MasukShare
บทที่ 4 เกมทำลายล้างหลังเลิกงาน 2
Tanggal publikasi:
2025-10-28 16:10:09“ความจริงอะไร!” เธออ้าปากค้างกับความหน้าด้านของเขา
“หลินซี เข้ามาข้างในได้แล้ว” เขาเม้มปาก ส่งสายตาดุ ๆ มาให้ “เลิกเล่นเกมได้แล้วน่า”
“ฉันไม่ได้เล่นเกม!” เธอหันไปหาอาไท่ “เชื่อฉันนะ เขาโกหก ฉันไม่ใช่เพื่อนเขาจริง ๆ”
“แต่เธอก็รู้จักเขาสินะ” อาไท่เริ่มขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด
“คือ...มันซับซ้อนน่ะ” เธอถอนหายใจ รู้สึกเหมือนกำลังจนมุม
“แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนจัดงานนี้?”
“ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่...คือฉันเพิ่งมารู้เมื่อเย็นนี้...” เธอพูดเสียงอ่อย รู้สึกสมเพชตัวเองอย่างบอกไม่ถูก “เอ่อ...นายยังอยากจะไปดื่มอยู่ไหม” เธอถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
“เอ่อ...” อาไท่กัดริมฝีปากตัวเองอย่างลังเล
“ฉันเลี้ยงเอง” เธอยิ้มแหย ๆ ไม่สนใจสายตาคมกริบที่กู้เทียนอี้ส่งมาให้
“ที่รัก...ทำไมต้องเล่นเกมกับหนุ่มคนนี้ด้วย” กู้เทียนอี้ถอนหายใจเสียงดัง “ผมรู้ว่าเราทะเลาะกันนิดหน่อย แต่การไปดื่มกับคนอื่นเพื่อจะทำให้ผมหึงมันไม่น่ารักเลยนะ”
“หา!”
คราวนี้หลินซีอ้าปากค้างอย่างแท้จริง เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสร้งทำเป็นเสียใจนั่นสลับกับอาไท่ที่ตอนนี้มองเธอด้วยสายตารังเกียจและถอยห่างออกไปแล้ว
“เฮ้...ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกคุณเล่นละครอะไรกันอยู่ แต่ผมไม่ขอยุ่งด้วย” อาไท่ส่ายหน้า พึมพำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคนบ้า “แล้วเจอกัน” เขาพูดจบก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
“กู้เทียนอี้! คุณกล้าดียังไง!” เธอหันกลับมาทุบไหล่ชายหนุ่มอย่างลืมตัว “คุณทำแบบนี้ได้ยังไง!”
“ผมทำอะไรครับ” เขายังคงตีหน้าซื่อ “ผมก็แค่บอกว่าอยากจะคุยกับคุณ”
“คุณทำมากกว่านั้นเยอะ!”
“อ้อ?” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาหาเธอช้า ๆ เหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “แล้วผมทำอะไรอีกล่ะ”
“คุณ...คุณทำให้เขาคิดว่าเรา...เรามีซัมติงกัน” เธอพูดเสียงสั่นขณะถอยห่างจากแผงอกของเขา
“ซัมติงอะไรครับ”
เขาเลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ รอยยิ้มของเขาเหมือนหมาป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อถูกเขาต้อนจนแผ่นหลังชิดกับกำแพงเย็นเฉียบอีกครั้ง
“ถ้าคุณยังจะให้ฉันอธิบายอีกล่ะก็...” เธอหอบหายใจเฮือกเมื่อแขนแกร่งของเขาวาดมารวบเอวเธอเข้าไปหา “คุณจะทำอะไร!”
“ก็ไหน ๆ ก็ถูกกล่าวหาแล้ว ผมก็ควรจะทำตัวให้ ‘เหมาะสม’ สมกับข้อกล่าวหาหน่อย ใช่ไหมล่ะ” เขากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ
“กู้เทียนอี้...” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างอ่อนแรง “ปล่อยฉัน”
“นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ เหรอ”
มือแกร่งเริ่มลูบไล้ขึ้นลงบนแผ่นหลังบอบบางอย่างเชื่องช้า ปลุกความร้อนในกายให้ลุกฮือขึ้นมาอีกครั้ง หลินซีจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำหมึกคู่นั้น รู้ดีว่าคำพูดใด ๆ ก็ตามที่ออกจากปากเธอในตอนนี้ จะถูกเขาใช้เป็นข้ออ้างเล่นเกมกับเธอต่อไปอย่างแน่นอน
“โอเค ฉันยอมยอมแล้ว” ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ บอกพลางถอนหายใจยาวด้วยความหน่ายใจ
กู้เทียนอี้จ้องมองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่งราวกับจะอ่านใจ ก่อนจะยอมคลายวงแขนออก “เข้ามาข้างในก่อนสิ”
“ไม่ค่ะ ฉันจะกลับบ้าน” ถึงแม้ว่าร่างกายส่วนลึกจะร่ำร้องอยากตอบตกลงใจจะขาด
“ดื่มกันสักแก้ว”
“ฉันรู้ว่า ‘ดื่มแก้วหนึ่ง’ ของคุณหมายถึงอะไร”
“คุณยอมไปดื่มกับไอ้หนุ่มนั่น แต่กลับปฏิเสธผมเหรอ?” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น ความขบขันในแววตาหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความหงุดหงิดฉุนเฉียว
“ก็คงงั้นค่ะ” เธอพยักหน้า “แต่คุณก็ทำมันพังไปแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ ฉันจะกลับบ้าน”
“ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ”
“ค่ะ” เธอยิ้มหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณกู้เทียนอี้”
เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่เขากลับคว้าแขนเธอไว้
“คุณจะไปจริง ๆ เหรอ”
เธอจ้องมองใบหน้าที่อ่านไม่ออกของเขาแล้วถอนหายใจ “คุณไม่อยากให้ฉันไปจริง ๆ เหรอคะ”
เขาไม่ตอบ เพียงแต่จ้องมองกลับมานิ่ง ๆ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่กำลังแสดงละครลิงให้เขาดู
“งั้น...ฉันไปจริง ๆ แล้วนะคะ” หลินซีตัดสินใจก้าวถอยหลังช้า ๆ
“ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณคิดว่าตัวเองต้องการ” กู้เทียนอี้ยักไหล่ แต่สายตายังคงจับจ้องที่เธอไม่วาง “ถึงแม้ว่า...ผมจะไม่คิดว่านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ ก็ตาม”
“อะไรนะคะ” เธอสับสนไปหมดแล้ว
“ลาก่อน” เขาโค้งคำนับเล็กน้อย เป็นการแสดงละครที่ยียวนกวนประสาทที่สุด
“เดี๋ยวนะคะ...”
“คุณไปได้แล้ว”
“แต่...” เธอได้แต่ส่ายหน้า “โอเคค่ะ...ลาก่อน”
“อย่าวิ่งตามไอ้หนุ่มนั่นเร็วนักล่ะ เดี๋ยวจะดูไม่งาม”
“เรื่องของฉัน!” เธอพึมพำใต้ลมหายใจขณะหมุนตัวเดินจากมา รู้สึกหงุดหงิดจนแทบบ้า
“แต่ผมอยากใส่ใจ”
เสียงของเขาลอยตามหลังมา แต่เธอไม่สนใจอีกต่อไป เธอรีบจ้ำอ้าวไปยังรถของตัวเอง ในหัวหมุนคว้าง เธอไม่รู้เลยว่าการเผชิญหน้าเมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ก็คือ การหนีออกมาจากผู้ชายคนนั้นคือการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดแล้ว
กู้เทียนอี้คือความเร่าร้อนชั่วข้ามคืนที่เธอรู้ดีว่าตัวเองยังไม่พร้อม คือรสชาติอันตรายที่เมื่อได้ลิ้มลองแล้วอาจจะทำให้รสชาติอื่นจืดชืดไปเลย เขาคือมาตรฐานที่สูงเกินไปจนอาจจะไม่มีผู้ชายดี ๆ คนไหนเทียบได้อีก เพราะสิ่งหนึ่งที่เธอรู้ดี...
