ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง

ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง

last updateDernière mise à jour : 2026-06-30
Par:  JiulinEn cours
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
10
4 Notes. 4 commentaires
20Chapitres
702Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

หลิวซือซือ สตรีเกียจคร้านที่มีแต่คนชิงชังผู้นั้นได้ตายไปแล้ว เวลานี้หลิวซือซือผู้นี้จะแก้ไขสิ่งเลวร้ายที่เจ้าของร่างเคยกระทำเอาไว้และจะพลิกชะตาชีวิตของครอบครัวให้กลับมาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนให้ได้ ในช่วงเวลาที่ผู้คนอดอยากยากแค้นแต่ครอบครัวของนางกลับอยู่ดีกินดีมีทุกสิ่งให้เลือกสรรอย่างไม่อดตายเพราะนางทะลุมิติมาพร้อมระบบวิเศษที่มีร้านค้าสุดปัง! มีทุกสิ่งให้เลือกสรรมากมายที่ต่อให้นางถูกทิ้งเอาไว้ลำพังก็ไม่มีทางอดตายอย่างแน่นอน!

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 ทะลุมิติ

‘จิ๊บๆ จิ๊บๆ’

เสียงนกร้องข้างหน้าต่างห้องนอนปลุกให้หลิวซือซือลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังรู้สึกงัวเงียอยู่ไม่น้อย วันนี้เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนเต็มที่ หลิวซือซือ ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณย้อนกลับไปหลายร้อยหลายพันปีก่อนยุคที่นางจากมา

ทว่านานวันเข้าเมื่อได้อยู่กับสภาพแวดล้อมที่สงบสุขและบรรยากาศที่น่าอยู่ในชนบทแห่งนี้แล้วกลับไม่ได้ทำให้นางอยากที่จะหวนกลับคืนบ้านแต่อย่างใด ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้มาอยู่ที่นี่เสียอย่างนั้น!

แต่ก็คงจะมีเพียงไม่กี่เรื่องที่สร้างความรำคานใจให้นางอยู่ในเวลานี้

“หลิวซือซือเจ้าตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! จะนอนไปถึงไหนกันรีบลุกขึ้นไปทำอาหารมาให้ข้ากับผิงเอ๋อเร็วเข้า”

เสียงสตรีผู้เป็นแม่เลี้ยงเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมาอยู่ในที่แปลกตาแห่งนี้สตรีผู้นี้ก็ดูเหมือนจะชิงชังนางมากยิ่งขึ้น พยายามหาเรื่องกลั่นแกล้งนางไม่รู้จบแต่มีหรือที่คนอย่างหลิวซือซือจะสนใจ

หลิวซือซือนอนฟังเสียงนั้นอย่างไม่นึกใส่ใจแต่อย่างใดคิดเสียว่าเสียงที่ได้ยินอยู่นี้คือเสียงนกเสียงกาเท่านั้น 

“นังเด็กคนนี้! กล้าเมินเฉยต่อข้าเช่นนั้นหรือ!”

ก่อนที่สตรีเจ้าของเสียงที่น่ารำคานผู้นั้นจะถึงตัวนาง หลิวซือซือก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วยกเท้าถีบเข้าบริเวณกลางท้องของนางไปเต็มแรง

“กรี๊ด! นี่เจ้ากล้าถีบข้าเช่นนั้นหรือ”

“เจ้าเข้ามาในห้องของข้าทำไม”

“นังเด็กคนนี้กล้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไรคอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร แล้วอย่าคิดว่าพ่อของเจ้าจะช่วยอะไรเจ้าได้อีก”

“ลองเข้ามาสิข้าไม่มีทางไว้หน้าเจ้าเช่นกัน ยายแก่หนังเหี่ยว”

“กรี๊ด! กล้าว่าข้าเหี่ยวได้อย่างไร เจ้าอยากตายนักหรือ”

นางยกฝ่ามือขึ้นตั้งใจที่จะสั่งสอนลูกเลี้ยงผู้ดื้อรั้นของนางเสียหน่อย แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษผู้หนึ่งตะโกนเรียกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของนางในเวลานี้

“ซือซือพ่อกลับมาแล้ว”

แม่เลี้ยงนามว่า เย่หลัน ที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นสามีและเป็นบิดาของหลิวซือซือตะโกนเรียกบุตรสาวคนโตของเขาอยู่นั้นก็ถึงกับผงะถอยห่างออกจากตัวของนางด้วยความรวดเร็ว หลิวซือซือมองตามก่อนจะแสยะยิ้มให้ด้วยความขบขันกับท่าทีร้อนรนของนาง

