กลที่ 6

เมื่อกลับมาถึงไร่ก็พอดีกับสินธร พ่อของพิชานันท์กลับจากทำงานในไร่ แม้เรื่องดักฉุดจะผ่านมาสองสามวันแล้ว แต่สินธรยังอดห่วงไม่ได้จริงๆ จึงเรียกสองสาวไปถามไถ่

“ไปเที่ยวกันมาสนุกไหมลูก ไม่มีใครมาวุ่นวายด้วยอีกนะ”

“ไม่มีเลยค่ะ” พิชานันท์ส่ายหน้าบอกทันที “พวกมันไม่ทำเรื่องเดิมๆ หรอก น่าจะคิดได้ ว่าถ้ามีอะไรขึ้นกับพวกเรา ตัวเองจะถูกสงสัยเป็นคนแรก”

“ไม่มีเรื่องอะไรก็ดีแล้ว อีกไม่กี่วันพ่อต้องไปดูงานที่ต่างประเทศ ไม่รู้พวกมันจะฉวยโอกาสมาเล่นงานเราตอนนั้นไหม ถ้าไม่ใช่งานสำคัญจริงๆ พ่อคงเลื่อนออกไปแล้ว” พ่อเลี้ยงวัยกลางคนพูดอย่างกังวล แต่จะไม่ไปก็ไม่ได้ ไม่ง่ายเลยที่จะนัดเจรจากับคู่ค้าคนนี้ ถ้าเจรจาตกลงร่วมงานกันได้ ไร่รุ่งรวินท์จะได้ทั้งกำไรและช่องทางการตลาดเพิ่มขึ้น เขาเลยเลื่อนนัดออกไปไม่ได้จริงๆ

พิชานันท์ไม่อยากทำให้บิดาเป็นห่วง รีบบอกด้วยสีหน้าขึงขังเลยทีเดียว “พ่อไม่ต้องห่วง ขิงรับรองว่าช่วงที่พ่อไม่อยู่ ขิงจะไม่ดื้อไม่ซนเลย”

“ให้มันจริงเถอะ เราน่ะตัวดี!” สินธรว่าอย่างรู้นิสัยกันดี “พ่อไปตั้งหลายวัน ไม่มีคนคุมแบบนี้ จะก่อเรื่องอะไรบ้างก็ไม่รู้”

“โธ่! ขิงไม่ก่อเรื่องหรอกน่า”

“สัญญากับพ่อก่อนว่าจะไม่ออกจากไร่ จนกว่าพ่อจะกลับมา”

พิชานันท์รู้ว่าบิดากังวลว่าใครจะมาทำอะไรพวกเธออีก จึงรับปากอย่างแข็งขัน “สัญญาเลยค่ะ จนกว่าพ่อจะกลับมา ขิงจะไม่ออกจากไร่แม้แต่ก้าวเดียว!”

“ดีมาก” สินธรลูบผมลูกสาวด้วยความเอ็นดู ก่อนหันไปเอ่ยกับชญานิน “หนูนินช่วยขิงหอมรักษาสัญญาด้วยนะ ถึงวันนี้จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่เราก็ยังวางใจไม่ได้หรอก ตราบใดที่พวกมันยังต้องการที่ดินของเรา พวกมันต้องหาทางทำอะไรอีกแน่ ไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม้ไหนอีก เราต้องป้องกันตัวเองไว้ให้ดี”

ชญานินเห็นด้วยกับสินธรในเรื่องทำอะไรต้องยึดหลักปลอดภัยไว้ก่อน จึงยิ้มน้อยๆ บอกกับเขา “ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ ช่วงที่พ่อสินไม่อยู่ เราจะเที่ยวเล่นอยู่ในไร่นี่ละ เอาไว้พ่อสินกลับมา ค่อยไปเที่ยวข้างนอกก็ได้”

“ใช่ๆ ขิงพานินเที่ยวในไร่นี่ละ ดีเหมือนกัน ไม่ต้องออกไปไหน”

“ดูแลเพื่อนให้ดี อย่าซน” คนเป็นพ่อขัดคอ

“โธ่! พ่อก็...”

