กลที่ 8

การนั่งอยู่บนหลังม้าที่วิ่งห้อเพราะตื่นเสียงปืนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ชญานินกับพิชานันท์กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กอดคอม้าไว้แน่นๆ จนม้าของพิชานันท์วิ่งขึ้นเขา ส่วนม้าของชญานินวิ่งเรียบตีนเขาที่เป็นป่าโปร่ง เตลิดหนีกันไปคนละทาง พวกเธอทั้งตะโกนทั้งมองตามกันอย่างขวัญเสีย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะแก้สถานการณ์นี้ยังไง

หลังแยกกันได้ไม่นาน พิชานันท์หมดแรงกอดม้าที่มุ่งแต่จะขึ้นไปบนเขา ทำเธอเกือบร่วงอยู่หลายครั้ง เธอตัดใจลงจากม้ากลางป่า ปล่อยให้มันเตลิดหนีไปตัวเดียว แล้ววิ่งหนีเอาเอง เธอวิ่งโดยไม่รู้ทิศทาง วิ่งโดยไม่รู้สึกว่าแขนขาโดนกิ่งไม้เกี่ยวจนได้เลือด สมองสั่งให้หนีไป ก่อนพวกมันจะตามมา

ปัง!

“กรี๊ดดดดดดด!” พิชานันท์ยกมือปิดหูวิ่งหนีลูกปืนพลางกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว

“มันอยู่ตรงนั้น!”

“อย่าหนีนะ!”

เสียงพวกมันตะโกนตามมาไม่ห่าง เธอกัดฟันวิ่งให้เร็วๆ ยังไงวันนี้ก็ต้องหนีให้ได้!

พิชานันท์ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาได้ไกลเท่าไรและวิ่งมาที่ไหน เงยหน้ามองอีกที เธอก็เห็นทางข้างหน้ากลายเป็นหน้าผาโล่งๆ แล้ว

หัวใจดวงน้อยดิ่งวูบลงไปตรงนั้นทันใด

ถ้าวิ่งต่อเธอต้องพุ่งตกหน้าผาแน่!

ทว่าให้หยุดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

ดวงตากลมโตปิดแน่นทันทีที่ขาก้าวพรวดออกไปสู่ความเวิ้งว้าง

“กรี๊ดดดดดดดดด!!!”

“เฮ้ย!”

ชายสามคนที่วิ่งตามมาใกล้ๆ เบรกตัวเกือบไม่ทัน เมื่อเห็นผู้หญิงตัวเล็กนั่นร่วงตกหน้าผาไปต่อหน้าต่อตา เสียงกรีดร้องของเธอยังดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

“อูย! เกือบไปแล้วกู!”

หลังเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นตามๆ กันก็มีคนคลานไปชะโงกดู เห็นแต่ต้นไม้สูงใหญ่เต็มไปหมด ไม่มีร่องรอยของคนตกลงไป เขาก็มาบอกพวกตนอย่างหวาดๆ

“ไม่น่ารอดว่ะ”

“หน้าผาสูงขนาดนี้คงรอดหรอก!”

คนนำทีมมาลุกเดินไปชะโงกดูบ้าง เมื่อไม่เห็นอะไรนอกจากต้นไม้จริงๆ ก็แค่นยิ้มสั่งให้ลูกน้องส่งข่าวบอกพวกสมยศที่ตามผู้หญิงอีกคนไป

ทางด้านชญานินเป็นป่าโปร่งกว่าบนเขาก็จริง แต่รกและชันจนม้าไม่สามารถวิ่งผ่านไปได้ไกลเลย ไม่นานมันก็กดความเร็วลง เป็นผลให้ระยะห่างจากพวกที่ตามมาน้อยลงไปด้วย พวกมันตามมาใกล้จนลั่นกระสุนเฉี่ยวสะโพกเจ้าโซดาไป

ปัง!

“ฮี่!”

กระสุนนัดนี้ทำให้ม้าแสนรู้ตกใจจนถกขาหลังขึ้นสูง และชญานินไม่โชคดีอีกแล้ว เธอเสียหลักร่วงลงมาทันที พอไม่มีคนบนหลัง ม้าสีขาวก็วิ่งหนีสะเปะสะปะเข้าป่าไปเลย ชญานินไม่มีเวลาสนใจม้าและไม่มีเวลาสนใจข้อเท้าที่เจ็บแปลบขึ้นมาด้วย เสียงเดินสวบสาบที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บอกให้รู้ว่าพวกมันตามมาใกล้ขึ้นทุกทีแล้ว เธอได้แต่ฝืนวิ่งหนีต่อทั้งที่เจ็บขาอยู่

การหนีหัวซุกหัวซุนมันเป็นแบบนี้นี่เอง!

หญิงสาวกัดฟันทนเจ็บ พยายามหนีให้รอด แต่ความไม่พร้อมของร่างกายบวกกับสถานที่อย่างป่ารกๆ เป็นอุปสรรคในการหนีเหลือเกิน ในที่สุดเธอก็ไปต่อไม่ไหว สะดุดรากต้นไม้จนร่างสมส่วนในชุดขี่ม้าถลาไปหาพงหญ้าข้างหน้าอย่างทรงตัวไม่อยู่ ถัดจากตรงนั้นดันเป็นที่ลาดต่ำ ไม่ทันตั้งตัวเธอก็กลิ้งหลุนๆ ลงไปข้างล่างแล้ว

“...!!”

