บทที่ 2 ตอนที่ 1/4

ราตรีที่สองในหอชิงโหลว แสงจันทร์นวลลอออาบย้อมลงบนผิวน้ำในสระบัวจนเกิดประกายระยิบระยับ ฮวาหลิงนั่งสงบนิ่งอยู่บนอาสนะ นางสวมเพียงชุดคลุมผ้าไหมบางเบาสีขาวนวลที่แทบจะโปร่งแสงยามต้องแสงจันทร์ ชายผ้าทิ้งตัวลงตามสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนประดุจหยกสลักและรอยแยกของสาบเสื้อที่เปิดกว้างอย่างจงใจ เรียวนิ้วสวยกำลังจัดวางเม็ดหมากหยกขาวและดำลงในโถไม้อย่างแช่มช้า

เซี่ยอวิ๋นมาถึงแล้ว ขุนนางหนุ่มมิได้รวบผมเกล้าปิ่นหยกดั่งเช่นวันก่อน เขาปล่อยเรือนผมดำขลับราวน้ำหมึกให้ทิ้งตัวสลวยลงมาตามแผ่นหลังกว้าง ดูลดทอนความเคร่งขรึมลงทว่ากลับเพิ่มพูนเสน่ห์อันดิบเถื่อนที่ทำให้ใจสตรีต้องสั่นสะท้าน เขาหยุดยืนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมปลาบโลมเลียไปตามผิวพรรณที่โผล่พ้นอาภรณ์ของนางอย่างเปิดเผย

“เจ้าดู... เตรียมพร้อมยิ่งนัก ฮวาหลิง”

“ในเมื่อใต้เท้านัดหมายว่าจะมาแก้มือเรื่องบทกวี ข้าน้อยจึงคิดว่าการสนทนาด้วยวาจาเพียงอย่างเดียวอาจจืดชืดเกินไป หมากล้อมกระดานนี้... น่าจะเหมาะกับคนใจคอหนักแน่นเช่นท่านมากกว่าเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม ระยะห่างที่กั้นด้วยกระดานหมากไม้จันทน์หอมนั้นทำให้เขาได้กลิ่นกายหอมหวานและสัมผัสถึงไออุ่นจากร่างอรชรได้อย่างชัดเจน

“เล่นหมากเพียงอย่างเดียวนั้นน่าเบื่อหน่ายเกินไปสำหรับคืนที่จันทร์นวลเด่นเช่นนี้ ข้าต้องการเดิมพัน... เดิมพันที่คู่ควรกับความงามของเจ้า และความกระหายของข้า”

“ใต้เท้าต้องการเดิมพันด้วยสิ่งใดหรือเจ้าคะ ทองคำ หรืออัญมณีล้ำค่า”

“สิ่งเหล่านั้นข้ามีจนท่วมคลัง เดิมพันในคืนนี้คือ... อาภรณ์ของเราทั้งคู่ ใครก็ตามที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบในกระดาน หรือถูกกินหมากแม้เพียงกลุ่มเดียว... ผู้นั้นต้องปลดเปลื้องเครื่องแต่งกายออกทีละชิ้น”

มุมปากของขุนนางหนุ่มหยักรอยยิ้ม “หากข้าพ่ายแพ้ ข้าจะยอมเปลือยเปล่าต่อหน้าเจ้า ทว่าหากเจ้าพ่าย... เจ้าต้องเปิดเผยทุกสิ่งที่เจ้าซ่อนไว้ภายใต้ผ้าไหมผืนบางนี้ ให้ข้าได้เชยชมอย่างถ้วนถี่ทุกซอกทุกมุม”

เดิมพันนี้ทั้งไร้ยางอายและอันตรายยิ่งนัก ทว่านางคือคณิกาที่ขึ้นชื่อว่ามีกลหมากล้ำเลิศที่สุดในเมืองหลวง บรรดาบัณฑิตหรือขุนนางเฒ่าผู้เจนจัดล้วนพ่ายแพ้ให้นางมานับไม่ถ้วน

‘ขุนนางหนุ่มผู้นี้ช่างโอหังนัก เขาคิดจริงๆ หรือว่าจะเอาชนะข้าได้ในเกมที่ข้าเชี่ยวชาญที่สุด’ นางค่อนขอดในใจ

“ใต้เท้าแน่ใจแล้วหรือเจ้าคะ ข้าน้อยเกรงว่าท่านอาจจะต้องกลับจวนไปทั้งที่ไร้อาภรณ์ปกปิดกายท่ามกลางลมหนาว”

เซี่ยอวิ๋นหัวเราะต่ำในลำคอ “หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยินดี... แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะฮวาหลิง ในกลหมากข้าอาจจะดูเย็นชา ทว่าในกลรัก... ข้าไม่เคยปล่อยให้เหยื่อของข้าเหลือสิ่งใดไว้ปกปิดร่างกายแม้แต่ชิ้นเดียว”

