บทที่ 4 เกมทำลายล้างหลังเลิกงาน 1

          “เฮ้...คืนนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม”

          อาไท่เอ่ยถามขึ้นขณะที่พวกเขายืนรอรับค่าจ้างอยู่ในห้องครัวด้านหลัง กลิ่นอาหารที่ยังคงอบอวลอยู่ปะปนกับเสียงล้างจานที่ดังมาจากด้านใน หัวหน้าทีมผมแดงเพลิงที่ตอนนี้ดูอิดโรยกว่าตอนหัวค่ำหลายเท่ากำลังนับธนบัตรใส่มือพวกเขาแต่ละคน

          “อืม...มันหนักกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” หลินซียอมรับพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เขา “แต่ก็ถือว่าโอเคนะคะ” เธอกล่าวพลางมองเงินที่อยู่ในมือ “ทำงานไม่กี่ชั่วโมงก็ได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าเหนื่อย”

          “ใช่ไหมล่ะ” เขาพยักหน้าเห็นด้วย “พวกคนรวยนี่มีเงินเยอะกว่าสมองซะอีก”

          “ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งเลย” เธอหัวเราะตาม แต่ในใจกลับนึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาของกู้เทียนอี้ หลังจากเหตุการณ์ในห้องทำงาน ตลอดช่วงที่เหลือของงาน เขาทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่แม้แต่จะชายตามองมาสักนิด ซึ่งมันก็ทำให้เธอหงุดหงิดใจอย่างน่าประหลาด

          “ว่าแต่...ข้อเสนอที่ว่าจะไปหาอะไรดื่มกัน ยังอยู่ไหม” อาไท่ส่งยิ้มขาวสะอาดมาให้เธอพลางโบกปึกธนบัตรในมือ “ข่าวดีนะ ฉันเพิ่งได้เงินมา คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง”

          “ว้าว...เสี่ยไท่ใจป้ำจังเลย” เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ พลางพยักหน้า “ตกลงแต่ขอโทรบอกเพื่อนร่วมห้องแป๊บนึงนะว่าอาจจะกลับดึกหน่อย”

          “ได้เลย” เขายิ้มกริ่มอย่างพอใจแล้วสอดแขนเข้ามาคล้องแขนเธออย่างเป็นกันเอง “งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปเป็นเพื่อนข้างนอก จะได้คุยโทรศัพท์สะดวก ๆ ดีไหม”

          “เป็นแผนที่ดีมากเลย” เธอยิ้มตอบ “ฉันชอบผู้ชายมีแผน”

          “ถ้างั้นเธอจะต้องชอบฉันมากแน่ ๆ” เขาขยิบตาให้เธอขณะที่พาเธอเดินออกจากประตูข้างที่เชื่อมกับสวนด้านนอก

          หลินซีอมยิ้ม กำลังจะหาคำคม ๆ มาตอบกลับเขา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ร่างทั้งร่างก็เดินไปชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนที่ปรากฏขึ้นจากความมืดอย่างกะทันหัน มันแข็งแกร่งราวกับกำแพงอิฐ

          “โอ๊ย!”

          เธอร้องออกมาพร้อมกับเซถอยหลัง แต่ก่อนที่จะล้มลงไปกองกับพื้น อาไท่ก็คว้าแขนเธอไว้ได้ทัน

          “เฮ้! เป็นอะไรรึเปล่า”

          “มะไม่...”

          หลินซีอุทานออกมาพลางเงยหน้าขึ้นเพื่อจะขอบคุณ แต่แล้วคำพูดทั้งหมดก็พลันหายไปในลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีน้ำหมึกคู่คมกริบของกู้เทียนอี้ที่ยืนกอดอกพิงกำแพง มองพวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและอ่านไม่ออก

          “หัดระวังทางที่เดินบ้าง” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและราบเรียบจนน่ากลัว “ไม่อย่างนั้นอาจจะเจ็บตัวได้...ทั้งตัวเอง...และคนอื่น”

          “ขอโทษค่ะ” เธอพึมพำ พยายามสะกดความรู้สึกอยากจะตวาดกลับไปให้ลึกสุดใจ

          คนบ้าอะไรมายืนขวางทางออกพนักงานกัน!

