INICIAR SESIÓNต้นเดือนแปดปีที่สอง ลมสารทฤดูเริ่มพัดโชยเอาไอเย็นยามค่ำคืนเข้ามาแทนที่ความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อน คืนนั้นท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงจิงเฉิงมืดสนิทไร้แสงจันทร์ เหมาะแก่การลอบเข้าจวนผู้อื่นยิ่งนักครึ่งเดือนเต็มนับตั้งแต่วันที่เสี่ยวเถาถูกคนของเฉินกั๋วกงจับตัวไป บรรยากาศภายในตำหนักเมฆาเร้นเงียบเชียบและเย็นเยียบยิ่งกว่ากลางเหมันตฤดูซูหว่านชิงแยกไปพำนักที่เรือนข้างฝั่งตะวันออกตลอดสิบห้าวันเต็ม นางและหลี่เจิ้งเหยียนสนทนากันเฉพาะเรื่องแผนการช่วยตัวประกันด้วยถ้อยคำที่เป็นทางการและห่างเหินบริเวณตรอกร้างด้านหลังกำแพงทิศตะวันตกของจวนเฉินกั๋วกง เงาร่างในชุดรัดกุมสี่สายหมอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบจ้าวอวิ๋นคลานต่ำกลับมาจากปากทางระบายน้ำเก่า ประสานมือรายงานด้วยเสียงแผ่วเบา“เรียนหวางเหยีย หวางเฟย ทหารยามผลัดเวรเดินผ่านไปแล้วขอรับ เหล็กดัดปากท่อระบายน้ำถูกข้าน้อยตัดออกเรียบร้อยแล้ว สามารถแทรกซึมเข้าไปได้ทันทีขอรับ”ซูหว่านชิงพยักหน้ารับ หันไปย่อตัวคำนับหลี่เจิ้งเหยียนตามพิธีการ“เรียนหวางเหยีย เส้นทางด้านในซับซ้อนและมีกลไกซ่อนอยู่ตามทางเดิน ขอหวางเหยียเดินตามหลังข้าในระยะสามก้าวเจ้าค่ะ”หลี่เจิ้งเหยียนจ้อ
แม้กระทั่งในงานเลี้ยงต้อนรับทูตแคว้นเป่ยปลายเดือนสิบ ที่เขาทำทีเป็นเพิ่งรู้ว่านางคือหัวหน้าหอพิรุณ ทั้งหมดล้วนเป็นละครฉากใหญ่ที่เขาแสดงตบตานางมาโดยตลอด!เสียงในหัวของซูหว่านชิงสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและอัปยศมิน่าเล่า ทุกครั้งที่ข้าแอบออกไปสืบข่าวหรือทำเรื่องลับ เขาถึงได้โผล่มาช่วยได้ทันท่วงทีราวกับรู้ล่วงหน้า ที่แท้ข้าก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในกระดานหมากที่เขาจงใจวางล่อให้เฉินกั๋วกงรุมทึ้งเท่านั้น!บานประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออก หลี่เจิ้งเหยียนก้าวเข้ามาพร้อมกับม้วนกระดาษในมือ สีหน้าเคร่งเครียดทว่าแฝงความโล่งใจ“หว่านเอ๋อร์ สายลับของเราพบทางระบายน้ำเก่าด้านหลังสวนดอกไม้จวนเฉินกั๋วกงแล้ว คืนนี้ยามจื่อพวกเราสามารถ…”คำพูดของหลี่เจิ้งเหยียนขาดห้วงไปกลางคัน เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นช่องลับหลังชั้นวางตำราที่เปิดอ้าอยู่ และม้วนผ้าไหมสีครามที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะทำงานตรงหน้าซูหว่านชิงสีหน้าของอดีตไท่จื่อซีดเผือดลงในพริบตา ลมหายใจสะดุดกึกซูหว่านชิงยืนนิ่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้างามเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่าดวงตากลมโตที่จ้องมองตรงมาที่เขากลับเย็นชาและห่างเหินราวกับคนแปลกหน้านางชี้ปลาย
