บทที่ 5 ฝันถึงซาตาน 1

          ภายในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยกระจกเงาจนดูเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมากระทบพื้นหินอ่อนจนเป็นเงาสะท้อน แต่อากาศกลับเย็นเยียบราวกับไร้ซึ่งชีวิต

          “เราหนีไปจากที่นี่กันเถอะ”

          น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบอยู่ข้างหู ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือด้วยกลิ่นวิสกี้จาง ๆ เป่ารดผิวแก้มจนเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว

          “หนีไปไหนคะ” เสียงหวานถามกลับราวกับอยู่ในภวังค์

          “หนีไป แล้วเริ่มต้นกันใหม่ ลืมทุกอย่างที่นี่ ลืมว่าคุณเป็นใคร ผมเป็นใคร ไปในที่ที่มีแค่เราสองคน คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม”

          “ค่ะ”

          เธอตอบรับไปโดยอัตโนมัติ หัวสมองว่างเปล่า ถูกครอบงำด้วยน้ำเสียงของเขาจนสิ้นเชิง แต่ส่วนลึกในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่า...นี่ฉันกำลังคิดบ้าอะไรอยู่! นี่มันอันตราย!

          “ดีมาก”

          แล้ววงแขนแกร่งก็รวบร่างเธอเข้าไปแนบชิดจากด้านหลัง รวดเร็วและหนักแน่นจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว แผงอกร้อนผ่าวของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบา กลิ่นโคโลญจน์หรูหราผสมกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยเข้าจมูก มอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอจนแทบเลือนหายไปในห้วงภวังค์

          ดวงตาสีน้ำหมึกลุ่มลึกคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า เงาสะท้อนที่นับไม่ถ้วนซ้อนทับกันจนสุดลูกหูลูกตา ในกระจกนั้นเธอเห็นแววตาตื่นตระหนกและสับสนของตัวเองตัดกับแววตาที่แน่วแน่และทรงอำนาจจนน่ากลัวของเขา

          “ตราบใดที่คุณเก็บความลับของผมไว้ได้ ทุกอย่างก็จะราบรื่น”

          “คุณ...รักฉันรึเปล่าคะ” เธอถามเสียงแผ่ว เป็นคำถามโง่ ๆ ที่หลุดออกจากปากไปโดยที่สมองไม่เคยอนุญาต

          ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววขบขันที่ซ่อนไม่มิด และมุมปากหยักได้รูปก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เซ็กซี่จนน่าใจหาย

          “ให้ผมแสดงให้คุณเห็นดีกว่านะ ว่าผม ‘รัก’ คุณมากแค่ไหน...หลินซี”

          สิ้นคำพูดนั้นเขาก็บดเบียดริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาอย่างดูดดื่ม เป็นจูบที่ไม่ได้เริ่มต้นอย่างอ่อนโยน แต่คือการช่วงชิงและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ รสจูบที่ร้อนแรงและเรียกร้องทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอเหือดหายไปในพริบตา ร่างกายอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ หลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งแต่เพียงเท่านั้น

          “ผมต้องไปแล้ว...หลินซี”

          เขาพูดขึ้นอย่างกะทันหันขณะผละออกไป ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่เข้ามาแทนที่ไออุ่นของเขาอย่างรวดเร็ว ความมืดรอบกายดูเหมือนจะหนาทึบขึ้น กลืนกินร่างของเขาไปในพริบตา

          หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ความกลัวที่จะถูกทอดทิ้งเข้าครอบงำอย่างรุนแรง

          “เดี๋ยวก่อนค่ะ! คุณเทียนอี้! อย่าเพิ่งไป!” เธอร้องออกมาอย่างอ้อนวอนเมื่อเห็นร่างสูงของเขากำลังเลือนหายไปในความมืด ร่างกายของเธอเริ่มเย็นเฉียบ หนาวเหน็บจนเข้ากระดูก

          “อย่าไปนะ!”

          เธอกรีดร้องสุดเสียง เสียงกรีดร้องของเธอเองที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความฝัน ก่อนที่มันจะปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับแสงสว่างจ้าที่กำลังสาดส่องเข้ามาแยงตา

         เฮือก!

          เปลือกตาของหลินซีเปิดโพลงขึ้น หญิงสาวหอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับเพิ่งวิ่งหนีจากอะไรมาสุดชีวิต เหงื่อเย็น  ๆ ผุดซึมอยู่บนหน้าผาก เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปยังผนังห้องสีครีมที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า กองเสื้อผ้าที่พาดอยู่บนเก้าอี้ หนังสือที่วางกองอยู่ข้างเตียง นี่คือห้องของเธอ ห้องเช่าธรรมดา ๆ ไม่ใช่ห้องโถงกระจกอันโอ่อ่าในความฝัน

          เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง

หัวใจในอกยังคงเต้นรัวเหมือนกลองชุด แต่ความหนาวเหน็บเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ทั่วเรือนร่าง เป็นความร้อนที่เกิดจากความปรารถนาที่น่าอับอาย

          ริมฝีปากของเธอยังคงรู้สึกอุ่นซ่าน...ชา...และบวมเจ่อเล็กน้อย...ราวกับรสจูบอันแสนเร่าร้อนของเขายังคงติดตรึงอยู่ไม่จางหาย เธอยกปลายนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง และภาพรอยยิ้มร้ายกาจของเขาก็ปรากฏขึ้นมาชัดเจนในความมืด