อมรับผลลัพธ์ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น“เจิ้นจึงขอตัดสินลงโทษเจ้า… ให้ยุบหน่วยข่าวกรองหอพิรุณทั้งหมด โอนย้ายสายลับและเครือข่ายข่
จากนั้นเซี่ยอวิ๋นก็อุ้มร่างของฮวาหลิงขึ้นวางบนโต๊ะตำรา แรงสั่นสะเทือนทำให้ม้วนคัมภีร์บางส่วนร่วงหล่นสู่พื้น ทว่าสายตาของทั้งคู่กลับจดจ้องเพียงกันและกัน บนโต๊ะกว้างมีกระดานหมากล้อมหยกคั่นกลาง เม็ดหมากสีดำและขาวกระจายตัวอยู่ เซี่ยอวิ๋นจดจ้องดวงตาของนาง แววตาของเขาหาใช่บัณฑิตผู้ถ่อมตนที่ฮ่องเต้ทรงเห็น
เขายังไม่ข้ามเส้น... ยังไม่แทรกซอนเข้าสู่ภายใน ทว่าเพียงการบดเบียดภายนอกที่หนักหน่วงก็ทำเอาฮวาหลิงแทบสิ้นสติ นางหอบหายใจรัวเร็ว ปล่อยให้เสียงใบไผ่เสียดสีกันช่วยกลบเสียงครางเครือในลำคอเซี่ยอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง แววตาคมคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดล้ำลึกก่อนจะเอ่ยบทกวีที่กลั่นออก
ความโกรธเกรี้ยวของขุนนางโฉดทำเอาฮวาหลิงใจสั่น ทว่านางมิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาที่จะพ่ายแพ้ต่อคำขู่ นางสูดลมหายใจรวบรวมจริตที่ถูกเคี่ยวกรำมาอย่างหนักหน่วง ปล่อยตัวให้อ่อนระทวยซบลงบนตักของเขา แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดแสน“ใต้เท้า... เหตุใดจึงดุดันกับข้าน้อยเพียงนี้ ข้าน้อยเป็นเพียงคณ
เซี่ยอวิ๋นในยามนี้ช่างมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ความอ่อนโยนที่แผ่ออกมาเปรียบประดุจลำธารน้ำเย็นที่ไหลชโลมบาดแผลจากไฟป่า เขาดูเหมือนเทพบุตรที่ยอมก้าวลงมาในบ่อโคลนเพียงเพื่อฉุดรั้งนางไว้ เขาเชยคางมนของนางขึ้นช้าๆ ดวงตาฉ่ำน้ำของคณิกาสาวประสานเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน ใบหน้าคมเข้มค่อยๆ โน้มลงมาหาจ






![จะไม่ทนกับบทบาทนางร้าย [รีไรท์ตอนจบ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
