บทที่ 1.5

เมื่อออกมาจากร้านเครื่องหอมลั่วเฟิ่งเหยาเดินออกไปยังประตูเมือง นางไม่ได้เดินตรงไปยังเส้นทางขึ้นเขา หากแต่เลี้ยงไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับกำแพงเมือง

กระท่อมหลังเล็กๆ ตั้งอยู่ติดกับลำคลองรองกำแพงเมือง บุรุษวัยกลางคนกำลังปลดปลาที่เพิ่งถูกดึงจากอวน เขาไม่รับรู้ว่าบัดนี้หญิงสาวเดินมาหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ก่อนที่ฮูหยินของตนจะกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“แม่นาง! มาได้อย่างไรเจ้าคะ เดินมา? ท่านมากับผู้ใด” เซิงฮูหยินมองไปรอบๆ “มาคนเดียวอีกแล้วหรือ อันตรายมากรู้หรือไม่!”

เหล่าเซิงหันมามองหญิงสาวในชุดสีฟ้า เขาขมวดคิ้วมองไปด้านหลังหญิงสาว “แม่นาง? เพราะอย่างนี้ท่านจึงให้ข้านำเสี่ยวไป๋ลงเขามา?”

“เหล่าเซิง” นางยิ้มให้ชายวัยกลางคน “ข้าไปรับเงินที่ร้านเครื่องหอม นี่เป็นเงินกับข้าวของที่ข้าอยากให้ท่านนำกลับขึ้นเขาไปด้วย” นางยื่นกระดาษที่เขียนบอกรายละเอียดสิ่งของที่นางอยากได้กับเงินส่งให้อีกฝ่าย

เหล่าเซิงรีบก้าวเข้าไปรับพร้อมกับมองไปที่เสี่ยวไป๋ มันส่งเสียงยินดีทันทีที่เห็นผู้เป็นนาย “เสี่ยวไป๋เป็นเด็กดีมาตลอดไม่เคยส่งเสียงเลย ตอนนี้เห็นท่านมารับก็ดีใจใหญ่”

ลั่วเฟิ่งเหยาเดินไปยังคอกม้า ลูบแผงคอของมันด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวไป๋เด็กดี เรากลับขึ้นเขากันดีหรือไม่”

“ล่วงเข้าปลายยามเว่ย[1]แล้ว” เหล่าเซิงขมวดคิ้ว

“เช่นนั้นข้าจะรีบกลับเลยไม่เถลไถลที่ใด” นางรู้ว่าสองสามีภรรยากังวลเรื่องความปลอดภัย “ท่านก็รู้ว่าข้าขี่ม้าเก่ง”

เซิงฮูหยินส่งเสียงให้หญิงสาวรอสักครู่จากนั้นวิ่งกลับเข้าไปหยิบเสื้อคลุมสีดำ “ข้าเย็บเอาไว้หลายวันแล้วกะจะให้ตาเฒ่าเอาไปให้ท่าน พอดีเลยท่านจะได้ใส่ขี่ม้าข้ากลับ”

“ขอบคุณ” หญิงสาวรับมาสวมจากนั้นผูกผ้าสีขาวปิดบังใบหน้าส่วนล่าง นางทำเช่นนี้เสมอเวลาขี่ม้า ไม่นานก็ควบเสี่ยวไป๋ตรงไปยังเส้นทางขึ้นเขา

เส้นทางขึ้นเขานางคุ้นเคยเป็นอย่างดี วันนี้กลับรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างแปลกไป บางอย่างที่ว่าก็คือ...ความเงียบ

ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงของสรรพสัตว์

เสี่ยวไป๋รับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันส่งเสียงฟืดฟาดพร้อมกับลดความเร็ว ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะเปลี่ยนเส้นทางย้อนกลับไป เสียงการต่อสู้กลับเริ่มขึ้นพร้อมกับพุ่งตรงเข้ามายังทิศทางที่นางอยู่

