บทที่ 3 การเผชิญหน้าในห้องส่วนตัว 2

“ฉันไม่ใช่มืออาชีพหรอกค่ะ แค่มารับงานพิเศษ” เธอยักไหล่ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

          “เข้าใจแล้ว” เขาพูดคำเดิมซ้ำ แต่สีหน้าและแววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความดูแคลนจนเธออยากจะยกมือขึ้นตบหน้าหล่อ ๆ นั่นสักฉาด “งั้นคืนนี้คุณก็เป็น ‘พนักงานเสิร์ฟ’ ของผม คนเดียวสินะ”

          “ใช่ค่ะ และนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วย” เธอทำหน้าแหย ๆ “จริง ๆ แล้วฉันเป็นนักเขียน” เธอเน้นคำว่านักเขียน แม้จะรู้สึกเหมือนคนขี้โกหกอยู่บ้างก็ตาม จะเรียกตัวเองว่านักเขียนได้ยังไงในเมื่อยังไม่เคยมีผลงานตีพิมพ์เลยสักเล่ม

          “อ้อ ครับ” เขาพูดย้ำเป็นครั้งที่สามด้วยสีหน้าแบบเดิมที่ทำให้เธออยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ

          “ฉัน...ต้องกลับไปทำงานแล้วค่ะ” เธอบอกปัดแล้วเตรียมจะเดินหนี แต่เขากลับขยับร่างสูงใหญ่มาขวางทางไว้

          “ถ้างั้น...ผมถอดกางเกงรอเลยดีไหม”

          “อะไรนะคะ!” เธอร้องเสียงหลง สายตาเจ้ากรรมดันเผลอเหลือบไปมองกางเกงสแล็คสีเข้มเข้ารูปของเขาโดยไม่ตั้งใจ

          ให้ตายเถอะ แค่เห็นเงาของช่วงขาที่แข็งแรงนั่นก็เซ็กซี่จะบ้าแล้ว

          “ก็คุณบอกว่าจะกลับไป ‘ทำงาน’ ผมนึกว่าคุณหมายถึงกลับมา ‘บริการ’ ผมซะอีก”

          “‘บริการคุณ’ อะไรคะ” เธอเลิกคิ้วอย่างท้าทาย “ฉันว่ามันไม่เกี่ยวกับหน้าที่ฉันเลยสักนิด!”

          “ถ้างั้นก็แปลว่าคุณบกพร่องต่อหน้าที่” กู้เทียนอี้พูดพลางเลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ อย่างยั่วยวน เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชิดกับชั้นหนังสือ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด

          “คุณนี่มัน...น่ารังเกียจที่สุด!” เธอตวาด เพียงเพื่อที่จะกลบเกลื่อนเสียงหัวใจของตัวเอง

          “เปล่าเลย ผมก็แค่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง” เขาเอื้อมมือมาอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาสัมผัสลงบนริมฝีปากล่างที่สั่นระริกของเธอ ก่อนจะลากไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา “ผมอยากจะรู้สึกถึงริมฝีปากของคุณ...บนตัวผม”

          “อะไรนะ!” เธอแทบจะกรีดร้อง

          ทว่าเขากลับหัวเราะลั่นในลำคอ

          “โอ้...หลินซี” เขายิ้มกริ่มขณะดึงนิ้วกลับ “คืนนี้ต้องสนุกมากแน่ ๆ”

          “สนุกอะไรของคุณ!” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ พยายามต่อสู้กับความอยากที่จะทั้งจูบและตบเขาในเวลาเดียวกัน

          “เดี๋ยวคุณก็รู้” ร่างสูงขยับเข้ามาจนร่างกายของเขากับเธอแนบชิดกันอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดข้างแก้มให้ความรู้สึกวูบวาบไปหมด “แต่ตอนนี้คุณต้องไปก่อน ผมมีแขกต้องดูแล”

          “นี่...นี่เป็นบ้าน ไม่สิ คฤหาสน์ของคุณเหรอ” เธอถามเสียงอ่อย กรามแทบค้าง เธอรู้ว่าเขารวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยถึงขนาดนี้

          “ครับ” รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น “ยินดีต้อนรับสู่ ‘กระท่อม’ หลังน้อยของผม” เขาโค้งคำนับเล็กน้อยอย่างล้อเลียน “ดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้งนะหลินซี แล้วเจอกันครับ”

          กู้เทียนอี้พยักหน้าให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หลินซียืนนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น สมองตื้อไปหมด ทำได้เพียงจ้องมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างสง่างาม

          ในหัวของเธอหมุนคว้าง เมื่อกี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น แล้วทำไม...ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนี้ ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน