6รับเลี้ยงเด็กกำพร้า

สาม รับเลี้ยงเด็กกำพร้า

เวลานี้เจียวเชินกำลังนอนให้ท่านหมอในโรงหมอรักษาแผลตามตัวรวมถึงแผลที่หนักที่สุดคือบนศีรษะอย่างว่าง่ายหลังจากจัดการให้เด็กน้อยคนอื่น ๆ ได้ทำแผลเรียบร้อยแล้ว

“หากข้าเห็นว่าแม่นางมีแผลใหญ่ขนาดนี้คงทำให้แม่นางคนแรกไปแล้ว ข้าแปลกใจยิ่งแผลเลือดไหลมากขนาดนี้คนส่วนใหญ่เป็นอันตรายถึงชีวิตได้เลยนะทว่าแปลกที่แม่นางทนได้”

เจียวเชินยิ้มแห้งให้กับคำพร่ำบ่นของหมอชราที่กำลังรักษาตัวเองอยู่

หากนางบอกว่าร่างนี้ตายไปแล้วเพราะแผลนี้ ทว่ามีวิญญาณอย่างนางจากที่ไหนก็ไม่รู้มาใช้ร่างเขาคงแปลกใจมากกว่านี้เป็นแน่

เรื่องอันใดจะบอก

ขืนบอกไปคนอื่นหาว่านางบ้าขึ้นมาจะซวยไปกันใหญ่

“คุณหนู คุณหนูของบ่าว คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

เสียงแหลมของสตรีใบหน้าแตกตื่นคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในโรงหมอ พออีกฝ่ายเห็นหน้าเจียวเชินถึงกับบ่อน้ำตาแตกวิ่งรี่เข้ามาเกาะข้างเตียง สายตากวาดตรวจสอบร่างกายคนที่ตนเองเรียกว่าคุณหนู

ในความทรงจำของร่างเดิมบอกว่าสตรีผู้นี้คือสาวใช้ติดตัวนามว่า อามี่

“อามี่ เจ้ามาได้อย่างไร”

“บ่าวไปแจ้งความกับทางการ ทว่าพวกเราหาคุณหนูในตลาดทั่วไปหมดแล้วไม่เจอเจ้าค่ะ พอมีข่าวเรื่องคดีค้าทาสผิดกฎหมาย มีคนบอกว่าหนึ่งในนั้นมีสตรีด้วย บ่าวสังหรณ์ใจไม่ดีจึงขอตามเจ้าหน้าที่มาดูด้วยตาตนเองเจ้าค่ะ...คุณหนูของบ่าวเจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ”

ผู้ช่วยท่านหมอกำลังทำแผลบนเรือนร่างภายใต้เสื้อผ้าให้เจียวเชินหลังจากท่านหมอเดินออกจากห้องไปแล้ว อามี่ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความสงสารเจ้านายของตนเองที่ต้องมาตกระกำลำบาก กลายเป็นสามัญชนไม่พอยังต้องมาเจอเรื่องร้ายถึงขนาดถูกพวกคนชั่วจับตัวไปอีก

“เจ้าอย่าร้องไปเลย เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าข้าอาการหนักใกล้ตายเอาเสียเปล่า”

“ฮึก ก็บ่าวรู้สึกผิดนี่เจ้าคะ ตอนนั้นบ่าวควรห้ามไม่ให้คุณหนูวิ่งตามพวกมันไป”

“นั่นเป็นความผิดของข้าต่างหากเล่าที่คิดน้อยจนเกินไป”

บทสนทนาขอโทษกันไปมาของสองนายบ่าวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโวยวายที่หน้าทางเข้าห้องทำแผลของเจียวเชินตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเดินตึงตังเข้ามาของคนมาใหม่

ทีแรกเจียวเชินขมวดคิ้วแปลกใจว่าเป็นผู้ใดมาเยี่ยมนางอีก พอเห็นหน้าบึ้งตึงเหมือนถ่ายอุจจาระไม่ออกหลายวันของท่านเจ้าเมืองเจิ้งคุนเซียวเท่านั้นแหละเจียวเชินจึงลอบเบะปากมองบนอย่างเหนื่อยอ่อนล่วงหน้า

“ว้าย ! บุรุษเข้ามาได้อย่างไร”

“คุณหนูระวังเจ้าค่ะ”

เสียงหวีดร้องตกใจของทั้งบ่าวติดตัวและผู้ช่วยหมอสาวร้องขึ้นพร้อมกับรีบดึงชุดขึ้นมาปกปิดเรือนร่างเปล่าเปลือยโดยทันทีเนื่องจากกำลังทำแผลอยู่

“ไยเจ้าแต่งตัวไม่เรียบร้อย”

เจิ้งคุนเซียวที่ตอนแรกใบหน้าถมึงทึงเบือนสายตาหนีภาพผิวนวลนางไร้อาภรณ์ปกคลุม ชายหนุ่มยกมือขึ้นตบหน้าผากตนเองก่อนถอนหายใจออกเฮือกใหญ่พยายามลบภาพเมื่อสักครู่ออกจากสมอง

“แล้วไยท่านเจ้าเมืองไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้องสตรีเล่าเจ้าคะ” เสียงแข็งต่อปากต่อคำของเจียวเชินทำให้เจิ้งคุนเซียวหันหน้ากลับมาถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจ

“เจ้า !”

