ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง

‘จิ๊บๆ จิ๊บๆ’

เสียงนกร้องข้างหน้าต่างห้องนอนปลุกให้หลิวซือซือลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังรู้สึกงัวเงียอยู่ไม่น้อย วันนี้เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนเต็มที่ หลิวซือซือ ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณย้อนกลับไปหลายร้อยหลายพันปีก่อนยุคที่นางจากมา

ทว่านานวันเข้าเมื่อได้อยู่กับสภาพแวดล้อมที่สงบสุขและบรรยากาศที่น่าอยู่ในชนบทแห่งนี้แล้วกลับไม่ได้ทำให้นางอยากที่จะหวนกลับคืนบ้านแต่อย่างใด ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้มาอยู่ที่นี่เสียอย่างนั้น!

แต่ก็คงจะมีเพียงไม่กี่เรื่องที่สร้างความรำคานใจให้นางอยู่ในเวลานี้

“หลิวซือซือเจ้าตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! จะนอนไปถึงไหนกันรีบลุกขึ้นไปทำอาหารมาให้ข้ากับผิงเอ๋อเร็วเข้า”

เสียงสตรีผู้เป็นแม่เลี้ยงเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมาอยู่ในที่แปลกตาแห่งนี้สตรีผู้นี้ก็ดูเหมือนจะชิงชังนางมากยิ่งขึ้น พยายามหาเรื่องกลั่นแกล้งนางไม่รู้จบแต่มีหรือที่คนอย่างหลิวซือซือจะสนใจ

หลิวซือซือนอนฟังเสียงนั้นอย่างไม่นึกใส่ใจแต่อย่างใดคิดเสียว่าเสียงที่ได้ยินอยู่นี้คือเสียงนกเสียงกาเท่านั้น 

“นังเด็กคนนี้! กล้าเมินเฉยต่อข้าเช่นนั้นหรือ!”

ก่อนที่สตรีเจ้าของเสียงที่น่ารำคานผู้นั้นจะถึงตัวนาง หลิวซือซือก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วยกเท้าถีบเข้าบริเวณกลางท้องของนางไปเต็มแรง

“กรี๊ด! นี่เจ้ากล้าถีบข้าเช่นนั้นหรือ”

“เจ้าเข้ามาในห้องของข้าทำไม”

“นังเด็กคนนี้กล้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไรคอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร แล้วอย่าคิดว่าพ่อของเจ้าจะช่วยอะไรเจ้าได้อีก”

“ลองเข้ามาสิข้าไม่มีทางไว้หน้าเจ้าเช่นกัน ยายแก่หนังเหี่ยว”

“กรี๊ด! กล้าว่าข้าเหี่ยวได้อย่างไร เจ้าอยากตายนักหรือ”

นางยกฝ่ามือขึ้นตั้งใจที่จะสั่งสอนลูกเลี้ยงผู้ดื้อรั้นของนางเสียหน่อย แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษผู้หนึ่งตะโกนเรียกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของนางในเวลานี้

“ซือซือพ่อกลับมาแล้ว”

แม่เลี้ยงนามว่า เย่หลัน ที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นสามีและเป็นบิดาของหลิวซือซือตะโกนเรียกบุตรสาวคนโตของเขาอยู่นั้นก็ถึงกับผงะถอยห่างออกจากตัวของนางด้วยความรวดเร็ว หลิวซือซือมองตามก่อนจะแสยะยิ้มให้ด้วยความขบขันกับท่าทีร้อนรนของนาง

“ไปหาสามีของท่านเสียสิอย่ามาวอแวกับข้า ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน”

แม้ว่านางอยากจะเอาคืนหลิวซือซือมากเพียงใดแต่ก็ดูเหมือนว่าทุกๆ ครั้งนางจะพ่ายแพ้ไปทุกรอบ นางทำได้เพียงกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจก่อนจะออกจากห้องของหลิวซือซือไปด้วยความรวดเร็ว

ทุกครั้งที่มีเรื่องทะเลาะกันหลิวซือซือก็ไม่เคยนำไปฟ้องบิดาเลยสักครั้งเพราะอะไรน่ะหรือ?

ก็เพราะว่าหลิวซือซือคนเก่านั้นก็ร้ายกาจไม่ได้ต่างจากแม่เลี้ยงผู้นั้นเลยอย่างไรเล่า ก่อนที่นางจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้หลิวซือซือคนเก่าเองก็พยายามกลั่นแกล้งสองแม่ลูกนั้นมาโดยตลอด

แม่เลี้ยงก็ร้ายลูกเลี้ยงก็ไม่น้อยหน้าคนที่ลำบากใจที่สุดคงหนีไม่พ้น หลิวหลงเยี่ยน บุรุษเพียงหนึ่งเดียวในบ้านสกุลหลิวนั่นเอง

ทุกครั้งที่ทั้งสองทะเลาะกันหลิวซือซือก็มักจะใช้ความอ่อนแอของนางทำให้บิดาใจอ่อนไม่กล้าลงโทษแต่อย่างใด จนในที่สุดก็เหมือนเวรกรรมจะตามทันร่างกายที่ป่วยออดๆ แอดๆ ก็เริ่มอ่อนล้าลงเรื่อยๆ และในคืนที่นางสิ้นใจไปก็เป็นวันเดียวกันกับหลิวซือซือคนที่มีชื่อแซ่เดียวกันเข้ามาอยู่ในร่างนี้

‘เฮ้อ…เวรกรรมอะไรของข้ากันนะ’