Share

บทที่ 12

Penulis: ลอร์ด ลีฟ
แคลร์คิดแค่ว่าชาร์ลีพูดเล่น ฉะนั้นเธอจึงไม่ได้จริงจังกับมันเลย เธอเดินออกไปและโทรหาดอริส ยังทันที

ไม่นานดอริสก็รับสาย

เสียงที่แสนหวานและน่าฟังของดอริสดังก้องมาจากอีกด้านหนึ่งของสาย “สวัสดีค่ะ คุณวิลสัน”

“สวัสดีค่ะ คุณดอริส ยัง พอดีดิฉันมีเรื่องจะรบกวนขอความช่วยเหลือจากคุณนิดหน่อยน่ะค่ะ” แคลร์พูดอย่างเขินอาย

“โอ้ เรื่องอะไรเหรอคะ?” ดอริสตอบ

แคลร์ซักซ้อมประโยคในหัวของเธออีกครั้งและหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่เธอจะพูดอย่างตั้งใจว่า “ดิฉันขอทราบได้ไหมคะว่าท่านประธานจะว่างในคืนพรุ่งนี้หรือเปล่า? พอดีครอบครัวของดิฉันจะจัดงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้เพื่อประกาศความร่วมมืออย่างเป็นทางการกับเอ็มแกรนด์กรุ๊ป ดิฉันจึงหวังว่าท่านประธานจะตอบรับคำเชิญ…”

มีความเงียบที่ปลายสายก่อนที่ดอริสจะพูดอีกครั้ง “คุณวิลสัน ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ดิฉันไม่สามารถตัดสินใจแทนท่านประธานของดิฉันได้ หรือให้ดิฉันลองถามท่านก่อน แบบนี้ดีไหมคะ?”

แคลร์กล่าวด้วยความเคารพว่า “ขอบคุณมากเลยค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนด้วยนะคะ”

หลังจากสิ้นสุดการโทร แคลร์ก็ถือโทรศัพท์อย่างประหม่าและคาดหวังว่าเธอจะโทรกลับมา

ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ โทรศัพท์ของชาร์ลีก็ดังขึ้น

ชาร์ลีผงะและต่อว่าตัวเองอย่างเงียบ ๆ ที่ลืมปิดเสียงโทรศัพท์ ต้องเป็นดอริสที่โทรมาขอความเห็นจากเขาแน่...

เขาแสร้งทำเป็นรับโทรศัพท์อย่างใจเย็นและพึมพำ “สวัสดีครับ?”

ตามที่คาดไว้ เสียงของคุณดอริสดังมาจากโทรศัพท์ “ท่านประธานคะ ทางวิลสันกรุ๊ปจะจัดงานเลี้ยงในคืนวันพรุ่งนี้ ดิฉันอยากถามว่าคุณต้องการเข้าร่วมงานเลี้ยงไหมคะ?”

ชาร์ลีรีบตอบว่า “โอ้ อย่างนั้นเหรอ? ฉันจะ... เอ่อ โอเค แค่นี้นะครับ บาย…”

จากนั้นเขาก็วางสายอย่างรวดเร็วและพึมพำ “เดี๋ยวนี้พวกคอลเซนเตอร์ช่างน่ารำคาญจริง ๆ…”

แคลร์ไม่ได้รู้สึกสงสัยแต่อย่างใด แต่ในไม่ช้าโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงของคุณดอริสดังเข้ามาในหูของเธออีกครั้ง “ฮัลโหลค่ะคุณวิลสัน ท่านประธานของเราได้ตกลงรับคำเชิญของคุณเรียบร้อยแล้วนะคะ และเขาจะไปเจอคุณที่งานเลยค่ะ!”