“ข้ามีนามว่าเจียวเชินเจ้าค่ะ มิใช่นามว่าเจ้า !”

“เหอะ ! ข้าไม่เคยพบเคยเจอสตรีที่ปากเก่งขนาดเจ้ามาก่อน อีกทั้งยังมีความคิดแปลกประหลาดยิ่ง”

“ข้าน้อยก็ไม่เคยเจอบุรุษที่ยืนชี้หน้าสตรีเช่นนี้เหมือนกันเจ้าค่ะ”

“ท่านผู้ช่วยทำแผลต่อเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านจะต้องไปทำแผลให้เด็กคนอื่นต่อไม่ใช่หรือ”

“แต่ว่า...”

ผู้ช่วยสาวเหลือบตามองเจิ้งคุนเซียวบุรุษหนึ่งเดียวในห้อง

ซึ่งเป็นสตรียิ่งไม่ได้แต่งงานก็ไม่ควรอย่างยิ่งในการเปิดเผยผิวกายภายใต้เสื้อผ้าให้บุรุษอื่นได้เห็น

หากแต่เจียวเชินเป็นสตรียุคสองพัน เพียงเปิดผิวบางส่วนย่อมไม่ทำให้นางถือสาหรือขัดเขินอันใดขนาดนั้น

เพราะฉะนั้นเจียวเชินจึงดึงเสื้อคลุมของตนเองลงเผยไหล่มนออกต่อหน้าต่อตาบุรุษผู้มาใหม่ราวกับเขาไม่ใช่บุรุษ หรือไม่ก็คิดว่าเขาเป็นมวลอากาศว่างเปล่าไร้ตัวตน

เป็นฝ่ายเจิ้งคุนเซียวเองที่เบือนหน้าหนีอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้

“ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก”

“หึ” เจียวเชินรู้สึกสะใจที่ได้แก้เผ็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ กับบุรุษตรงหน้าที่นางไม่นึกชอบหน้าเท่าไรนัก ตั้งแต่เห็นอีกฝ่ายยืนต่อว่าลูกชายสุดแสนน่ารักของตนเอง แทนที่จะเข้าไปกอดปลอบเด็กตอนช่วงเวลาที่เด็กอ่อนแอที่สุดเพราะเพิ่งผ่านเรื่องร้ายมา

“ท่านเจ้าเมืองมีเรื่องสำคัญต้องการคุยกับข้าน้อยหรือไม่เจ้าคะ หากไม่มีคงต้องรบกวนท่านออกไปข้างนอกห้องผู้ป่วยก่อน”

“ต้องมีแน่นอนอยู่แล้ว แต่งตัวให้เรียบร้อยสิ !”

“ใต้เท้าพูดธุระของท่านมาได้เลยเจ้าค่ะข้าพร้อมฟัง พอดีว่าท่านผู้ช่วยมีงานต้องไปทำต่อเจ้าค่ะ มีเด็กอีกหลายคนยังไม่ได้ทำแผล ใต้เท้าคงไม่ว่าอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้ ! เรื่องของเจ้า”

เนื่องจากเจิ้งคุนเซียวพูดโดยไม่ยอมหันมามองหน้าของเจียวเชิน ดังนั้นนางจึงสังเกตเห็นใบหูแดงเถือกของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

โธ่ อันใดกัน บุรุษสมัยนี้ไร้เดียงสาถึงขนาดนี้เชียวหรือ

“ทหารของข้ารายงานว่าเจ้าต้องการรับเด็กที่โดนลักพาตัวมาจากเมืองอื่นไว้ในการดูแลของเจ้าระหว่างที่ยังไม่สามารถตามหาบิดามารดาบิดาที่แท้จริงของเด็กได้อย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเทพธิดาหรืออย่างไรจึงต้องการช่วยเหลือผู้อื่นที่ไม่ใช่แม้กระทั่งญาติเช่นนี้ ที่จวนทางการมีสถานที่สามารถให้เด็กพักพิงชั่วคราวอยู่แล้ว เจ้าจะทำเรื่องให้ยุ่งยากทำไมกัน ต้องการอันใดกันแน่”

อ๋อ ที่แท้ก็ต้องการคุยกับนางเรื่องนี้