ความตื่นเต้นที่ก่อตัวทำให้ทรวงอกอวบอิ่มภายใต้อาภรณ์บางเบากระเพื่อมไหวจนเซี่ยอวิ๋นต้องหรี่ตาลง นางวางเม็ดหมากหยกดำลงบนจุดกึ่งกลางกระดานด้วยปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย

“ตกลงเจ้าค่ะ... ข้าน้อยรับคำท้า”

บนกระดานหมากบัดนี้เต็มไปด้วยกลเม็ดเด็ดพรายที่ทั้งสองฝ่ายต่างสาดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร หมากสีดำของนางพยายามโอบล้อมพื้นที่อย่างรัดกุม ทว่าหมากสีขาวของเซี่ยอวิ๋นกลับพุ่งทะลวงเข้ากลางวงล้อมอย่างอาจหาญและไร้ปรานี

ผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป บรรยากาศรอบศาลาริมน้ำพลันเปลี่ยนเป็นร้อนระอุ ฮวาหลิงที่เคยพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมเริ่มขมวดคิ้วมุ่น นางมองดูรูปเกมที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หมากขาวของเซี่ยอวิ๋นมิได้เดินตามตำราเล่มใดที่นางเคยศึกษา แต่มันคือการเดินหมากของผู้ล่าที่ซ่อนเขี้ยวเล็บรอคอยจังหวะให้เหยื่อตายใจก่อนจะลงมือสังหาร

“แม่นางดูจะว้าวุ่นใจนะ หรือว่ากลหมากของข้า... จะทำให้เจ้าเริ่มมองเห็นความพ่ายแพ้ที่รออยู่เบื้องหน้า”

ฮวาหลิงเม้มริมฝีปากสีชาดเข้าหากัน ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังจุดวิกฤตกลางกระดาน ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่นางลังเล เซี่ยอวิ๋นก็วางหมากขาวลงในตำแหน่งที่ตัดล้อมหมากดำกลุ่มใหญ่ของนางได้ในคราเดียว

“หมากกลุ่มนี้ของเจ้า... ข้าขอรับไป”

นางพยายามสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทว่ามือบางกลับเริ่มสั่นเทา

“สัญญาต้องเป็นสัญญา ฮวาหลิง” สายตาของขุนนางหนุ่มเลื่อนจากกระดานขึ้นมาจับจ้องที่ปิ่นหยกขาวบนเรือนผมของนาง

“ชิ้นแรก... ปลดมันออกเสีย”

ฮวาหลิงค่อยๆ เอื้อมเรียวนิ้วขึ้นไปดึงปิ่นหยกขาวที่สลักเสลาอย่างวิจิตรออกอย่างแช่มช้า ทันทีที่พันธนาการสุดท้ายหลุดออก เส้นผมดำขลับนุ่มสลวยประดุจแพรไหมก็ทิ้งตัวลงมาอาบไล้แผ่นหลังและลาดไหล่เนียน

เซี่ยอวิ๋นจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา เขามองเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผมของนาง มันยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้สตรีที่กำลังจนมุมดูน่ารังแกและยั่วยวนใจยิ่งขึ้นเป็นเท่าตัว

กลหมากบนกระดานไม้จันทน์ดำเนินต่อไปอย่างเคร่งเครียด ทว่ายามนี้สมาธิของฮวาหลิงกลับเริ่มแตกซ่านดุจสายฝนที่พร่างพรมลงบนผิวน้ำ นางต้องคอยรั้งเรือนผมที่หลุดรุ่ยลงมาปรกหน้าไปไว้เบื้องหลัง ทว่าการขยับกายแต่ละครากลับทำให้อาภรณ์ตัวนอกที่สวมอยู่อย่างหลวมพริ้วเริ่มเลื่อนหลุด จนกระทั่งในที่สุด หมากขาวอีกชุดของเซี่ยอวิ๋นก็รุกล้ำเข้ากลืนกินพื้นที่ของนางอีกครา

“ชิ้นที่สอง... ผ้าคลุมไหล่ของเจ้า มันดูเกะกะสายตาข้าเหลือเกิน”

ฮวาหลิงค่อยๆ รั้งผ้าไหมบางเบาสีขาวสะอาดตาออกจากลาดไหล่เนียนอย่างแช่มช้า นางพยายามเรียกสติกลับมาที่กระดานหมาก เอื้อมเรียวนิ้วไปหยิบเม็ดหมากสีดำในโถไม้ ทว่าด้วยความประหม่าที่เริ่มเกาะกินใจ นางจึงเผลอทำเม็ดหมากร่วงหล่นลงบนกระดานและกลิ้งเข้าไปใกล้กับมือของเซี่ยอวิ๋น

“ข้าน้อย... ขออภัยเจ้าค่ะ” นางรีบเอื้อมมือหมายจะคว้าเม็ดหมากนั้นคืน