กล่องไม้ขนาดเล็กถูกโยนเข้ามาในตำหนักเมฆาเร้น ภายในมีปิ่นเงินของเสี่ยวเถาเปื้อนเลือดสด ๆ วางอยู่!กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ในยามเหม่าซูหว่านชิงก้มลงหยิบปิ่นเงินเปื้อนเลือดขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกจนแทบกำปิ่นไว้ไม่อยู่ปิ่นเงินเรียบง่ายอันนี้ นางเป็นคนมอบให้เสี่ยวเถาเป็นรางวัลเมื่อฤดูหนาวปีก่อน บัดนี้กลับเปื้อนเลือดสด ๆ ถูกส่งมาข่มขู่ถึงหน้าประตูจ้าวอวิ๋นเบิกตากว้าง มือใหญ่กำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ข้าน้อยจะนำหน่วยเงาพยัคฆ์ดำบุกพังจวนเฉินกั๋วกงเดี๋ยวนี้ขอรับ!”“เตรียมม้า! เรียกกำลังพลพยัคฆ์ดำนอกเมืองทั้งหมดล้อมจวนเฉินกั๋วกงไว้ ใครขวางทางฆ่าไม่ละเว้น!”“หยุดเดี๋ยวนี้นะ หลี่เจิ้งเหยียน!” ซูหว่านชิงร้องห้ามเสียงดังลั่น ก้าวเข้ามาขวางหน้าประตูห้องโถงไว้ทันทีหลี่เจิ้งเหยียนชะงักฝีเท้า หันขวับมามองนางด้วยแววตาเกรี้ยวกราด “หว่านเอ๋อร์ หลีกไป! คนของเฉินกั๋วกงจับตัวเสี่ยวเถาไปทรมานจนเลือดตกยางออก ข้าจะปล่อยไว้ไม่ได้แม้แต่เค่อเดียว!”“เจ้าคิดว่าข้าไม่เจ็บปวดหรือ! เสี่ยวเถาเติบโตมากับข้า นางเปรียบเสมือนน้องสาวแท้ ๆ ของข้า แต่เจ้าลองคิดดูใ
กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นหมึกลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืด นางจุดชุดจุดไฟขนาดเล็ก ส่องแสงสว่างสลัวไปตามชั้นวางสมุดบัญชีที่เรียงรายเป็นแถวยาว“หมวดงบประมาณจัดซื้อพิธีบวงสรวง…” นางพึมพำพลางไล่สายตาไปตามป้ายไม้ที่แขวนอยู่หน้าชั้นวางไม่นานนัก นางก็พบสมุดบัญชีปกสีน้ำตาลเข้มสามเล่มที่ซ่อนอยู่หลังตู้เอกสารเก่าซูหว่านชิงรีบเปิดออกอ่าน ตัวเลขรายจ่ายค่าเครื่องบวงสรวงที่สูงเกินจริงนับแสนตำลึงเงิน ล้วนถูกโอนย้ายไปยังค่ายทหารลับนอกเมืองหลวง พร้อมรายชื่อนายทหารระดับสูงกว่ายี่สิบคนนางหยิบพู่กันพกพาและกระดาษสาออกมา คัดลอกรายชื่อนายทหารกบฏทั้งหมดด้วยความเร็วสูงสุดทว่าระหว่างที่ปลายพู่กันกำลังตวัดเขียนชื่อสุดท้าย ความเงียบสงัดภายนอกหอจดหมายเหตุกลับทำให้นางชะงักมือเงียบเกินไป…ตามปกติ หอจดหมายเหตุกรมพิธีการจะมีเวรยามเดินตรวจตราทุกหนึ่งเค่อ แต่ตั้งแต่ก้าวเข้ามา นางยังไม่เห็นเงาของทหารยามเดินผ่านหน้าต่างเลยแม้แต่คนเดียวเสียงในหัวของซูหว่านชิงตื่นตัวขึ้นมาทันทีผิดปกติ… เฉินกั๋วกงรอบคอบปานนั้น ไม่มีทางปล่อยให้ห้องเก็บความลับสำคัญหละหลวมขนาดนี้แน่ เว้นเสียแต่ว่ามันจงใจเปิดประตูต้อนรับข้า หรือไม่ก็ถอนกำลังคนไปล
“คืนนี้ห้ามประมาทเด็ดขาด หากเกินยามอิ๋นแล้วยังไม่เห็นสัญญาณไฟจากข้า เจ้าต้องรีบถอนตัวออกจากหอจดหมายเหตุทันที เข้าใจหรือไม่”เสียงทุ้มต่ำของหลี่เจิ้งเหยียนดังก้องอยู่ในห้องโถงอันเงียบสงบของตำหนักเมฆาเร้น ยามซวีของวันที่สิบห้าเดือนเจ็ดปีที่สองแสงตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่บัดนี้สวมชุดรัดกุมสีดำสนิทพร้อมออกปฏิบัติการซูหว่านชิงยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดบุรุษผ้าฝ้ายสีเทาเข้ม รวบผมสูงขึ้นมัดด้วยผ้าแถบสีเดียวกัน ทว่ายังคงเหน็บปิ่นซ่อนไว้ในมวยผมนางยื่นมือไปช่วยจัดปกเสื้อเกราะอ่อนด้านในให้เข้าที่ ปลายนิ้วสัมผัสถูกแผงอกอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้า“ข้ารู้แล้ว เจ้าพูดประโยคนี้เป็นรอบที่สามแล้วนะ หลี่เจิ้งเหยียน… คนที่ต้องระวังตัวคือเจ้าต่างหาก คลังอาวุธนอกเมืองมีทหารเฝ้ายามไม่น้อย”หลี่เจิ้งเหยียนกุมมือเรียวของนางไว้แน่น ดวงตาสีนิลทอประกายห่วงใย “ข้าเป็นห่วงเจ้า หอจดหมายเหตุกรมพิธีการอยู่ในเขตวังชั้นนอก หากเฉินกั๋วกงซ้อนแผนขึ้นมา เจ้าจะลำบาก”“ตาเฒ่านั่นเพิ่งเสียขุนนางคนสนิทไปสิบสองคน ป่านนี้คงกำลังวุ่นวายอยู่กับการโยกย้ายทรัพย์สินในจวน ไม่มีเวลามาสนใจหอจดหมายเหตุหรอก” ซูหว่านชิงตอบเสียง