"อะไรนะคะ! จริงเหรอคะ... เป็นข่าวดีมากเลยค่ะ... ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับความช่วยเหลือของคุณ ฝากขอบคุณท่านประธานแทนดิฉันด้วยนะคะ…” แคลร์พึมพำด้วยความไม่เชื่อตามด้วยเสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้น เธอไม่คาดคิดว่าท่านประธานจะยอมมาจริง ๆ

เธอรีบหันไปหาคุณท่านวิลสันและพูดอย่างดีใจว่า “คุณย่าคะ! ท่านประธานเอ็มแกรนด์กรุ๊ปตกลงที่จะมางานเลี้ยงของเราค่ะ!”

"จริงเหรอ?!" คุณท่านวิลสันตื่นเต้นสุด ๆ !

เธอรีบหันไปสั่งสมาชิกในครอบครัวทันที “เร็วเข้า รีบเตรียมการที่จำเป็นเดี๋ยวนี้! จองโรงแรมที่หรูหราอลังการที่สุด สั่งอาหารและเครื่องดื่มที่ดีที่สุด! มาต้อนรับท่านประธานของเอ็มแกรนด์ กรุ๊ปกันเถอะ!”

“ต่อไปคือรีบติดต่อทุกบริษัทใหญ่ ๆ ในเมืองนี้และเชิญพวกเขามางานเลี้ยงของเรา! แจ้งให้พวกเขาทราบด้วยว่าท่านประธานของเอ็มแกรนด์ กรุ๊ปจะมาร่วมงาน!”

จากนั้นทั้งสำนักงานก็ดูยุ่งมากเพราะทุกคนต่างก็รีบดำเนินการและรีบติดต่อแขกทุกคน!

ทุกคนต่างรีบติดต่อคู่ค้าทางธุรกิจและบุคคลสำคัญของโอลรัสฮิลล์ทุกคน

เรื่องนี้ดังระเบิดเหมือนระเบิดปรมาณูและข่าวก็แพร่กระจายไปในเมืองราวกับไฟป่า!

ในพริบตาเดียวนั้น ทุกคนในโอลรัสฮิลล์ก็รู้เรื่องเกี่ยวกับงานเลี้ยงของวิลสันกรุ๊ปเป็นที่เรียบร้อย

ท่านประธานผู้ลึกลับของเอ็มแกรนด์กรุ๊ปจะมาปรากฏตัวในงานเลี้ยงของตระกูลวิลสันในคืนวันพรุ่งนี้!

คุณท่านวิลสันตอบคำถามมากมายทางโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอ

ตอนนี้เธอรู้สึกล่องลอยดีใจอย่างสุดขีด เพราะเธอรู้ว่าหลังจากงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้แล้วนั้น ตระกูลวิลสันจะกลายเป็นตระกูลที่โอลรัสฮิลล์ ต้องการตัวมากที่สุดอย่างแน่นอน!

เธอหัวเราะคิกคักอย่างดีใจและพูดว่า “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปพักผ่อนเพื่อเริ่มเตรียมงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้เถอะ ปิดประชุม!”

หลังจากการประชุมคุณท่านวิลสันกลับไปที่ห้องทำงานของเธอ

แฮโรลด์มองไปรอบ ๆ อย่างเคอะเขินและรีบเดินตามเธอไป

“คุณย่าครับ คุณย่าต้องการแต่งตั้งแคลร์เป็นกรรมการบริษัทจริง ๆ เหรอครับ?”

แฮโรลด์อดไม่ได้ที่จะพูดตรง ๆ เมื่อไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้น

คุณท่านวิลสันขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันสัญญากับแคลร์แล้ว ทำไมฉันจะแต่งตั้งเธอไม่ได้?”

“คุณย่า คุณย่าจะให้แคลร์เป็นผู้อำนวยการบริษัทไม่ได้นะครับ!”