          “จะไปไหนกัน” เขายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “เก็บกวาดเรียบร้อยแล้วเหรอ”

          “อ้อ พวกเราเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟน่ะครับ ไม่ต้องเก็บกวาด” อาไท่ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นบรรยากาศมาคุที่แผ่ออกมาจากเจ้าของบ้าน “นี่แหละข้อดีของงานนี้ ได้เงินง่าย ๆ สบาย ๆ”

          “ก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกน่า” เธอรีบแย้งเบา ๆ

          “ดูท่าทางพวกเธอสองคนจะสนิทกันดีนะ”

          กู้เทียนอี้ยังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และหลินซีก็พลันนึกขึ้นมาได้อย่างเฉียบพลัน

          มันแปลก...แปลกมากที่เขามายืนรออยู่ตรงทางออกของพนักงานแบบนี้ เขามาทำอะไรที่นี่? หรือว่า...เขากำลังรอเจอเธอ?

          ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว แต่เธอก็รีบปัดมันทิ้งไป ถ้าเขาอยากจะคุยกับเธอจริง ๆ เขาก็คงทักทายเธอในงานเลี้ยงไปแล้ว ไม่ใช่มาทำเป็นอากาศธาตุแบบนี้

          “เราเพิ่งเจอกันคืนนี้เองครับ” อาไท่ยังคงตอบอย่างซื่อ ๆ โดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว “แต่กำลังจะไปหาอะไรดื่มกัน เพื่อทำความรู้จักให้มากขึ้นน่ะครับ” เขาส่งสายตาหวาน ๆ มาให้เธอ และเธอก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มตอบ

          “อ้อ...จริงเหรอ” น้ำเสียงของกู้เทียนอี้ฟังดูเบาหวิวแต่กลับแฝงไปด้วยความคมกริบ “แต่ผมเกรงว่าคงต้องเป็นโอกาสหน้านะ”

          “คะ? ทำไมล่ะคะ” เธอถามกลับไปทันที ความหงุดหงิดที่อดกลั้นไว้เริ่มเดือดปุด ๆ อยู่ในใจ

          “ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ” เขาจ้องหน้าเธอตรง ๆ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าช้า ๆ ก่อนจะมาหยุดที่ดวงตาของเธออีกครั้ง “เกี่ยวกับ ‘งาน’ ที่คุณทำในคืนนี้”

          “งานอะไรเหรอคะ” เธอถามกลับไป พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

          “ผมไม่ค่อยประทับใจผลงานของคุณในคืนนี้เท่าไหร่” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทางการและเย็นชาราวกับผู้บริหารระดับสูงกำลังประเมินงานลูกน้อง “ผมรู้สึกว่าคุณขาดความใส่ใจในรายละเอียด และผมอยากจะหารือเรื่องจรรยาบรรณในการทำงานของคุณ ก่อนที่เรื่องนี้จะถึงหูหัวหน้างานของคุณ”

          “คุณว่าอะไรนะ!” หลินซีกรามแทบค้าง “นี่คุณล้อเล่นใช่ไหม!”

          “เดี๋ยก่อนครับ...” อาไท่มองหน้าหญิงสาวสลับกับกู้เทียนอี้อย่างสับสน “นี่เธอรู้จักเจ้าของบ้านเหรอหลินซี แล้วทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ” ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างไม่ไว้ใจ “หรือว่า...เธอถูกส่งมาสอดแนมพวกเรา”

          “นายพูดเรื่องอะไร!” เธอขมวดคิ้ว “ฉันจะไปสอดแนมใครทำไมกัน!”

          “หลินซี ทำไมต้องโกหกด้วยล่ะ” กู้เทียนอี้แทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาทั้งนุ่มนวลและตัดพ้อ ราวกับเธอเพิ่งจะทำร้ายหัวใจเขาอย่างแสนสาหัส “เพื่อนใหม่ของคุณไม่สมควรจะรู้ความจริงเหรอ”