กลที่ 7

“น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วละครับ”

“อืม” พิชานันท์พยักหน้าเห็นด้วยกับคนงาน จากนั้นก็ปีนขึ้นไปนั่งบนหลังเจ้าลาเต้อย่างคล่องแคล่ว พามันพุ่งทะยานเข้าไปในทุ่งหญ้าพร้อมกับร้องตะโกนบอกให้ชญานินรีบตามมา

ชญานินไม่รอช้า กระตุ้นเจ้าโซดาให้พุ่งตัวตามไปติดๆ การขี่ม้าในทุ่งหญ้ากว้างที่มีภูเขาสูงเป็นฉากหลังเช่นนี้ ทำให้รู้สึกฮึกเหิม ตื่นเต้น และปลอดโปร่งอย่างที่พิชานันท์พร่ำบอกจริงๆ เธอสนุกจนสั่งให้ม้าทะยานไปข้างหน้าเร็วขึ้นอีก

กระทั่งพากันมาถึงกลางทุ่งหญ้าโล่งๆ พิชานันท์จึงส่งสัญญาณมือให้หยุด ก่อนตะโกนถามชญานิน “มาแข่งกันไหม ใครจะเร็วกว่ากัน”

“เอาสิ” คนกำลังสนุกได้ที่พยักหน้ารับทันที

“เริ่มตรงนั้นนะ นับถึงสาม ใครถึงต้นไม้ใหญ่นั่นก่อนก็ชนะไปเลย”

ชญานินมองกอหญ้าสูงที่พิชานันท์ชี้เป็นจุดเริ่มต้นกับต้นไม้ใหญ่ติดรั้วหลังไร่ที่ถูกชี้เป็นเส้นชัย แล้วยกมือบอก “โอเค ถ้าพร้อมแล้วขิงก็ให้สัญญาณเลยนะ”

“ได้” พิชานันท์พยักหน้ารับ มองชญานินยิ้มๆ อยู่ครู่หนึ่ง ค่อยหันไปมองทางข้างหน้า สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มนับ “หนึ่ง สอง สาม!”

“ฮี่!!”

ม้าทั้งสองตัวออกตัวเกือบพร้อมกัน พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่มากขึ้นจากเมื่อครู่ ผลัดกันนำผลัดกันตามอยู่หลายครั้ง จนเลยครึ่งทางมาชญานินก็เป็นฝ่ายนำ แต่ไม่นานก็ตกเป็นรอง เพราะไม่คุ้นเคยพื้นที่ พิชานันท์ชำนาญทางมากกว่า เดี๋ยวเดียวก็กลับมานำอีกครั้ง และห้อม้าเร็วขึ้นอีกเท่าตัว เมื่อเห็นเส้นชัยอยู่ข้างหน้า

สุดท้ายพิชานันท์ก็เป็นฝ่ายชนะ

ส่วนชญานินพุ่งตามมาช้าเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

“อีกนิดเดียว ก็จะชนะแล้วเชียว” ชญานินพูดเสียงหอบนิดๆ มือลูบแผงคอของเจ้าโซดาหายใจฟืดฟาดจากการวิ่งมาเหนื่อยๆ พอมันนิ่งลงแล้ว จึงหันมองรอบตัวอย่างสนใจ “ไร่ของขิงอยู่ติดเขาขนาดนี้เลยเหรอ นี่มันตีนเขาเลยนะ ที่ดินที่เสี่ยนั่นอยากได้ ใช่ตรงนี้หรือเปล่า”

 “ใช่” พิชานันท์พยักหน้าชี้ไปทางชายป่ารกทึบใกล้ๆ “เสี่ยวงศกรอยากได้ที่ดินตรงนั้น รีสอร์ตของเขาก็อยู่ทางนั้น ถัดจากตรงนี้ไปนิดเดียว”

“ป่ารกขนาดนี้ เขาจะเอาไปทำอะไร ขยายรีสอร์ต?”

“ขยายความชั่วน่ะสิ! พ่อบอกว่าตีนเขาฝั่งโน้นมันชัน ไม่สะดวกขนของ แต่ที่ทางฝั่งเรานี่มันไม่ลาดชัน ขนของเข้าออกง่ายกว่า มันเลยอยากได้ไง”

หลังบอกในสิ่งที่รู้มาแล้ว สาวตัวเล็กก็กระตุ้นม้าเดินเข้าไปใกล้ชายป่า อยากไปดูว่ามันสะดวกกว่าตีนเขาท้ายไร่ของเสี่ยใหญ่ยังไง

แต่ยังไม่ทันได้ดูอะไร พวกเธอก็พลันได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากข้างในป่า จึงชะงักมองหน้ากันอย่างตกใจ แล้วรีบชักม้าไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่มีพงหญ้าขึ้นสูงเป็นที่กำบังพอดี

ไม่นานชายฉกรรจ์หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น ในมือมีปืนลูกซองกันทุกคน กลางแถวมีคนหาบกล่องขนาดใหญ่อยู่ พากันเดินเรียบไปตามตีนเขา มุ่งหน้าไปยังชายป่าอีกด้าน ที่เป็นที่ดินของเสี่ยวงศกร ลักษณะท่าทางไม่ใช่คนดีเลย ถ้าคนพวกนั้นพบว่าพวกเธอแอบดูอยู่ตรงนี้ ลูกซองที่เห็นคงลั่นออกมาทันทีแน่!