ซูหว่านชิงยิ้มบาง ยกมือเรียวขึ้นวางทาบทับหลังมือใหญ่ของเขาที่แนบแก้มตนอยู่“ข้ามีสติครบถ้วนทุกประการ… คืนนี้ข้าเลือกเอง ข้าอยากเป็นของเจ้าอย่างสมบูรณ์ ก่อนที่เราจะต้องแยกกันไปทำภารกิจในวันพรุ่งนี้”สิ้นคำยืนยันอันบริสุทธิ์ใจจากปากของนาง กำแพงความยับยั้งชั่งใจสุดท้ายของหลี่เจิ้งเหยียนก็ทลายลงอย่างสิ้นเชิงเขาก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของนางแตกต่างจากจูบตบตาในคืนเข้าหอครั้งนั้นอย่างสิ้นเชิง จูบในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความรัก ความโหยหา และคำสัญญาที่สื่อถึงกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยริมฝีปากอุ่นร้อนบดคลึง ค่อย ๆ ลิ้มรสความหอมหวานจากกลีบปากนุ่มซูหว่านชิงหลับตาลงช้า ๆ ตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความเต็มใจ ปลายนิ้วเรียวสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีดำขลับของเขา รั้งใบหน้าคมคายให้แนบชิดยิ่งขึ้นเสียงลมหายใจของคนทั้งสองเริ่มถี่กระชั้นขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนอน เปลวเทียนสีทองบนโต๊ะวูบไหวตามแรงลมที่พัดลอดหน้าต่างเข้ามาหลี่เจิ้งเหยียนโอบเอวคอดของนางไว้แน่น ค่อย ๆ เอนกายพาร่างของนางเอนราบลงบนฟูกนอนหนานุ่มเบา ๆมือหนาเอื้อมไปปลดปมสายคาดเอวสีแดงสดออก สาบเสื้อผ้าไหมสีแดงค่อย ๆ แยกออกจากกัน เผยให้เ
ภายในตำหนักบรรทมอันวิจิตรส่วนพระองค์ ฮวาหลิงบรรจงเปิดผอบหยกขาวนวลที่บรรจุผง ‘กำยานนิทรานารี’ กลิ่นของมันหอมสดชื่นประหนึ่งดอกเหมยยามต้องเหมันต์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นน้ำผึ้งป่าที่หวานฉุนและรัญจวนใจ ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัวอย่างแนบเนียน ฮวาหลิงใช้ช้อนเงินเล็กๆ ตักผงกำยานวางลงบนถ่านร้อนฟู่...คว
เขายังไม่ข้ามเส้น... ยังไม่แทรกซอนเข้าสู่ภายใน ทว่าเพียงการบดเบียดภายนอกที่หนักหน่วงก็ทำเอาฮวาหลิงแทบสิ้นสติ นางหอบหายใจรัวเร็ว ปล่อยให้เสียงใบไผ่เสียดสีกันช่วยกลบเสียงครางเครือในลำคอเซี่ยอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง แววตาคมคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดล้ำลึกก่อนจะเอ่ยบทกวีที่กลั่นออก
ความโกรธเกรี้ยวของขุนนางโฉดทำเอาฮวาหลิงใจสั่น ทว่านางมิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาที่จะพ่ายแพ้ต่อคำขู่ นางสูดลมหายใจรวบรวมจริตที่ถูกเคี่ยวกรำมาอย่างหนักหน่วง ปล่อยตัวให้อ่อนระทวยซบลงบนตักของเขา แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดแสน“ใต้เท้า... เหตุใดจึงดุดันกับข้าน้อยเพียงนี้ ข้าน้อยเป็นเพียงคณ
เซี่ยอวิ๋นในยามนี้ช่างมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ความอ่อนโยนที่แผ่ออกมาเปรียบประดุจลำธารน้ำเย็นที่ไหลชโลมบาดแผลจากไฟป่า เขาดูเหมือนเทพบุตรที่ยอมก้าวลงมาในบ่อโคลนเพียงเพื่อฉุดรั้งนางไว้ เขาเชยคางมนของนางขึ้นช้าๆ ดวงตาฉ่ำน้ำของคณิกาสาวประสานเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน ใบหน้าคมเข้มค่อยๆ โน้มลงมาหาจ