"ทำไมล่ะ? เธอได้รับสัญญาที่ดีเลิศขนาดนี้ การที่เธอช่วยเหลือครั้งนี้มีความสำคัญเป็นอย่างมากและที่สำคัญเธอสมควรได้รับมัน”

“ที่เธอสามารถคว้าสัญญาเอ็มแกรนด์กรุ๊ปได้ ก็เพราะว่าเวนเดลล์แห่งตระกูลโจนส์ช่วยเธอต่างหาก ผมได้ยินมาว่าเวนเดลล์ไปที่บ้านของเธอเมื่อวานนี้และหลังจากนั้นเอ็มแกรนด์กรุ๊ปได้เซ็นสัญญากับเราในวันนี้ทันที ความบังเอิญนี้มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอครับ? จากสิ่งที่ผมเห็น เธอต้องใช้เวลาทั้งคืนกับเวนเดลล์ โจนส์แน่ ๆ !”

ใบหน้าของคุณท่านวิลสันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแห่งความเดือดดาล “เป็นเรื่องจริงรึ?”

แฮโรลด์พูดอย่างหนักแน่นต่อว่า “เรื่องจริงสิครับ! เมื่อคืนเวนเดลล์ไปหาแคลร์ คุณย่าลองสืบดูสิครับ”

จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “คุณย่าฟังดี ๆ นะครับ แคลร์เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย โดยมีคนรู้ว่านี่คือวิธีที่เราได้สัญญากับเอ็มแกรนด์กรุ๊ปแล้วพวกเขาจะคิดยังไงเกี่ยวกับตระกูลของเรา? พวกเขาจะคิดยังไงเกี่ยวกับคุณย่า”

คุณท่านวิลสันขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม หลังฟังคำโกหกของแฮโรลด์

เธอรู้ดีเกี่ยวกับความรู้สึกของเวนเดลล์ที่มีต่อแคลร์

ในช่วงวันเกิดของเธอ เวนเดลล์ก็ได้มอบจี้หยกมูลค่าสามถึงสี่สิบล้านบาทให้กับเธอ

นี้อาจสามารถอธิบายได้ว่าทำไมแคลร์ถึงชนะสัญญาหกร้อยล้านได้

เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงทางความคิดของคุณท่านวิลสัน แฮโรลด์จึงกล่าวต่ออย่างรวดเร็วว่า “ถ้าคุณย่าแต่งตั้งผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้เป็นผู้อำนวยการบริษัทของเรา ชื่อเสียงของเราจะต้องมัวหมองแน่ ๆ ! ในช่วงเวลาแบบนี้นี้ คุณย่าต้องแต่งตั้งคนอื่นและให้เครดิตคนนั้นด้วย ทางเลือกที่ดีที่สุดควรเป็นผู้ชาย ซึ่งเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงการนินทา!”

คุณท่านวิลสันพยักหน้าเล็กน้อยครุ่นคิดตามคำแนะนำของเขา

เธอเชื่อ 80% ในคำโกหกของแฮโรลด์

เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์แล้วเธอควรเลือกตัวแทนคนอื่นเป็นกรรมการเพื่อกำจัดข่าวลือและข่าวซุบซิบนินทา

หากสาธารณชนรู้ว่าแคลร์ชนะสัญญานี้ได้เนื่องจากความสัมพันธ์ส่วนตัวของเธอกับเวนเดลล์ คุณท่านวิลสันก็ควรมอบตำแหน่งผู้อำนวยกับให้คนอื่นและให้เครดิตกับเขาแทนที่จะบอกว่าเป็นเพราะแคลร์

ยิ่งไปกว่านั้นหญิงชราก็มีความลำเอียงเช่นกัน

จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ชอบแคลร์เอาเสียเลย! นอกจากนี้เธอยังเป็นผู้หญิงหัวโบราณที่มีความคิดแบบแปลก ๆ เธอไม่ชอบความคิดของแคลร์ที่พยายามเพิ่มอิทธิพลและอำนาจในตระกูลวิลสัน

เธอต้องหยุดการขยายอำนาจภายในครอบครัวเพื่อรักษาทรัพย์สินของตระกูลวิลสัน

เธอตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ความคิดของเธอวิ่งพล่าน

เธอมองไปที่แฮโรลด์และพูดอย่างเย็นชาว่า “แฮโรลด์จากนี้ไปเธอต้องฟังฉัน ทำในสิ่งที่ฉันบอกให้ทำและอย่าทำในสิ่งที่ฉันไม่ได้บอกให้ทำ เข้าใจไหม?”

