บทที่ 7 แกล้ง

อีกด้าน

วันนี้ทิวเขาถูกเพื่อน ๆ รบเร้าให้มาทานข้าวที่โรงอาหารคณะแพทย์ และเหตุผลที่ไอ้สามตัวนี้มันอยากมาก็ไม่มีอะไรมากนอกจากมาส่องสาว เมื่อเช้ามีเพื่อนในสาขามาป่าวประกาศว่านักศึกษาแพทย์ปีนี้มีแต่คนแจ่ม ๆ การันตีจากคนที่ไปแอบส่องมาหมดแล้วทุกคณะ

นอกจากมาดูสาวก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ไอ้สามตัวมันอยากมา นั่นก็คืออยากเห็นหน้าน้ำหวานโดยเฉพาะวายุ ดูเขาจะอยากรู้อยากเห็นกว่าคนอื่น

แม้ทิวเขาจะไม่ค่อยอยากมาสักเท่าไหร่ แต่พอขัดใจพวกมันก็หาว่าเขามีพิรุธ สุดท้ายเลยต้องยอมมา

ร่างสูงของสี่หนุ่มต่างคณะเป็นที่ต้องตาต้องใจบรรดาสาว ๆ เสียงพูดคุยเกรียวกราวดังขึ้นตามหลังเวลาพวกเขาเดินผ่าน ในมหาวิทยาลัยนี้ไม่มีใครไม่รู้จักตำนานคิงวิศวะ หนุ่มหล่องานดีดีกรีแต่ละคนไม่ธรรมดา คนหนึ่งก็ลูกนักธุรกิจ คนหนึ่งก็ลูกผู้มีอิทธิพล คนหนึ่งก็ลูกเจ้าของรีสอร์ตหลายพันไร่ที่เขาใหญ่ ส่วนอีกคนมีเสียงเล่าลือกันว่าเขาเป็นทายาทมาเฟีย

“อย่างที่ไอ้เต้พูดไม่มีผิดเลย เด็กแพทย์ปีนี้มีแต่คนแจ่ม ๆ เห็นแล้วอยากป่วยเลยว่ะ”

คนเจ้าชู้ประตูดินพูดขึ้นหลังจากเหยียบย่างเข้ามาในโรงอาหารต่างคณะ นัยน์ตาสีน้ำตาลของหนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์หันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตาตื่นใจ นักศึกษาแพทย์ปีนี้มีแต่เด็ด ๆ ทั้งนั้น

เห็นแล้วรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจชะมัด

เจ้าขุนเดินตามหลังถึงกับกุมขมับ ก่อนจะสะกิดคนเก็บอาการไม่อยู่ให้นิ่งเข้าไว้เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าจะหาว่าพวกเขาเป็นพวกหื่นกาม

“เบา ๆ ดิวะไอ้ห่า”

“มึงก็ดูดิแม่งมีแต่ขาว ๆ สวย ๆ ทั้งนั้น ทำไมวิด-วะไม่มีแบบนี้บ้างวะ”

ในขณะพวกเพื่อนเอาแต่สนใจสาว ๆ ที่เดินสวนไปสวนมา นัยน์ตาคมก็กวาดมองไปจนทั่วโรงอาหารเพื่อมองหาร้านข้าวที่อยากกิน ตอนนี้ทิวเขารู้สึกหิวข้าวจนแสบท้องไปหมดไม่มีอารมณ์มาเหล่สาวเหมือนพวกมันหรอก

เมื่อเจอร้านที่ถูกใจเขาก็เดินมุ่งไปไม่รอเพื่อน ก่อนสองเท้าจะหยุดชะงักอัตโนมัติราวกับถูกสาปให้หยุดอยู่กับที่ เมื่อดวงตาคู่คมสะดุดเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าร้าน

ยัยน้ำหวานกำลังยืนต่อแถวซื้อข้าวโดยมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง เหมือนว่าทั้งคู่จะรู้จักกันเพราะเห็นไอ้นั่นมันชวนเธอคุยไม่หยุด

มาเรียนวันแรกก็มีผู้ชายเดินตามต้อย ๆ ซะแล้ว เสน่ห์แรงเหลือเกินนะแม่คุณ

“ไปดิ มึงหยุดทำไมเนี่ย”

ออสตินชะงักตามคนด้านหน้าที่จู่ ๆ ก็หยุดเดินแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่สามหนุ่มจะจ้องหน้าทิวเขาด้วยความสงสัยเพื่อนของเขากำลังมองใครถึงได้หยุดนิ่งอย่างนั้น