สองสาวพยายามซ่อนตัวให้นิ่งและเงียบที่สุด กลัวจะถูกพบตัวจนหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมานอกอก เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มหน้า พวกเธออดทนได้ดีจนพวกมันเดินผ่านไปโดยไม่รู้เลยว่ามีคนแอบดูอยู่

ทว่ายังไม่ทันได้โล่งออก ขณะที่พวกมันกำลังจะเดินหายลับไปแล้วนั้น สิ่งมีชีวิตที่มากับพวกเธอดันส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก

“ลาเต้!”

เป็นเจ้าลาเต้ร้องดังขึ้นพร้อมกับยกขาหน้าหนีงูตัวเขื่องที่กำลังแผ่แม่เบี้ยใส่มันอยู่!

พิชานันท์หน้าซีดเผือดทันตาเห็น ตกใจงูก็ตกใจ ตกใจที่ม้าร้องขึ้นมาในวินาทีสำคัญก็ด้วย เธอพยายามปลอบม้าให้สงบลงก่อนเสียงทางนี้จะไปดึงความสนใจของพวกที่เพิ่งเดินผ่านไป

“เสียงม้าที่ไหนน่ะ!”

“มีคนอยู่ตรงนั้น!!”

เสียงโหวกเหวกที่ดังมาจากชายป่าทำเอาสองสาวหน้าซีดกว่าเดิม

พวกมันรู้ตัวแล้ว!

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว ชญานินรีบตะโกนบอกพิชานันท์ให้ชักม้ากลับเข้าไปในไร่ก่อน ไม่ว่ายังไงก็ต้องหนีให้ทัน

ทว่าพวกเธอยังเคลื่อนไหวช้าเกินไป...

ปัง!

“ฮี้!!/กรี๊ดดดดดด!”

ทั้งคนทั้งม้าร้องออกมาเสียงหลง เมื่อพวกมันยิงมาเฉียดจุดที่กำลังจะผ่านเพียงนิดเดียว เบียดเจ้าลาเต้แบบเผาขน ทำให้มันยิ่งตื่นตระหนก วิ่งเตลิดหนีไปอีกทางทันที พิชานันท์เองก็ตกใจจนไม่อาจควบคุมมันได้อีกต่อไป ได้แต่ปล่อยให้มันพาเตลิด ทางชญานินนั้นดีกว่าตรงที่ยังควบคุมม้าได้อยู่ แม้จะยากเต็มที แล้วในขณะที่เธอกำลังจะกระตุ้นม้าไปหาพิชานันท์นั่นเอง กระสุนอีกนัดก็ยิงออกมา

ปัง!

คราวนี้มันดังใกล้เข้ามาจนเจ้าโซดาตื่นตกใจ เกือบทำชญานินร่วงแล้ว ดีที่เธอดึงบังเหียนไว้แน่นมาก แต่สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีขึ้น เมื่อมันสลัดเธอไม่พ้นหลังก็พาเตลิดไปทางตีนเขาด้วยกันซะเลย พุ่งแซงหน้าพวกพิชานันท์ไปอย่างเร็ว

เอาไม่อยู่แล้ว!

สองสาวได้แต่หมอบตัวลงกอดม้าไว้แน่น สายตาที่มองกันและกันสะท้อนความเป็นห่วงและหวาดกลัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า พวกเธอไม่รู้จริงๆ ว่าชะตากรรมจากนี้จะเป็นเช่นไร จะรอดตายกันหรือเปล่า

คิดไม่ถึงเลยว่าแค่ออกมาขี่ม้าเล่นก็มีเหตุให้ต้องหนีหัวซุกหัวซุน!

หนึ่งในคนที่ย้อนกลับมาตรงชายป่ามองสถานการณ์แล้วรีบบอกลูกพี่มัน “ม้าน่าจะพานังสองคนนั้นหนีเตลิดขึ้นเขาไปแล้วนะพี่”

“ตามไป! อย่าให้พวกมันหนีไปได้” สมยศ หัวหน้ากลุ่มลำเลียงของมาสั่งเสียงเหี้ยม วันนี้พวกเขาทดลองเส้นทางใหม่เป็นครั้งแรก เดิมทีคิดว่าเป็นงานง่ายๆ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร นี่ดันมีคนมาเห็นเข้าพอดี จะไม่ให้เขาหัวเสียได้ไง ยังดีที่อีกฝ่ายเป็นแค่ผู้หญิงสองคน พวกเขาจำได้จัดการง่ายๆ หน่อย

“จะตามทันเหรอพี่ พวกมันขี่ม้าขึ้นไปนะ”

“ก็ทำให้ไม่มีสิวะ! ต่อให้ต้องขึ้นเขาลงห้วย วันนี้พวกมึงก็ต้องจับผู้หญิงสองคนนั้นกลับมาให้ได้!”

“แล้วของเราล่ะพี่”

“แบ่งคนครึ่งหนึ่งเอาของไปส่งตามเดิม ที่เหลือตามผู้หญิงพวกนั้นไปกับกู ไป!” สมยศสั่งจบก็หมุนตัววิ่งนำไปยังทิศทางที่เห็นม้าเตลิดขึ้นไปไวๆ เขามั่นใจว่าต้องตามทัน ป่าแถบนี้ทั้งรกทั้งทึบ คนยังไปมาลำบากมาก ประสาอะไรกับม้า ไม่นานเขาก็มองเห็นม้าตัวหนึ่งกำลังจะหายไปจากสายตา จึงยกปืนในมือขึ้นทันที

ปัง!