กู้เทียนอี้...ไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมลงหลักปักฐานกับใคร
Bab terbaru
กลรักกับดักซาตาน บทส่งท้าย
กู้เทียนอี้นั่งเอนหลังลงบนโซฟาได้เพียงครู่เดียว แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปเดินมาวนเวียนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ดูเหมือนกรงขัง เขาไม่สามารถทนนั่งนิ่ง ๆ ได้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ความกลัวมันอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าถ้าหลินซีไม่ให้อภัย ถ้าความรักที่เธอเคยมีให้มันจางหายไปหมดแล้ว ชีวิตของเขา ตัวตนของเขา ก็จะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป เสียงไขกุญแจที่ประตูหน้าดังขึ้นในอีกสิบห้านาทีต่อมา ทำให้ร่างสูงที่กำลังเดินวนไปวนมาชะงักกึก เขาหันขวับไปยังต้นเสียงราวกับสัตว์ป่าที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้บุกรุก วินาทีที่ประตูเปิดออก และเขาได้เห็นใบหน้าของเธอ เขาก็รีบก้าวเข้าไปหาทันทีราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปถ้าเขาขยับช้ากว่านี้ “คุณ...” หญิงสาวดูตกใจ เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นเขา
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 60 กลัวว่าจะสายเกินไป
สองเดือนต่อมา กู้เทียนอี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องนั่งเล่นในอพาร์ตเมนต์ของเจิ้งลี่ซา หญิงสาวเจ้าของห้องจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง และเขาก็พยายามจะส่งยิ้มที่ดีที่สุดกลับไปแม้จะรู้ดีว่ามันคงจะดูน่าสมเพชแค่ไหนก็ตาม เขาไม่โทษเธอเลยที่เกลียดเขา ไม่โทษเลยที่ไม่อยากจะให้เขามาเหยียบที่นี่ เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้เต็มใจ เขาต้องดึงทุกเส้นสายที่มี อ้อนวอนให้กู้หยุนเฟิงไปคุยกับฉู่เฮ่าหรานเพื่อให้ฉู่เฮ่าหรานไปคุยกับเจิ้งลี่ซาอีกทอดหนึ่ง เพียงเพื่อโน้มน้าวให้เธอยอมให้เขาได้มีโอกาสแค่สักครั้งที่จะได้คุยกับหลินซี หัวใจของเขาเต้นระรัวขณะที่นั่งรออยู่ตรงนั้น เขาหลับตาลง ภาพใบหน้าหญิงสาว...ดวงตาที่สวยงามและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก...ฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ นึกถึงตอนที่เธอร้องไห้ในครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน แล้วเขาก็นึกถึงวิธีที่เขาเดินจากมา นึกถึงคำพ
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 59 บทพิพากษา
เสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นในเวลาทุ่มตรงเป๊ะราวกับเขาจงใจตอกย้ำว่าเขาคือคนที่ควบคุมทุกอย่างแม้กระทั่งเวลา หลินซีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปยังประตู แต่ละก้าวหนักอึ้งราวกับสวมโซ่ตรวน ในใจรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินไปหาเพชฌฆาต มันทั้งประหม่า ตื่นเต้น และหวาดกลัวจนแทบจะคลั่ง และเธอก็รู้ดีว่าความรู้สึกผสมปนเปที่น่าสมเพชนี่มันคือสัญญาณอันตราย เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น สูง สง่างาม และหล่อเหลาราวกับภาพฝัน แม้จะดูอ่อนล้าเล็กน้อยก็ตาม ทันทีที่ได้สบตากับดวงตาสีน้ำหมึกคู่นั้นกำแพงทั้งหมดที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ก็พังทลายลงมาในพริบตา ความรักที่ทั้งโง่เขลาและรุนแรงแล่นพล่านขึ้นมาในอก เธอรู้ได้ในทันทีว่านี่มันเป็นควา
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 58 สัญญาณสุดท้าย