จากนั้นดวงตาสามคู่ก็หันไปมองตามเพื่อน

“ว้าว ตาถึงนะมึงเนี่ย”

ออสตินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าทิวเขาเอาแต่มองหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังต่อแถวซื้อข้าว

“แต่เหมือนจะมีเจ้าของแล้วว่ะ”

สิ้นเสียงวายุเจ้าของใบหน้าถมึงทึงก็ก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังร้านข้าว ร่างสูงหยุดอยู่ด้านหลังหญิงสาวขณะที่เธอกำลังยืนรอจ่ายตังค์ สบโอกาสตอนน้ำหวานหันกลับมายืนดักหน้าเธอเอาไว้

ใบหน้าสวยแหงนมองสบตาแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ เท้าเล็กขยับหนีไปอีกทางแต่เขาก็ยังตามไปยืนขวางเธออีกครั้ง

เขาจงใจแกล้งเธอชัด ๆ

“มีอะไรรึเปล่า”

มิวสิคมองหน้ารุ่นพี่ต่างคณะแล้วเอ่ยถามเพื่อนสาว เขาเป็นนักศึกษาใหม่จึงไม่รู้จักกลุ่มของทิวเขาแม้แต่คนเดียว

“ไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถอะ”

ว่าจบน้ำหวานก็เดินเลี่ยงออกไปไม่สนใจคนที่กำลังมองตามหลังอย่างหาเรื่อง ทิวเขารู้สึกโกรธเคืองที่เธอทำเป็นไม่สนใจแถมยังเดินหนีทั้งที่เมื่อเช้ายังติดรถเขามามหาวิทยาลัยแท้ ๆ

ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ

“ทำเชี่ยอะไรของมึงเนี่ย”

ออสตินถามพลางดันไหล่เพื่อนเบา ๆ เขาไม่เข้าใจการกระทำของทิวเขาเลยสักนิด ตอนแรกคิดว่าเพื่อนสนิทถูกใจรุ่นน้องต่างคณะเสียอีก ที่ไหนได้กลับกลายเป็นว่าจะหาเรื่องรุ่นน้องซะงั้น

นอกจากไม่ตอบเขายังเดินไปสั่งข้าวหน้าตาเฉย

“ผมเอาอันนี้แล้วก็อันนี้ครับ”

ชี้นิ้วสั่งกับข้าวหน้าตาน่าทานสองอย่าง หลังจากได้ข้าวทิวเขาก็เดินไปจ่ายเงิน ก่อนจะเดินถือจานข้าวไปนั่งตรงโต๊ะซึ่งไม่ไกลจากโต๊ะของน้ำหวานมากนัก

เขาตักข้าวเข้าปากพลางมองสองคนตรงหน้าที่กำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอ มองรอยยิ้มหวาน ๆ ที่ส่งให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นด้วยความหมั่นไส้

ทีตอนอยู่กับเขาเธอไม่เห็นจะยิ้มอย่างนี้เลย

วายุถือจานเข้ามานั่งลงด้านข้าง โดยมีออสตินและเจ้าขุนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สามหนุ่มมองตามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย

“ถ้ากูเดาไม่ผิดผู้หญิงคนนั้นก็คือน้ำหวานใช่ป้ะ”

เมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเพื่อนวายุจึงลองเดา และเขาก็มั่นใจว่าไม่ผิดไปจากที่คิดไว้

“น้ำหวาน?”

ออสตินและเจ้าขุนอุทานขึ้นมาพร้อมกัน สองหนุ่มหันขวับไปมองหน้าคนที่เพื่อนพร่ำพูดว่าเกลียดนักเกลียดหนาด้วยความแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงหน้าตาน่ารักขนาดนี้ทิวเขายังเกลียดได้ลงคอ

“เออ”

คนหน้านิ่งเอ่ยตอบห้วน ๆ พลางกระแทกช้อนส้อมลงบนจานข้าวอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้ว่าโมโหที่เห็นหน้าเธอหรือโมโหอะไรอยู่ แต่ที่รู้ ๆ คือพอเห็นหน้ายัยน้ำหวานทีไรก็รู้สึกคลื่นไส้ กินอะไรไม่ลงทุกที

“น่ารักขนาดนี้มึงเกลียดลงได้ไงวะ”