แฮโรลด์ยืนตัวตรงและกล่าวแสดงด้วยความเชื่อฟังว่า “ไม่ต้องห่วงครับคุณย่า ผมจะทำตามคำสั่งของคุณย่าเหมือนคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ ผมจะไปทุกที่ที่คุณย่าชี้ ผมจะทำทุกอย่างที่คุณพูด!”

"ตามนั้น" คุณท่านวิลสันพยักหน้าและพูดต่อ “ในงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ฉันจะประกาศว่าเธอคือกรรมการคนใหม่และจะเป็นผู้ดูแลโครงการกับเอ็มแกรนด์กรุ๊ปอย่างเต็มตัว แต่จำไว้ว่าเธอต้องเชื่อฟังและซื่อสัตย์ ฉันสามารถดึงเธอขึ้นมาได้ แต่ฉันก็ทำให้เธอล้มได้เหมือนกัน!”

แฮโรลด์ร้องเสียงหลงอย่างยินดีและพูดว่า “ไม่ต้องห่วงครับคุณย่า! ผมจะเป็นเด็กดี!”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1600

    “โอเค” ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “เอาล่ะ ถึงเวลาที่นายต้องออกเดินทางแล้ว”ในเวลานี้จาเวียร์ก็วิ่งเข้าไปหาพวกเขาพร้อมกับแบตเตอรี่สำรองในมือ หลังจากนั้นเขาก็ยื่นแบตเตอรี่สำรองกับสายชาร์จให้กับดีแลนในขณะที่พูดว่า “ดีแลน นี่แบตเตอรี่สำรอง!”ดีแลนหยิบแบตเตอรี่สำรองใส่ไว้ในเป้ หลังจากปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้ว เขาก็พูดกับทุกคนว่า “คุณยาย คุณตา พ่อ แม่ ลุง อา ผมจะไปแล้วนะคับ…”ทุกคนโบกมือให้เขา “ไปเถอะ อย่าลืมใส่ใจในเรื่องความปลอดภัยบนท้องถนนนะ!”ดีแลนมองไปที่ชาร์ลีอีกครั้งก่อนจะโค้งคำนับแล้วพูดว่า “ผมจะไปแล้วนะครับคุณเวด…”ชาร์ลีส่งเสียงพึมพำในขณะที่พูดว่า “รีบไปเถอะ ไม่งั้นนายจะถูกทำโทษที่ไปถึงช้านะ”ดีแลนรีบพยักหน้าในขณะที่พูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ! ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ!”ชาร์ลีโบกมือแล้วพูดว่า “อืม ไปได้แล้ว!”ดีแลนพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปมองเหล่าญาติ ๆ อย่างไม่เต็มใจ จากนั้นเขาก็เริ่มปั่นจักรยาน Phoenix 28 คันใหญ่อย่างหนักหน่วง หลังจากถีบจักรยานไปได้สองสามครั้ง ในที่สุดดีแลนก็ถีบจักรยานจากไปในลักษณะโคลงเคลงซิลเวียเริ่มร้องไห้อย่างขมขื่น ลีโอนาร์ดจึงรีบคว้าเธอมาปลอบโยนอยู่ในอ้อ

