7สี่ สตรีโสด ร้านหนังสือ

สตรีโสด

ใช่แล้ว เจียวเชินเพิ่งเจรจาขอรับเลี้ยงดูเด็กผู้น่าสงสารเหล่านี้จริง ๆ นางวางแผนคร่าว ๆ เอาไว้ในหัวว่าจะให้พวกเด็ก ๆ อาศัยอยู่ที่จวนของตนเองที่หลังใหญ่มากพอเป็นที่พักให้เด็กเหล่านั้น

ในความทรงจำของร่างนี้คือ ร่างนี้เป็นสตรีโสด ไร้ครอบครัวเรียกได้ว่าไร้พันธะไร้ภาระใด ๆ ทั้งสิ้น หากไม่นับรวมเหล่าบ่าวและผู้คุ้มกันที่ได้มาโดยไม่เสียเงินจากความเมตตาของพระชายาจางหรงผิงของฉินอ๋องแห่งเมืองซีฉิน

รวมทั้งนางมีทั้งทรัพย์สินและเงินจำนวนมากในการดำรงชีวิตสุขสบายโดยไม่ต้องทำงานไปทั้งชีวิต

ดังนั้นเจียวเชินคนใหม่นี้จึงคิดใช้เงินที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดโดยการเอามาช่วยเหลือผู้อื่นที่เดือดร้อน

ชาติที่แล้วเจียวเชินเองก็เป็นเด็กกำพร้าอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนโต มีพี่น้องร่วมครึ่งร้อยคน

นางได้เรียนจนจบปริญญาตรีด้านจิตวิทยาเด็กจากเงินบริจาคของผู้สนับสนุนใจบุญที่ให้โอกาส

เรียนจบด้านนี้มาเพื่อใช้ดูแลพี่น้องในสถานเลี้ยงเด็ก และประกอบอาชีพเลี้ยงดูตัวเองและพวกเขาด้วยเช่นกัน

ชาติที่แล้วเจียวเชินทำหลายอาชีพ ทั้งที่ปรึกษาแก้ปัญหาเกี่ยวกับเด็กให้ผู้ปกครอง รับเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ครอบครัวคนรวยต่าง ๆ แม้กระทั่งเคยเป็นคุณครูสอนเด็กอนุบาลในโรงเรียนเอกชน

มาชาตินี้เห็นเด็กโชคร้ายทั้งหลายหากจะไม่ให้ยื่นมือเข้าไปช่วยเลย นางยอมรับมาทำใจไม่ได้จริง ๆ

“ข้าน้อยมีเหตุผลเจ้าค่ะ”

“เหตุผลใดหรือ”

“ข้ารู้ว่าจวนทางการมีความสามารถดูแลให้ที่พักอาศัยชั่วคราวและอาหารแก่พวกเขา แต่ว่าใต้เท้ารู้อะไรหรือไม่เจ้าคะว่าเด็กเหล่านั้นที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ร้ายแรงมาไร้บุพการีพึ่งพิง จิตใจพวกเขาย่ำแย่เพียงใด พวกเขามิได้ต้องการแค่เพียงปัจจัยสี่ดำรงชีวิตแต่พวกเขาต้องการคนปลอบใจ เยียวยาจิตใจ ซึ่งข้ามั่นใจว่าที่จวนทางการไม่มีสิ่งเหล่านั้น”

“...”