ออสตินหันไปมองหญิงสาวอีกครั้งแล้วเอ่ยชมไม่หยุดปาก ก่อนจะหันมามองหน้าคนที่พูดปาว ๆ ว่าเกลียดเธอแต่อาการตอนนี้เหมือนคนกำลังโมโหหึงมากกว่า

“เอาดี ๆ มึงเกลียดหรือมึงชอบกันแน่ กูเห็นมึงจ้องตาไม่กะพริบเลย”

“กูก็ว่างั้นแหละ” เจ้าขุนเห็นด้วยกับออสติน

“เกลียดหรือชอบก็คงไม่สำคัญหรอก ดูท่าเหมือนว่าน้องมันจะไม่ได้สนใจมึงสักเท่าไหร่”

วายุว่าพลางไหวไหล่ทำทีเป็นไม่สนใจ ก่อนจะบอกให้เพื่อนอีกสองคนตั้งใจทานข้าว แล้วปล่อยให้ทิวเขาหงุดหงิดงุ่นง่านไปคนเดียว

ตอนเย็น

ช่วงแรก ๆ ของการเป็นนักศึกษาใหม่นอกจากการเรียนยังต้องทำกิจกรรมรับน้อง หลังเลิกเรียนน้ำหวานจึงต้องไปเข้าประชุมกับพวกรุ่นพี่ที่ลานกิจกรรมหน้าตึกคณะ

ดีหน่อยตรงที่กิจกรรมรับน้องของคณะแพทยศาสตร์ไม่ได้มีอะไรมากนักนอกจากแนะนำตัวกับร้องเล่นเต้นรำเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำกิจกรรมนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่นานรุ่นพี่ก็ปล่อยให้รุ่นน้องกลับบ้าน

ร่างเล็กเดินเข้าซอยบ้านเพียงลำพังหลังลงจากรถเมล์ แม้จะเป็นช่วงเวลาใกล้ค่ำซึ่งตะวันยังไม่ทันพ้นขอบฟ้าทว่าถนนหนทางกลับเงียบสงัด เดินคนเดียวทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบวังเวง

แล้วในซอยนี้ก็มีแต่บ้านคนรวย บ้านแต่ละหลังปลูกสร้างเว้นห่าง กว่าจะเดินผ่านพ้นเขตบ้านแต่ละหลังได้ก็เล่นเอาหอบแฮ่ก ๆ

ทว่าระหว่างที่เท้าเล็กกำลังเดินจ้ำอ้าวอย่างเร่งรีบ เสียงบีบแตรจากรถคันหนึ่งก็ดังสนั่นลั่นขึ้น หญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยงจนเซถลาลงไปข้างทาง

รถคันหรูแล่นผ่านไปอย่างฉิวเฉียดดูก็รู้ว่าเขาจงใจแกล้งเธอ

“ฮ่ะ ฮ่า”

ทิวเขาชะลอรถเล็กน้อยเพื่อชื่นชมผลงานของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะร่าอย่างถูกอกถูกใจนักหนาเมื่อเห็นใบหน้าเหลอหลาของน้ำหวาน จากนั้นก็เร่งเครื่องขับหนีโดยไม่ได้สนใจจะรับเธอขึ้นรถไปด้วย

หลังจอดรถนิ่งสนิท ร่างสูงก็เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าบ้าน ทว่าต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อสบตากับคนที่นั่งกอดอกอยู่ตรงโซฟารับแขก

“สวัสดีครับ...แม่”

เขากลืนน้ำลายก้อนหนืดขณะทักทายผู้เป็นแม่ ก่อนจะยิ้มแหยแล้วเดินเข้าไปนั่งด้านข้าง โอบกอดร่างบอบบางที่กำลังมองเขาราวกับกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“แม่โทรไปทำไมไม่รับ”

“ก็ตอนนั้นกำลังเรียนอยู่จะรับได้ยังไงล่ะครับ”

“แล้วทำไมไม่โทรกลับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน”

“วันนี้มันยุ่งจริง ๆ ครับ”

“ยุ่งหรือไม่อยากรับโทรศัพท์แม่กันแน่”

“ยุ่งสิครับ ใครจะกล้าไม่รับโทรศัพท์ของคุณแม่คนสวยล่ะ”

คนเจ้าเล่ห์มักสรรหาคำโกหกมาแก้ตัวอยู่เสมอ ไม่ว่าจะทำผิดแค่ไหนคนอย่างทิวเขาก็หาทางเอาตัวรอดจนได้ สุดท้ายผู้เป็นแม่ก็แพ้ลูกอ้อนของลูกชายตัวดี