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเบา ๆ เป็นเหมือนเส้นใยบาง ๆ ที่ดึงเธอขึ้นมาจากก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง เจิ้งลี่ซาค่อย ๆ แง้มประตูเข้ามา มองสภาพห้องที่รกเหมือนกองขยะสลับกับร่างของเพื่อนรักที่นอนขดตัวนิ่งอยู่บนเตียงด้วยแววตาเป็นห่วง “หลินซี ฉันเห็นแกเงียบไปนาน เป็นอะไรรึเปล่า” หลินซีพยายามจะฝืนยิ้มให้เพื่อน แต่สิ่งที่ออกมากลับดูเหมือนการแสยะยิ้มที่เจ็บปวดมากกว่า “เปล่าหรอกแก แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” “แน่ใจนะ หน้าแกซีดเหมือนกระดาษเลย” เจิ้งลี่ซาไม่เชื่อ เดินเข้ามานั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง พลางเอื้อมมือมาอังหน้าผากเพื่อนเบา ๆ “ฉันกำลังจะตัดใจแล้วล
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 57 คืนวันแห่งความเงียบงัน
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ค่ำคืนที่แตกสลายหรือบางทีอาจจะเป็นหลายอาทิตย์ หลินซีไม่ได้นับวันเวลาอีกต่อไปแล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวด เธอกลับมายังอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่เคยเป็นเหมือนที่พักพิงใจ แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเพียงกรงขังที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้าย เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง มองดูหยาดฝนที่โปรยปรายลงมากระทบกระจกไม่หยุดหย่อนเหมือนหยดน้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งไปจากใจ ในหัวยังคงฉายวนแต่ภาพและเสียงความเย็นชาและไร้เยื่อใยในวันสุดท้ายราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลสด กู้เทียนอี้โทรหาเธอแค่สองครั้งในอาทิตย์ต่อมา เธอไม่ได้กดรับสาย ไม่ใช่เพราะหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่เพราะขี้ขลาดเกินกว่าจะได้ยินเสียงของเขา กลัวว่าเขาจะมายืนยันว่าทุกอย่างมันจบแล้วจริง ๆ เขาไม่เคยทิ้งข้อความเสียงไว้เลยสักครั้ง และไม่ได้พยายามจะมาเจ
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 56 รุ่งเช้าที่แตกสลาย 2
เสียงของซูเฟินแหลมขึ้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองผ่านไหล่กว้างมาเห็นหลินซีที่ยืนนิ่งอยู่ หล่อนส่งสายตาว่างเปล่าที่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงและความเกลียดชังมาให้เธอก่อนที่กู้เทียนอี้จะหันขวับกลับมามอง สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงเรียบเฉยและเย็นชาจนน่ากลัว จนหลินซีอดประหลาดใจไม่ได้ อย่างน้อยเขาน่าจะแสดงท่าทีตกใจหรือรู้สึกผิดบ้างสิ “ซูเฟิน” เขาหันกลับไปหาสาวสวยข้าง ๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดขาด “เข้าไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะ เดี๋ยวผมตามไป” “ก็ได้ค่ะ” หล่อนพยักหน้ารับคำด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น แต่ดวงตาที่บวมช้ำและเศร้าสร้อยคู่นั้นยังคงจ้องมองมาที่หลินซี เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด จนหลินซีรู้สึกผิดและเศร้าไปพร้อม ๆ กัน “เกิดอะไรขึ้นคะ นั่น...นั่นใครเหรอ” หลินซีถามออกไปเสียงเบา พยายามอย่างยิ่
Anda juga akan menyukai
วิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์102.5K Dibacaโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี91.5K Dibacaเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.6K Dibacaภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น51.9K Dibacaไม่เคยอยู่ในหัวใจ
นามภัทร2.6K Dibacaขนมหวานกับท่านประธานจอมดุ
ปะหนัน509 Dibacaคุณสามีที่รัก
ณิวาริน638 Dibacaเหนือการควบคุมของใจ
ประตูฟ้ายั่งยืน197 Dibaca