เจิ้งคุนเซียวเหมือนเห็นอีกฝ่ายแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ หน้าของเขาเหมือนต้องการบอกนางว่าคิดมาก ทำไมต้องคิดซับซ้อนวุ่นวายถึงเพียงนั้น

“หากพวกท่านไม่เชื่อใจก็สามารถส่งคนมาเฝ้าที่จวนของข้าน้อยได้เจ้าค่ะ อย่างไรข้าน้อยก็บริสุทธิ์ใจต้องการทำเพื่อพวกเขาจริง ๆ”

ผู้ช่วยสาวทำแผลใส่ยาให้เสร็จแล้วเจียวเชินจึงดึงเสื้อขึ้นมาสวมดังเดิมให้เรียบร้อย และเตรียมลุกขึ้นออกไปข้างนอกห้องเพื่อดูเด็ก ๆ คนอื่น

“ตามใจเจ้า อยากหาเรื่องใส่ตัวดีนักข้าก็จะไม่ห้าม”

พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังเดินออกจากห้องก่อนที่นางเอ่ยขอบคุณเขาตามมารยาทจบเสียอีก

“เหอะ ช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจเสียจริง”

เจียวเชินส่ายศีรษะ เหนื่อยใจกับการรับมืออีกฝ่ายจริง ๆ

##### สี่ ร้านหนังสือ

สองสามอาทิตย์มานี้เจียวเชินเหน็ดเหนื่อยและวุ่นวายกับสิ่งที่ตนเองเลือก นั่นก็คือการจัดหาที่นอน เครื่องนุ่งห่ม และพวกอาหารให้เหล่าเด็ก ๆ ทั้งเก้าคนระหว่างที่ทางการเมืองหลี่ซงติดป้ายประกาศหาผู้ปกครองเด็กที่แท้จริง รวมทั้งสืบหาหัวหน้าตัวจริงของขบวนการผิดกฎหมายครั้งนี้

เก้าคนเพราะไม่นับรวมเจ้าก้อนแป้งอาเว่ยน้อยที่มีบิดาเป็นถึงเจ้าเมืองหลี่ซง แน่นอนว่าต้องกลับบ้านตัวเองไปอยู่แล้ว

นอกจากเรื่องพื้นฐานที่จำเป็นแล้วเจียวเชินยังใช้เวลาส่วนใหญ่กับการเข้าไปพูดคุยเป็นกันเอง ชวนเล่นการละเล่นสนุก ๆ เพื่อคลายความตึงเครียด

เรียกได้ว่าหลายวันมานี้นางใกล้ชิดกับพวกเด็ก ๆ ให้ได้มากที่สุด เผื่อเด็กคนไหนมีปัญหาทางจิตใจนางจะได้ช่วยแก้ปัญหาได้ทัน

เวลาผ่านมาพักใหญ่หลายเรื่องเริ่มลงตัว เจียวเชินจึงเริ่มมีเวลาส่วนตัวเป็นของตนเอง อย่างเช่นวันนี้ร่างบางกำลังยืนแต่งตัวอยู่ในห้องของตนเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกจวนเพื่อทำธุระบางอย่างที่เมื่อคืนวางแผนเอาไว้

เมื่อคืนเจียวเชินไม่ได้ไปนอนที่เรือนกลางกับเด็ก ๆ นางจึงนั่งดูรายการทรัพย์สินและของมีค่าของตนเองทั้งหมดรวมทั้งบัญชีเงินเพื่อนำมาวางแผนสำหรับปัจจุบันและอนาคตที่อาจจะต้องมีภาระที่ต้องเลี้ยงดูเพิ่ม

ไม่ใช่เพียงแค่ตัวนางเอง บ่าวรับใช้ และผู้คุ้มกันเท่านั้นแล้วนั่นเอง

จากประสบการณ์ในชาติที่แล้ว การตามหาผู้ปกครองของเด็กที่โดนลักพาตัวมาจากบ้านเกิดของตนเองนั้นมิใช่เรื่องง่าย เด็กส่วนใหญ่มักถูกทอดทิ้งมากกว่าโดนรับกลับไปเสียด้วยซ้ำ

ใช่แล้ว เจียวเชินกำลังคิดแผนรองรับกรณีเด็ก ๆ ไม่มีใครมารับกลับบ้าน

แน่นอนว่าเงินที่มีน้อยเกินไปสำหรับเลี้ยงทุกคนให้สบาย

เจียวเชินจึงมีความคิดว่าจะเอาเงินที่มีอยู่นี้ไปต่อเงินให้เพิ่มพูนเป็นรายรับมากขึ้นเรื่อย ๆ ดีกว่านั่งกินบุญเก่าเหมือนร่างเดิม