เธอตกใจจนร้องไม่ออก ได้แต่เก็บคอและงอเข่าปกป้องตัวเองเท่าที่จะทำได้ สำนึกสุดท้ายคือหัวกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย...

พวกไล่ตามมาเห็นร่างบางหายไปดื้อๆ ก็ชะงัก

“เฮ้ย! มันหายไปไหนแล้วพี่ เมื่อกี้ยังเห็นหลังอยู่ไวๆ เลยนี่”

สมยศมุ่นคิ้วมองไปรอบๆ “รีบตามหาให้เจอ ไม่งั้นนายเอาพวกมึงตายแน่!”

“ทางนี้พี่”

ร่างกำยำรีบเดินไปหาคนเรียกทันที “เจอแล้วเหรอ มันอยู่ไหน”

“มีรอยมาถึงตรงนี้แล้วหายไป ฉันว่ามันมาทางนี้”

ทางที่ลูกน้องชี้ให้ดูคือทางจากรอยหญ้าถูกย่ำจนราบกับพื้น ก่อนจะหายไปตรงหญ้าที่ขึ้นสูง เหมาะจะซ่อนตัวพอดี แต่พอเปิดกอหญ้าออกกลับเห็นทางลาดที่มีร่องรอยของบางอย่างกลิ้งทับถากลงไป

“ฉันว่านังนั่นกลิ้งตกลงไปทางนี้แล้วแน่ๆ เลยพี่!”

“ถ้ามันตกลงไปจริงๆ คงเจ็บหนัก นี่ก็ใกล้ค่ำเต็มที อาจมีตัวอะไรมาลากไปก็ได้ เราต้องลงไปตามหาอีกไหม”

“พี่! พวกโน้นมาบอกว่าผู้หญิงอีกคนวิ่งตกหน้าผาไปแล้ว ไม่น่ารอดเหมือนกัน”

สมยศกลับไม่มีสีหน้าโล่งใจเลย เขาเอ่ยหน้าเครียด “รอดไม่รอดก็รีบหาตัวพวกมันให้เจอ ถ้าค่ำแล้วยังไม่เจออีกก็ถอยก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยเข้ามาตามหาพวกมันต่อ”

ไม่ว่ายังไงก็ต้องจับผู้หญิงสองคนนั้นให้ได้

ต่อให้พวกมันจะกลายเป็นศพไปแล้วก็ต้องหาให้เจอ!

ถึงแม้ว่าเช้านี้จะไม่มีฝนตกลงมา พ่อเลี้ยงหนุ่มแห่งไร่เศรษฐกรยังคงควบม้าตัวโปรดลัดเลาะผ่านไร่ชาไปทางตีนเขาท้ายไร่ เพื่อสำรวจดูความเรียบร้อยของคันกั้นน้ำ เขากลัวว่าฝนที่ตกลงมาตลอดสองสามวันมานี้จะทำให้มีน้ำป่าไหลทะลักลงมาทำไร่ชาของเขาเสียหาย

ร่างสูงเดินไปตรวจดูคันกั้นน้ำช้าๆ ปล่อยให้ม้าเดินไปเล็มหญ้าที่ขึ้นอยู่แถวนั้นกินตามสบาย เมื่อแน่ใจแล้วว่าอุปกรณ์ทุกอย่างยังใช้งานได้ดีอยู่ เขาจึงผละจากมาอย่างวางใจ เดินเอื่อยๆ ไปหาเจ้าสายลมที่ก้มหน้าเล็มหญ้าอ่อนอยู่

ในตอนที่กำลังจะก้าวขึ้นหลังม้านี่เอง สายตาคมกริบพลันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างข้างพุ่มหญ้าไม่ไกลเข้าก่อน

เตชทัตหรี่ตามองดีๆ แล้วตัดสินใจเดินไปหาร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น อีกฝ่ายนอนคว่ำหน้าอยู่ เขาจึงมองไม่เห็นหน้าตา แต่ดูจากรูปร่างแล้วน่าจะเป็นผู้หญิง

มาได้ยังไงเนี่ย?

ดวงตาสีเข้มกวาดมองรอบตัวอย่างไม่วางใจ แต่ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไร นอกจากต้นไม้ใบหญ้าที่หักช้ำลงมาเป็นทางตรงตีนเขาไม่ไกล คิดว่าผู้หญิงคนนี้คงกลิ้งลงมาจากตรงนั้น

หลังชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เตชทัตก็นั่งลงจับพลิกร่างนั้นให้หงายขึ้นอย่างระมัดระวัง วินาทีที่เห็นใบหน้าสวยหวานเต็มๆ เขาถึงกับอึ้งไปเลย

เธอ...ชญานิน!

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมานอนสลบอยู่ในไร่เขาด้วยสภาพบอบช้ำไปทั้งตัวแบบนี้เล่า ชายหนุ่มรีบตรวจดูสัญญาณชีพของเธอ พอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอ่อนๆ ก็ถอนใจออกมา จากนั้นค่อยดูว่านอกจากแผลบนหัวและรอยขีดข่วนทั่วตัวแล้วมีส่วนไหนหักงอบ้างไหม และเขาก็เห็นข้อเท้าของเธอผิดรูปอยู่ แต่โชคดีไม่ส่วนอื่นผิดปกติอีก

ที่ผิดปกติอย่างเดียวคือเธอมาอยู่ตรงนี้ได้ไง!