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1599

    เมื่องานเลี้ยงวันเกิดสิ้นสุดลง และแขกคนอื่น ๆ ได้กลับไปแล้ว ดีแลนก็เข็นรถจักรยาน Phoenix 28 คันใหม่ออกมาในเวลานี้จู่ ๆ ดีแลนก็นึกถึงเพลงฮิตที่เขาเคยเห็นในคลิปวิดีโอสั้น ๆ…เพลงนี้ก็คือเพลง ‘ขี่มอเตอร์ไซต์แสนรักของฉัน’...ในขณะที่เขานึกถึงเพลงนี้ เขาก็มองไปที่จักรยาน Phoenix 28 ในสภาพเก่าที่ดูน่าเกลียดนั้น แล้วอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ในขณะที่คิดกับตัวเองว่า ‘ถ้าฉันขี่มอเตอร์ไซค์ไปโอลรัสฮิลล์ได้ก็คงจะดีไม่น้อย เพราะจะทำให้ฉันสามารถเดินทางได้ประมาณสามถึงสี่ร้อยกิโลเมตรต่อวัน ซึ่งจะช่วยให้ฉันเดินทางไปถึงโอลรัสฮิลล์ได้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องทนทุกข์กับความคับข้องใจและความอยุติธรรมมากมายในระหว่างทาง…’แต่ช่างน่าสงสารเหลือเกินที่เขารู้ว่าชาร์จะไม่มีทางเปิดโอกาสให้เขาได้ต่อรองอะไรเลย เขาจึงทำได้แค่เข็นจักรยานออกมาเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางเจริล… ลุงของเขาถือหมวกกันน็อกสีเขียวอยู่ในมือ ในขณะที่พยายามจะสวมให้กับดีแลน ดีแลนหลบเลี่ยงหมวกใบนั้นในขณะที่ถามอย่างอึดอัดใจว่า “ทำไมถึงซื้อหมวกกันน็อกสีเขียวมาให้ผมล่ะลุง? หมวกสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ของผู้ชายที่โดนสวมเขานะ…”“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยน่า” เจร

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1598

    "หา? เร็วไปไหม? คุณจะไม่อยู่ที่อีสต์คลิฟฟ์ต่ออีกสักสองสามวันเหรอ?”“ผมทำธุระของผมเสร็จหมดแล้วน่ะ ไม่มีธุระอะไรให้ผมต้องอยู่ที่นี่อีก ผมจะออกเดินทางพรุ่งนี้เลย”เมื่อลอรีนได้ยินดังนี้ เธอก็พูดขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะออกจากอีสต์คลิฟฟ์พรุ่งนี้ด้วย เราเดินทางกลับโอลรัสฮิลล์พร้อมกันดีไหมคะ? เราจะได้นั่งเครื่องบินลำเดียวกันชาร์ลีอยากจะปฏิเสธเธอ แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่แสดงความวิงวอนของเธอแล้ว เขาก็ปฏิเสธเธอไม่ลงเพราะไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม… นับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนเป็นเพื่อนกัน ที่ต้องนั่งเครื่องบินลำเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหลบเลี่ยงการนั่งเครื่องบินเที่ยวบินเดียวกับเธอได้ชาร์ลีจึงพูดว่า “ได้สิ เรากลับด้วยกันก็ได้”ลอรีนรีบพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณให้รายละเอียดบัตรประจำตัวกับฉันมานะ ฉันจะได้ซื้อตั๋วเครื่องบินของเราพร้อมกัน!”“โอเค”***ในขณะที่งานเลี้ยงวันเกิดยังคงดำเนินอยู่นั้น ลุงและอารองของดีแลนก็ได้ตระเตรียมการเดินทางด้วยการปั่นจักรยานไปยังโอลรัสฮิลล์ให้ดีแลนเรียบร้อยแล้วพวกเขาได้ให้คนไปซื้อจักรยาน Phoenix 28 รุ่นเก่ามา แล้วติดตั้งชั้นวางสัมภา