จุดประสงค์ของการออกจากจวนไปวันนี้คือสำรวจตลาด หาร้านหรือกิจการที่น่าสนใจลงทุนเปิดกิจการ

เจียวเชินแต่งตัวด้วยชุดเรียบง่ายที่มีอยู่ในตู้เสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาขึ้นรถม้าที่ให้อามี่เตรียมไว้ให้เพื่อเดินทางไปยังตลาดกลางเมืองหลี่ซง

เจียวเชินใช้เวลาช่วงเช้าทั้งวันเพื่อเดินตลาดเหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ท่านหนึ่งกำลังเดินเที่ยวเล่นโดยมีสาวใช้และผู้คุ้มกันติดตาม

โดยปกติแล้วร่างเดิมไม่ค่อยออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกจวน เพราะยึดถือคติสตรีควรเก็บตัวอยู่บ้านทำกิจกรรมสำหรับสตรีมากกว่า ดังนั้นวันนี้แม้หญิงสาวแต่งตัวธรรมดา ๆ ทว่าด้วยผิวพรรณและใบหน้าที่งดงามโดดเด่นเพราะมีชาติกำเนิดเป็นองค์หญิงคนหนึ่งแม้ว่าแคว้นของตนเองจะล่มไปแล้วก็ตาม ทว่ากลิ่นอายเดิมก็ยังคงเปล่งประกายออกมา เวลาเดินไปที่ไหนชาวบ้านที่เห็นไม่ว่าจะชายหรือหญิงจึงมักเผลอทอดสายตามองตามโดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ

ตอนแรกเจียวเชินไม่ชิน ทว่าเดินไปหลายชั่วยามจึงจำใจเมินสายตาของพวกชาวบ้านไปโดยปริยาย

เวลานี้ต้นยามอู่^[1]เสียแล้ว เจียวเชินเดินสำรวจตลาดมานานไม่น้อยในใจจึงหมายเดินเข้าไปดูอีกเป็นร้านสุดท้ายก่อนหามื้อกลางวันกินเพื่อเติมพลัง

เดินไปไม่ไกลเป็นร้านขายหนังสือหูอี๋ฉี เจียวเชินอ่านป้ายแล้วนึกขึ้นได้ว่าอยากหาซื้อหนังสือเอาไว้ให้เด็ก ๆ ที่จวนตัวเองหัดเขียน อ่านตัวอักษรง่าย ๆ มีเด็กบางคนอายุสี่หนาวโตพอที่ควรเริ่มเรียนสะกดคำ ผสมตัวอักษรได้แล้ว

“แม่นางต้องการหนังสือประเภทไหนหรือขอรับ สามารถเดินดูหรือสอบถามข้าได้นะขอรับ”

เถ้าแก่ร้านเอ่ยต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เจียวเชินจึงยิ้มตอบรับพลางผงกศีรษะให้เล็กน้อยเพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่านาง

“ข้าต้องการหนังสือสอนอ่าน เขียน อย่างง่ายสำหรับเด็กเพิ่งเริ่มเรียนรู้หนังสือเจ้าค่ะ”

“อ่า...ต้องขออภัย หนังสือประเภทนั้นร้านข้าน้อยไม่มีหรอกแม่นาง มิใช่ว่าหมดหรืออันใดหรอกนะ แต่ว่ามันเป็นหนังสือประเภทที่ไม่ค่อยมีลูกค้าสนใจสักเท่าไร หากไปหาร้านอื่นเกรงว่าก็อาจไม่มีเหมือนกันข้าน้อยว่า”

“ร้านนี้ไม่มี ร้านอื่นก็อาจไม่มี เสียดายจัง ลูกค้าอย่างข้าคงเป็นส่วนน้อย”

