Masukหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"ก็ได้" ภูมิจึงค่อยๆ ผละออกจากร่างบางช้าๆ พอน้ำเป็นอิสระเธอก็ลุกลงจากเตียงตรงเข้าไปโก่งคออาเจียนในห้องน้ำทันที ภูมิเห็นอย่างนั้นก็รีบตามเข้าไปลูบหลังให้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เขาไม่คิดเลยว่าการเป็นแม่คนมันจะลำบากตั้งแต่แรกเริ่มเลย แต่เสียอย่างเดียวเธอไม่น่าแพ้กลิ่นตัวเขาเลยคิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก
"อย่าค่ะ" ผลักร่างหนาออกพร้อมกับเอามือขึ้นปิดจมูก "ทำไมล่ะ ตัวพี่เหม็นเหรอ" "ค่ะ พี่ไปอาบน้ำเถอะ" "ครับ" หอมแก้มเนียนฟอดหนึ่งแล้วเดินหายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานภูมิกับน้ำก็พากันเดินตรงเข้าไปยังห้องรับประทานอาหาร ที่มีบรรพตกำลังนั่งรอคนทั้งคู่อยู่ก่อนแล้ว จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งรับประทานร่วมกันอย่
"ฉันขอโทษนะคะ ฉันกำลังจะต่อสายบอกคุณ แต่คุณปรางผลักประตูเข้ามาเสียก่อนค่ะ" เลขาสาวเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไรไปทำงานต่อเถอะ" "ค่ะ" รับคำรีบเดินออกไปทันที "คุณมีอะไรถึงได้มาหาผมถึงที่นี่"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "เย็นนี้คุณจะไปเยี่ยมคุณแม่กับปรางไหมคะ" "ไม่ล่ะ ผมต้องรีบกลับบ้าน" "แล้วไม่เข้าผับเหรอคะวันนี
เช้าวันใหม่น้ำลืมตาตื่นขึ้นด้วยอาการวิงเวียนศีรษะอ่อนเพลีย แต่ก็ฝืนตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกายด้วยความเศร้าหมองในใจ อดนึกถึงภาพบาดตาบาดใจที่ปรางส่งมาให้เธอ รวมถึงภาพที่เห็นคาตาในผับเมื่อคืนไม่ได้เลยจริงๆ "น้ำตื่นแล้วเหรอ" ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ







