บทที่ 1.4

ลั่วเฟิ่งเหยามองลั่วหลิวด้วยสายตาคาดคั้น มองท่าทีร้อนรนของเยี่ยฮูหยิน กระทั่ง...ในที่สุดก็กระจ่าง “ปะการังสีแดงคงไม่ใช่ข้อเสนอหนึ่งเดียวกระมัง” นางยิ้ม “หากข้ารับเอาไว้ ข้อเสนอต่อมาก็คงจะเป็น...” นางมองไปยังจินซินหรู “แต่งนางเข้าตระกูลเยี่ยพร้อมข้า?”

ลั่วหลิวหลบสายตาในทันที เยี่ยฮูหยินเองก็มีท่าทีกระอักกระอ่วน

ลั่วเฟิ่งเหยาหัวเราะออกมาจากนั้นกล่าวต่อไป “เพราะข้าปฏิเสธตั้งแต่ครั้งแรก ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะยังสนทนา นึกไม่ถึงว่าคุณชายเยี่ยกลับคิดว่าข้าปฏิเสธเพราะข้อเสนอที่สองนี้? ขออภัยที่ทำให้ผิดหวัง สำหรับผู้อื่นปะการังแดงอาจมีค่ามากกว่าแคว้นนี้ทั้งแคว้น แต่สำหรับข้าแล้ว อิสระของข้าไม่อาจแลกมาด้วยสิ่งใด ขอตัว”

“ศะ...ศิษย์พี่ คือ...”

“ลั่วหลิว” นางเรียกชื่อของศิษย์น้องเสียงเรียบแต่ไม่หันกลับมามองเขา “ครั้งนี้ข้าจะไม่กล่าวโทษเจ้าเพราะเห็นแก่หอโอสถ แต่หากยังกล้าใช้เล่ห์กลกับข้าอีก ต่อให้เป็นเจ้าข้าก็จะไม่ปล่อยไปโดยง่าย!”

ลั่วหลิวเข่าอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ เขารีบวิ่งตามหญิงสาวร่างเล็กที่ก้าวฉับๆ ออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย ทิ้งเอาไว้เพียงเยี่ยหลี่เสียงที่ผิดหวังจนดวงตาแดงก่ำ ไม่แม้แต่จะหันไปมองจินซินหรูที่น้ำตาหลั่งริน

“ศิษย์พี่ ขะ...ข้าจะให้รถม้าไปส่งท่าน ท่าน...”

“ไม่ต้อง! เจ้ากลับหอโอสถไปเสีย กลับไปทบทวนความผิดของตัวเอง นับจากนี้หากข้าไม่อนุญาตห้ามขึ้นไปบนยอดสวีซานเด็ดขาด หากยังกล้าปล่อยให้หน้าไหนขึ้นไปรบกวนข้าอีก เจ้าจะไม่ได้พบข้าอีกตลอดกาล!!!”

“ข้า...”

“หืม?” นางหันกลับไปมองเขาพร้อมหรี่ตาเป็นเชิงถาม

“ขะ...ข้ารับทราบแล้ว จะไม่ขึ้นยอดเขาเด็ดขาดหากไม่มีคำสั่ง! ทั้งยังไม่ให้ใครขึ้นไปรบกวนท่าน!” เขากล่าวจบสายตาก็เห็นเพียงแขนเสื้อสีฟ้าที่พลิ้วไหวตามจังหวะการหมุนตัว

มองแผ่นหลังองอาจกำลังเดินจากไป นางเพียงเดินตรงเข้าไปในเมืองท่ามกลางผู้คนมากมาย ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ลั่วหลิวอกสั่นขวัญแขวนจนเหงื่อเปียกชุ่ม เขาอายุมากกว่านางถึงสิบปี แต่ไม่รู้เพราะอะไรจึงรู้สึกหวาดกลัวอีกฝ่ายอย่างแก้ไม่หาย อาจเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยได้ติดตามอาจารย์และลั่วเฟิ่งเหยา ดังนั้นจึงรู้จักนิสัยใจคออีกฝ่ายมากที่สุด

ลั่วเฟิ่งเหยามองเผินๆ คล้ายคนไม่ยี่หระกับสิ่งใด หากแต่เมื่อใดที่มีคนยั่วโมโหนาง คนผู้นั้นก็นับว่าเป็นคนที่ตายไปแล้ว เพราะนางจะไม่มีวันละเว้นโดยเด็ดขาด แม้ที่ผ่านมาคนที่มีความกล้าเช่นนั้นจะมีน้อยมาก แต่เขาก็ไม่อยากเป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยนั้น!