“คนเขียนหนังสือประเภทนี้เอามาฝากขายที่ร้านหนังสือก็ไม่ค่อยมีหรอก เพราะส่วนใหญ่หากผู้ใดต้องการให้ลูกเรียนหนังสือก็มักจ้างอาจารย์เข้าไปสอนที่บ้านหรือส่งไปเรียนตามสำนักการศึกษาเลยดีกว่าน่ะสิ เขียนมาก็เลยขายไม่ออก”

“หืม แล้วพ่อแม่ธรรมดาที่มิใช่ตระกูลขุนนางไม่มีเงินมากขนาดจ้างอาจารย์ส่วนตัวมาสอนที่จวน หรือไม่มีโอกาสได้เข้าไปเรียนที่สำนักการศึกษาที่คัดกรองคนเข้าเรียนเล่าเจ้าคะ พวกเขาไม่มาหาซื้อบ้างหรือ”

“เด็กพวกนั้นจะเรียนไปทำอันใดเล่า เสียเวลาเปล่า ไม่สู้เอาเวลาไปหางานทำช่วยพ่อแม่หาเงินไม่ดีกว่าหรือ เรียนไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรในอนาคตก็ต้องไปทำไร่ไถนาใช้แรงงานแลกเงินอยู่ดี”

“...”

ไม่เหมือนยุคสมัยที่นางจากมา มีโรงเรียนรัฐบาลให้ลูกคนจนเรียน แม้ไม่ได้ให้เรียนระดับสูงทว่าอย่างไรทุกคนก็ควรอ่านออกเขียนได้เพื่อที่ในอนาคตของตนเองจะได้ไม่โดนผู้อื่นเอาเปรียบ อย่างน้อยก็เอาไว้ใช้เอาตัวรอดก็ยังดี

ในความคิดของเจียวเชิน เรื่องเรียนหนังสือยิ่งถือเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับเด็กกำพร้าพ่อแม่อย่างยิ่ง

“เถ้าแก่พูดเช่นนี้หมายความว่าเมื่อก่อนที่ร้านท่านเคยมีคนเขียนหนังสือประเภทนี้เอาฝากขายหรือเจ้าคะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้เอามาฝากขายแล้ว”

“อืม...มีจริงอย่างที่แม่นางเอ่ย เป็นอาจารย์ท่านหนึ่งที่เคยมีความคิดแปลกประหลาดคล้ายแม่นาง จึงเขียนหนังสือสอนคัดตัวอักษรมาฝากร้านข้าน้อยวางจำหน่าย ทว่าแม้ว่าจะตั้งราคาถูกเพียงใดก็ไม่มีลูกค้าซื้อไปเลยสักเล่ม ก็นะ ชาวบ้านที่ไม่รู้หนังสือจะเดินเข้ามาในร้านข้าทำไมกันเล่าจริงไหม”

เถ้าแก่ร้านหัวเราะขบขันอย่างไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งขณะตอบคำถามลูกค้า

“เช่นนั้นข้าขอนามของอาจารย์ผู้นั้นได้หรือไม่เจ้าคะ หรือท่านรู้จักที่อยู่ที่ข้าสามารถไปขอพบเขาก็ได้เจ้าค่ะ หากเถ้าแก่รู้ข้าจะขอบคุณท่านอย่างมาก”

“ได้สิ ที่เมืองหลี่ซงนี้ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเขา เดี๋ยวข้าเขียนชื่อและสถานที่ให้ก็แล้วกันขอรับ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

ระหว่างรอสิ่งที่ตัวเองต้องการเจียวเชินก็เดินไปดูหนังสือนิทาน เรื่องเล่าต่าง ๆ เพื่อซื้อตอบแทนที่เถ้าแก่ร้านช่วยเหลือนาง

[1] ยามอู่ คือ 11.00 – 12.59 น.