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1597

    หลังจากนั้นงานเลี้ยงวันเกิดก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการมีการจัดที่นั่งให้กับชาร์ลีเป็นพิเศษในฐานะที่เขาเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุด โดยเขาได้นั่งอยู่ข้างนายท่านโธมัสกับลอรีนและริกลีย์หลังจากนั้นสมาชิกของตระกูลโธมัสก็ผลัดกันดื่มอวยพรให้เขา โดยทั้งการแสดงออกทางสีหน้า น้ำเสียง และการกระทำล้วนเต็มไปด้วยการสรรเสริญเยินยอ ชาร์ลีไม่มีอะไรจะพูดมากนัก เมื่อมีคนมาดื่มอวยพรให้เขา เขาก็แค่ดื่มอวยพรกลับไป ซึ่งถึงแม้ดีแลนจะเป็นคนมาดื่มอวยพรให้เขา เขาก็ดื่มอวยพรกลับไปอย่างง่ายดายในเวลานี้ริกลีย์ก็ยังมาดื่มอวยพรให้กับชาร์ลีอย่างระมัดระวังด้วย โดยเขาได้เยินยอแล้วพูดว่า “คุณเวดครับ ผมมีเรื่องจะถามคุณหน่อยครับ…”ชาร์ลีรู้อยู่แล้วว่าเขาจะถามอะไรก่อนที่เขาจะเริ่มพูดออกมาด้วยซ้ำไป เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้ชาร์ลีช่วยฟื้นคืนสมรรถภาพ เพื่อให้เขากลับมาแข็งแกร่งได้อีกครั้งแต่เมื่อพิจารณาถึงเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่ครอบครัวของพวกเขาได้ทำกับครอบครัวของยูลแล้ว ชาร์ลีก็ยังแน่ใจว่าเขาจะไม่ยอมฟื้นคืนสมรรถภาพให้พวกเขาในตอนนี้ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่แล้วจะต้องชดใช้และรับผิดชอบต่อการกระทำของพวกเขา ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเขาจะได้บทเ

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1596

    ชาร์ลีหยิบภาพวาดที่ยูลมอบให้เขาจากมือของดีแลน ก่อนจะยื่นให้กับยายของลอรีนด้วยตัวเอง หลังจากนั้นเขาก็พูดว่า “คุณยายโธมัสครับ นี่เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแคลร์และผมครับ ผมหวังว่าคุณยายจะรับมันไว้ และผมอยากจะขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปเมื่อกี้นี้ ด้วยวันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณยาย ผมหวังว่าคุณยายคงจะให้อภัยผมนะครับ”คุณท่านโธมัสรู้สึกปลื้มใจแล้วรีบพูดขึ้นว่า “คุณเวด ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ จริง ๆ แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เป็นเพราะหลานชายของฉันทำอะไรผิดไป ฉันมาคิดดูแล้ว… ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเราละเลยในการอบรมสั่งสอนหลานของเรา จึงทำให้คุณเวดต้องเดือดร้อน”ในขณะที่เธอพูดอยู่นั้น เธอก็มองดูภาพวาดก่อนจะพูดว่า “คุณเวดคะ ภาพวาดนี้มีมูลค่ามากเหลือเกิน ฉันคงรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!”ชาร์ลีรีบพูดว่า “คุณยายโธมัสครับ ของขวัญชิ้นนี้เป็นเพียงของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแคลร์และผม มูลค่าของของขวัญชิ้นนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย คุณยายไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ พูดตามตรงนะครับ ผมไม่ได้ใช้จ่ายเงินกับของขวัญชิ้นนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะคุณโกลดิ้งจากโกลดิ้งกรุ๊ปมอบภาพวาดนี้ให้ผม แล้วผมก็นำมา