นึกถึงวันนั้นที่เขาใช้ชีวิตแลกกับตำแหน่งผู้ดูแลหอโอสถ ผู้คุ้มกันมากมายที่เขาหมายใช้เพื่อหยุดนาง บุรุษอกสามศอกกว่าสามสิบคน...พวกนั้นค่อยๆ ล้มลงทีละคนตอนที่ลั่วเฟิ่งเหยาเดินช้าๆ เข้าใกล้เขามาทีละก้าว

พิษร้ายที่ไม่รู้ว่านางทำได้อย่างไรค่อยๆ ล้มผู้คุ้มกันของเขาจนสิ้น จากนั้นนางมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

‘ลั่วหลิว เจ้าไม่เห็นต้องเปลืองแรงถึงเพียงนี้ ตำแหน่งผู้ดูแลแต่แรกข้าก็หมายจะยกให้เจ้า’ นางกล่าวจากนั้นถอนหายใจออกมา ‘งานศพของอาจารย์เจ้าจงจัดการให้เรียบร้อย เสร็จจากงานศพข้าจะจากไปไม่กลับมาอีก เจ้าก็...ดูแลที่นี่ต่อไปเถิด’

นางกล่าวและทำเช่นนั้นจริงๆ กระทั่งเป็นเขาที่ต้องพลิกแผ่นดินเพื่อตามนางกลับมายังสวีซาน

ล่วงเข้ากลางยามเว่ย[1]ในที่สุดลั่วเฟิ่งเหยาก็หยุดยืนอยู่หน้าร้านเครื่องหอม นางเดินเข้าไปในร้านจากนั้นล้วงป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมา “ข้ามาพบหลงจู๊ชิว”

“แม่นางเชิญด้านใน ข้าจะไปตามหลงจู๊มาเดี๋ยวนี้”

หญิงสาวเดินตามเด็กรับใช้หน้าร้านเข้าไปภายในอย่างคุ้นเคย รอไม่นานหลงจู๊ชิวก็เข้ามาพบ เขามีท่าทียินดีทุกครั้งที่ได้พบหญิงสาว

“แม่นางลั่ว เดือนนี้ท่านมาช้าข้ายังนึกว่าท่านจะไม่ลงเขาเสียแล้ว”

“สิบวันก่อนเหล่าเซิงนำไม้กฤษณา[2]มาให้แล้วกระมัง”

“ขอรับ” ชายวัยกลางคนรีบยื่นถุงเงินให้นางด้วยท่าทีนอบน้อม “ไม่ทราบว่าแม่นางพอจะมีมู่เซียง[3]หลงเหลือบ้างหรือไม่ มู่เซียงจากยอดสวีซานนับว่าดีที่สุด”

“ข้าจะส่งลงเขามาในอีกสองสามวัน”

“เช่นนั้นก็นับว่าประเสริฐ ข้าจะรอ”

เขามีท่าทีนอบน้อมกับนางเสมอเพราะสมุนไพรหลายๆ อย่างที่เขานำมาทำเครื่องหอม หลังๆ มานี้มักจะได้จากลั่วเฟิ่งเหยา เรื่องคุณภาพไม่ต้องกล่าวถึงเพราะนางล่วงรู้ว่าต้องเก็บรักษาอย่างไรจึงสามารถคงสภาพสมุนไพรเหล่านั้นได้ดีที่สุด

[1] ช่วงเวลาบ่ายสองโมง

[2] เฉินเซียง (沉香) ไม้กฤษณาหรือไม้หอม คนในสมัยโบราณนำมาใช้เป็นกระสายยาในการรักษา ทั้งนี้ยังนำมาใช้เพื่อให้เกิดกลิ่นหอมในการบำบัด

[3] มู่เซียง (木香) หรือโกฐกระดูก รสเผ็ดขม มีกลิ่นหอม มีสรรพคุณปรับการไหลเวียนชี่ ลดอาการปวด บำรุงม้ามช่วยย่อยอาหาร สามารถลดอาการวิงเวียนศีรษะ หน้ามืด ตาลาย ช่วยบำรุงเลือด