กลุ่มคนชุดดำจำนวนไม่ต่ำกว่าสิบคนกำลังไล่ล่าคนชุดดำอีกสามคน พวกเขาสวมชุดพรางกายอย่างมิดชิด แม้แต่ใบหน้าก็มองไม่เห็น นางพยายามกุมบังเหียนแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงจากหลังเสี่ยวไป๋ ทว่าร่างหนึ่งกลับถูกเหวี่ยงมาชนเสี่ยวไป๋ หลังจากถูกฝ่ามือของหนึ่งในผู้ที่ถูกไล่ล่า เห็นชัดว่าฝีมือของคนที่มีจำนวนน้อยกว่านั้นไม่ธรรมดา

เสี่ยวไป๋ถูกชนจนตื่นตระหนกยกสองขาหน้าขึ้น ลั่วเฟิ่งเหยาถูกสะบัดจนร่วงตกลงมาในที่สุด กระนั้นเมื่อมีไอสังหารพุ่งมายังนาง เงาร่างสีดำที่เพิ่งชนเสี่ยวไป๋ก็ถูกถีบจนกระเด็น

ลั่วเฟิ่งเหยามองเสี่ยวไป๋ที่ยืนบังร่างนางกับกลุ่มคนพวกนั้น กระทั่งไม่นานนางก็ได้กลิ่นคาวของเลือด

แม้ฝีมือดีแต่จำนวนที่น้อยกว่าก็เสียเปรียบ นางมองประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วและพบว่าหนึ่งในสามคนนั้นมีคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ

ไม่สิ...สองคนดูเหมือนกำลังคุ้มกันบุรุษที่ได้รับบาดเจ็บผู้นั้น ที่สำคัญเขาจึงจะเป็นเป้าหมายของมือสังหารชุดดำที่มีจำนวนมากกว่า

คนบาดเจ็บถูกดันมายังจุดที่นางยืนอยู่ หญิงสาวมองท่าทีปกป้องของคนอีกสองคน ในใจตระหนักแล้วว่าตัวเองควรทำตัวอย่างไร

ว่ากันว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเป็นสิ่งที่ไม่อาจดูแคลน คนสองกลุ่มกลุ่มหนึ่งพยายามคุ้มกันคนบาดเจ็บ ไม่เพียงเท่านั้นพวกเขาเห็นแล้วว่านางไม่เกี่ยวข้อง ดังนั้นจึงดึงนางเข้ามาในวงของการคุ้มกัน หากแต่คนอีกกลุ่มกลับไม่สนใจความเป็นตายของผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง สายตามาดร้ายเพียงจ้องมาราวกับจ้องมองเหยื่ออันโอชะ

“นายท่าน”

“ข้าไม่เป็นอะไร” แม้กล่าวเช่นนั้นเขากลับพยุงกายแทบไม่อยู่ มือที่กุมกระบี่สั่นเทา

ลั่วเฟิ่งเหยาเข้ามาประคองเขานั่งลง สบสายตาคมดุภายใต้ผ้าคลุมปกปิดใบหน้า กระทั่งข้างหูได้ยินเสียงการต่อสู้อีกครั้ง ชีพจรของเขาเต้นแรงมาก

“ท่านถูกพิษ?” นางกล่าวทั้งที่เพิ่งแตะข้อมือของเขา

ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องมองนางนิ่ง เขาไม่ได้กล่าวอะไรเมื่อเห็นนางเลิกกระโปรงฉีกส่วนในออกมาเพื่อพันแผลที่ต้นแขน

“พิษนี้ไม่ได้มาจากบาดแผล เป็นพิษหงอนกระเรียนสีเทา” นางยื่นมือมายังผ้าปิดหน้าของเขา แต่เขากลับยกมือคว้าข้อมือนางไว้

ลั่วเฟิ่งเหยาขมวดคิ้วเพราะรู้สึกเจ็บ “หากกล้าหักข้อมือข้า ข้าจะทำให้พิษแล่นเข้าสู่หัวใจของท่านทันที ท่านจะตายหลังจากหายใจเข้าออกเพียงห้าครั้ง” นางหรี่ตามองเขาอย่างจริงจัง

[1] ช่วงเวลาบ่ายสามโมง