“ไปหาสามีของท่านเสียสิอย่ามาวอแวกับข้า ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน”

แม้ว่านางอยากจะเอาคืนหลิวซือซือมากเพียงใดแต่ก็ดูเหมือนว่าทุกๆ ครั้งนางจะพ่ายแพ้ไปทุกรอบ นางทำได้เพียงกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจก่อนจะออกจากห้องของหลิวซือซือไปด้วยความรวดเร็ว

ทุกครั้งที่มีเรื่องทะเลาะกันหลิวซือซือก็ไม่เคยนำไปฟ้องบิดาเลยสักครั้งเพราะอะไรน่ะหรือ?

ก็เพราะว่าหลิวซือซือคนเก่านั้นก็ร้ายกาจไม่ได้ต่างจากแม่เลี้ยงผู้นั้นเลยอย่างไรเล่า ก่อนที่นางจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้หลิวซือซือคนเก่าเองก็พยายามกลั่นแกล้งสองแม่ลูกนั้นมาโดยตลอด

แม่เลี้ยงก็ร้ายลูกเลี้ยงก็ไม่น้อยหน้าคนที่ลำบากใจที่สุดคงหนีไม่พ้น หลิวหลงเยี่ยน บุรุษเพียงหนึ่งเดียวในบ้านสกุลหลิวนั่นเอง

ทุกครั้งที่ทั้งสองทะเลาะกันหลิวซือซือก็มักจะใช้ความอ่อนแอของนางทำให้บิดาใจอ่อนไม่กล้าลงโทษแต่อย่างใด จนในที่สุดก็เหมือนเวรกรรมจะตามทันร่างกายที่ป่วยออดๆ แอดๆ ก็เริ่มอ่อนล้าลงเรื่อยๆ และในคืนที่นางสิ้นใจไปก็เป็นวันเดียวกันกับหลิวซือซือคนที่มีชื่อแซ่เดียวกันเข้ามาอยู่ในร่างนี้

‘เฮ้อ…เวรกรรมอะไรของข้ากันนะ’