ชญานินอมยิ้มมอง เห็นขัดกันแบบนี้ แต่ทั้งสองก็รักกันมาก ด้วยเหลือกันอยู่สองคน มารดาของพิชานันท์นั้นเสียไปตั้งนานแล้ว

ด้านสินธรเห็นลูกสาวทำหน้างอนก็หัวเราะบอก “โอเคๆ ตกลงตามนี้นะ เราไปดูทางนั้นกันดีกว่า นวลคงตั้งโต๊ะเสร็จแล้ว”

“แหม รู้เวลาเลยนะ น้านวลจะทำอะไร พ่อรู้ไปทุกอย่าง มีอะไรอยู่ในกอไผ่น้า” คนแอบรู้ความลับของบิดาทำหน้าทำตาล้อเลียนเสียงใส

“เดี๋ยวเถอะ! มาแซวพ่อ”

“ฮิฮิ ไม่ต้องกลัวว่าขิงจะกีดกันน่า คนนี้ขิงให้ผ่าน” พิชานันท์บอกพลางขยับเข้าไปกอดแขนบิดาอย่างแสนรัก ถ้าท่านอยากมีแม่เลี้ยงให้ เธอก็ยินดี และจะยินดีมากๆ ถ้าคนนั้นจะเป็นนิ่มนวล แม่บ้านใหญ่ที่ดูแลเธอมาตั้งแต่ที่มารดาจากไปเมื่อหลายสิบปีก่อน

สินธรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงค่อย “ก็ค่อยๆ ดูกันไป” เขายอมรับว่าพึงใจนิ่มนวลอยู่ แต่ยังยั้งๆ ไว้ ไม่แสดงออก เพราะเกรงลูกสาวจะไม่พอใจ ในเมื่อลูกสาวเปิดทางให้แล้ว ต่อไปเขาก็จะไม่ยั้งละนะ!

หลายวันต่อมา

เช้านี้สินธรเดินทางไปเจรจางานที่ต่างประเทศแล้ว

พิชานันท์ออกมายืนส่งบิดาขึ้นรถออกจากไร่อย่างมีความสุข ในหัวเต็มไปด้วยความคิดจะทำอะไรเมื่อไม่มีคนคุม เธอเริ่มจากพาชญานินไปขี่ม้าเล่นในไร่ตอนบ่าย

จริงๆ แล้วกิจกรรมนี้พวกเธอชวนกันไว้ตั้งแต่หลายวันก่อน แต่พอดีสองสามวันที่ผ่านมามีฝนพรำลงมาตลอด พวกเธอเลยกินๆ นอนๆ เล่นกันอยู่แต่ในบ้านสมใจเจ้าของไร่ กระทั่งวันนี้อะไรก็เป็นใจ สินธรไม่อยู่ ฝนไม่มี แดดร่มลมตก ฟ้าสว่างสดใส พวกเธอเลยพากันออกมาขี่ม้าเล่นสมใจอยาก

การขี่ม้าเป็นกิจกรรมที่พิชานันท์ชื่นชอบมาก พูดกับชญานินอยู่เสมอๆ ว่าถ้ามีโอกาสจะพาขี่ม้าเล่นในทุ่งท้ายไร่ พอฟังบ่อยๆ ชญานินก็เริ่มสนใจมากขึ้น ไปๆ มาๆ ก็ไปเรียนขี่ม้าเล่นเป็นงานอดิเรก แต่นั่นก็อยู่ในสนามกลางเมือง วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ขี่ม้าในทุ่งหญ้ากว้างในไร่ใหญ่แบบนี้

พอไปถึงคอกม้าก็เห็นคนงานจูงม้าสองตัวออกมารออยู่แล้ว ม้าตัวหนึ่งสีน้ำตาลอ่อน ตัวหนึ่งสีขาว พิชานันท์ในชุดขี่ม้าสีครีมเดินไปหาม้าตัวสีน้ำตาลอ่อนที่ร้องเสียงดังทันทีที่เห็นเธอลงจากรถ ร่างเล็กเข้าไปกอดลูบพุงของมันแรงๆ อย่างเอ็นดูอยู่หลายที มันก็ใช้จมูกดุนตัวเธอกลับ ทั้งน่าเอ็นดูและน่าโมโหพอๆ กัน

“นี่คือเจ้าลาเต้ที่ขิงพูดถึงบ่อยๆ ไง” เธอหันไปบอกชญานิน “ดูสิ มันน่ารักอย่างที่ขิงบอกมะ”

“อืม มันน่ารักมาก” ชญานินพยักหน้ารับยิ้มๆ ขณะพาร่างระหงที่สวมชุดขี่ม้าสีน้ำเงินเข้มเดินไปหาม้าตัวสีขาวที่ดูเชื่องกว่า เพราะมันนิ่งอยู่ตลอด คนงานที่เฝ้ามันอยู่บอกให้เธอหยุดในระยะปลอดภัย ค่อยๆ ยื่นมือให้มัน เจ้าม้าอ้วนพีกลับพ่นลมออกจมูกเสียงดัง สะบัดหน้าเมินหนีไปอีกทาง ไม่สนใจกันเลย หญิงสาวหัวเราะเบาๆ พูดกับมัน “หยิ่งจังเลย ขอรู้จักหน่อยน่า”

“โซดามันหยิ่งจะตาย” พิชานันท์ย่นจมูกใส่เจ้าม้าแสนหยิ่ง “แต่มันติดลาเต้มาก ต้องออกไปวิ่งด้วยกันตลอด ถ้ามันไม่ยอมให้นินขี่ ขิงจะให้พี่เขาไปเอาตัวอื่นมา”

“ไม่ต้องหรอก นินชอบโซดา มันสวยมาก” ชญานินบอกโดยที่ยังยื่นมือรออยู่อย่างนั้น ไม่รู้เจ้าโซดามันแสนรู้ ฟังรู้เรื่องว่าจะถูกเปลี่ยนตัวหรือไร ถึงค่อยๆ หันมา สักพักก็ยื่นจมูกมาแตะมือเธอเบาๆ แต่แค่นั้นก็ทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาแล้ว “เด็กดีๆ น่ารักจังเลย”

“เดี๋ยวครับ...”

พอเห็นเธอจะก้าวเข้าไปใกล้อีก คนงานเลี้ยงม้าก็รีบบอกให้รอนิ่งๆ ก่อน จนเจ้าโซดาก้าวเท้าเข้ามาให้ลูบทำความคุ้นเคยเอง จึงให้เธอลูบตัวมันได้ พิชานันท์เห็นแล้วถึงกับอึ้ง

“นี่มันเล่นกับนินด้วยเหรอ”

ร้อยวันพันปีเจ้าม้านี่ไม่ให้ใครลูบอย่างว่าง่ายแบบนี้เลยนะ!

ชญานินหัวเราะเบาๆ เมื่อถูกเจ้าโซดาเอาหัวดุนจนเซ “นินว่ามันอยากออกไปวิ่งเล่นในทุ่งกับนินเร็วๆ แล้วนะ”

“แน่ใจนะว่าเอาอยู่”

“นินว่ามันชอบนินนะ น่าจะเอาอยู่ ลองดูก่อนแล้วกัน”

“อืม เอางั้นก็ได้”

ว่าแล้วพิชานันท์ก็พยักหน้าให้คนงานช่วยพาชญานินขึ้นนั่งบนหลังเจ้าโซดา จูงมันออกไปลองเดินเหยาะๆ จนเห็นว่าชญานินเอาม้าอยู่ ไม่ถูกสลัดทิ้ง จึงให้พี่เลี้ยงถอยออก บอกเพื่อนลองขี่ม้าเอง