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1595

    เมื่อได้ยินว่าเขาจะต้องไปขนปูนซีเมนต์ในไซต์ก่อสร้าง ดีแลนก็ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่งทันที!เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานและรู้สึกคับข้องใจเพียงเล็กน้อย ถ้าเขาต้องอาศัยอยู่ในชุมชนแออัด โดยมีค่าครองชีพเดือนละหนึ่งหมื่นบาท แต่ถ้าเขาต้องไปขนปูนซีเมนต์ในไซต์ก่อสร้าง เขาก็คงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก และต้องเจอะเจอความยากลำบากมากมายในไซต์ก่อสร้างแห่งนั้นเขาจึงพยักหน้าแบบไม่คิดอะไรทันที “คุณเวดครับ ผมยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดของคุณแล้ว ผมจะไม่ต่อรองอะไรกับคุณแล้วครับ! ขอแค่อย่าส่งผมไปไซต์ก่อสร้างนั้นเลยนะครับ…”ชาร์ลีรู้สึกพอใจมากแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “อย่าลืมปรับปรุงเปลี่ยนแปลงและกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีหลังจากนายไปถึงที่โอลรัสฮิลล์แล้ว อย่าสร้างปัญหาอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกล่ะ ถ้านายยังคงอยู่ที่อีสต์คลิฟฟ์ต่อไป ทายาทที่ชอบเยาะเย้ยถากถางคนอื่นอย่างนาย ก็อาจก่อให้เกิดหายนะที่ร้ายแรงกว่านี้ได้ในสักวันหนึ่ง นายอาจเข้าไปพัวพันและทำให้ให้ตระกูลโธมัสและตระกูลโคชต้องเดือดร้อนได้!”ในเวลานี้สองพี่น้องอย่างเจริลและจาเวีย์ก็อดที่จะตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ดูเหมือนคำพูดของชาร์ลีจะทำให้คนทั้งคู่

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1522

    ชาร์ลีสูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอดและชำเลืองมองพ่อแม่ลูกสามคน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "อาโกลดิ้ง น้าโกลดิ้ง นานา ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจอยู่ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหนผมก็จะไม่ยอมให้ใครมารังแกพวกคุณได้"จากนั้นเข้าก็หันไปหายูลแล้วพูดว่า "อาโกลดิ้งครับ ผมมีวิธีรักษาอาการป่วยให้ลุง ซึ่งจะช่วยให้ลุงกลับมามีสุขภาพดี

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1485

    ชายชาวญี่ปุ่นในชุดดำต่างตกใจเมื่อเห็นปืนพกนับไม่ถ้วนจ่อมาที่พวกเขาเกิดอะไรขึ้น?พวกเขาขึ้นมาบนรถนี้เพื่อสั่งสอนคนขับรถบัสที่ปากเสียนี่ไม่ใช่เหรอ?ทำไมถึงดูเหมือนกับพวกเขาได้เดินเข้าไปในถ้ำสิงโตเลยล่ะ?ในเวลานี้หัวหน้ากลุ่มได้ตะโกนออกมาว่า “บากะ! อย่านะ! เราเดินเข้ามาในกับดักการซุ่มโจมตีของคนอื่นแล้ว! ห

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1514

    ”โอ้” ชาร์ลีพยักหน้ารับรู้แล้วพูดพร้อมกับรอยยิ้ม “สวัสดีจ้าวดินแดน ยินดีที่ได้รู้จัก ฉายาของแกนี่เท่จัง แต่ฉันเองก็มีฉายาเหมือนกันนะ ผู้คนในเมืองของฉันเป็นคนตั้งให้ ฉันสงสัยจังว่าฉายาของใครจะยอดเยี่ยมกว่ากัน ของฉันหรือของแก?”จ้าวดินแดนถามว่า “ฉายาของนายคืออะไร?”ชาร์ลียิ้มอ่อน ๆ “มังกรที่แท้จริง”สีห

  • กลลวง นายสุดเท่ห์ ชาร์ลี เวธ   บทที่ 1507

    หลังจากได้ยินน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของราเชล ชายที่มีใบหน้าหยิ่งยโสซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มก็พูดอย่างเย็นชาว่า “นี่บ้านของพี่ชายคนโตของฉันนะราเชล ฉันต้องขออนุญาตก่อนเข้าบ้านของเขาด้วยเหรอ?”ราเชลพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เอเดรียน ฉันเป็นภรรยาของพี่ชายแก ซึ่งก็หมายความว่าบ้านหลังนี้เป็นของฉันครึ่งหนึ่ง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status