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

walanดี
walanดี
ติดตามเรื่องอื่นๆๆ
2026-06-30 12:59:16
1
1
walanดี
walanดี
จบไวจังแต่สนุกมากๆๆค่ะ
2026-06-30 12:59:05
1
0
walanดี
walanดี
อัพเดทน้อยมากๆรอเยอะๆๆเด่วมาใหม่จ้า
2026-06-22 09:10:58
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
รออัพเดทสนุกดีค่ะ
2026-06-20 14:45:03
1
0
20
บทที่ 1 ทะลุมิติ
‘จิ๊บๆ จิ๊บๆ’เสียงนกร้องข้างหน้าต่างห้องนอนปลุกให้หลิวซือซือลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังรู้สึกงัวเงียอยู่ไม่น้อย วันนี้เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนเต็มที่ หลิวซือซือ ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณย้อนกลับไปหลายร้อยหลายพันปีก่อนยุคที่นางจากมาทว่านานวันเข้าเมื่อได้อยู่กับสภาพแวดล้อมที่สงบสุขและบรรยากาศที่น่าอยู่ในชนบทแห่งนี้แล้วกลับไม่ได้ทำให้นางอยากที่จะหวนกลับคืนบ้านแต่อย่างใด ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้มาอยู่ที่นี่เสียอย่างนั้น!แต่ก็คงจะมีเพียงไม่กี่เรื่องที่สร้างความรำคานใจให้นางอยู่ในเวลานี้“หลิวซือซือเจ้าตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! จะนอนไปถึงไหนกันรีบลุกขึ้นไปทำอาหารมาให้ข้ากับผิงเอ๋อเร็วเข้า”เสียงสตรีผู้เป็นแม่เลี้ยงเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมาอยู่ในที่แปลกตาแห่งนี้สตรีผู้นี้ก็ดูเหมือนจะชิงชังนางมากยิ่งขึ้น พยายามหาเรื่องกลั่นแกล้งนางไม่รู้จบแต่มีหรือที่คนอย่างหลิวซือซือจะสนใจหลิวซือซือนอนฟังเสียงนั้นอย่างไม่นึกใส่ใจแต่อย่างใดคิดเสียว่าเสียงที่ได้ยินอยู่นี้คือเสียงนกเสียงกาเท่านั้น “นังเด็กคนนี้! กล้าเมินเฉยต่อข้าเช่นนั้นหรือ!”ก่อนที่สตรีเจ้าของ
Read More
บทที่ 2 ระบบวิเศษ
แม้จะเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอยู่ในเวลานี้แต่หลิวซือซือก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับมันมากเท่าใดนักนางลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดระบบวิเศษที่ติดตัวมากับนางตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกในยุคนี้แล้วนางไล่สายดูระบบวิเศษที่มีสิ่งของเครื่องใช้จากโลกอนาคตมากมายนับไม่ถ้วน ตัวระบบนี้เปรียบเสมือนห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเลยก็ว่าได้เพราะมีทุกอย่างให้นางได้เลือกสรรใช้งานได้อย่างเต็มที่นั่นเองแค่เพียงไม่มีเงินตราที่ใช้จ่ายในยุคนี้ก็เท่านั้นอยากได้เงินใช้ก็คงต้องเอาของออกไปแลก'แย่เสียจริง'แต่แล้วสายตาของนางก็พลันสะดุดเข้ากับบางอย่าง กราฟตัวเลขบอกอุณหภูมิอากาศของพื้นที่โดยรอบที่นางอาศัยอยู่ปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจนเมื่อตรวจสอบให้แน่ชัดอักครั้งก็พบว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณแห่งนี้นั้น ตัวเลขเหล่านี้บ่งบอกถึงอุณหภูมิของอากาศที่นี่เอาไว้อย่างถูกต้องไม่มีผิดเพี้ยนเลยสักเพียงนิดแต่หลังจากนี้ไปชาวเมืองเฉิงตูจะต้องประสบพบเจอกับหิมะที่ตกหนักที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา มวลอากาศเย็นจากหิมะจะปกคลุมไปทั่วทั้งแคว้นเป็นเวลาก
Read More
บทที่ 3 นางบ้าไปแล้วหรือ
'ที่ผ่านมานางร้ายกาจเพียงนั้น วันนี้กลับพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือว่านางจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ?'ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้านักเลงในกลุ่มนั้นอ้าปากค้างจ้องมองหลิวซอซือคล้ายกับไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนได้ยินอี้ซวนยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยชอบนางมากเพราะใบหน้าสวยหวานแต่ดูดุดันของนางนั้นมีเสน่ห์อยู่ไม่ใช่น้อยแต่เพราะปากที่ร้ายกาจจึงทำให้เขาชิงชังอย่างมากเช่นกันทุกคนในเมืองต่างก็รู้ว่านางมีน้องสาวต่างมารดาที่ดูงดงามและน่ารักไม่น้อยไปกว่าตัวของนางเอง อาจจะเพราะเหตุนี้ที่ทำให้นางรู้สึกอิจฉาและทำร้ายหลิวผิงเอ๋อไปหลายต่อหลายครั้ง บรรดาบุรุษในเมืองเฉิงตูจึงเกลียดชังนางกันแทบทุกคนแต่มาวันนี้นางกลับกล่าวขอโทษพวกเขาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่ผ่านมา จะไม่ให้เขาแปลกใจได้อย่างไร'หรือที่ได้ยินเมื่อครู่นั้นแค่หูฝาดไปงั้นหรือ'“เจ้าผีเข้าหรืออย่างไร”“ใช่”“ห๋า”“ข้าล้อเล่นน่ะเอาล่ะที่ผ่านมาไม่ว่าข้าจะร้ายกาจมากเพียงใดและหากพวกเจ้าจะไม่ให้อภัยจริงๆ ข้านั้นก็ไม่อาจบังคับได้แต่ว่าอย่าได้ขวางทางทำมาหากินของข้าเลยนะ”“เอ่อ”พวกของอี้ซวนที่ได้ยินนางเอ่ยออกมาก็ถึงกับชะงักพูดไม่ออกขึ้นม
Read More
บทที่ 4 หายไปไหนแล้ว
“ข้าเห็นเจ้าตบหน้าตนเองก็นึกว่ามีตัวอะไรมาเกาะแค่เพียงจะช่วยดูก็เท่านั้น คิดว่าข้าจะไปทำอะไรเจ้าได้กัน”นางพูดจบก็ละความสนใจจากเขาก่อนจะหันไปจ้องมองบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง“ท่านจะซื้อกำไลหยกจากข้าจริงๆ น่ะหรือ”“ใช่แล้ว”“เช่นนั้นข้าคิดราคาท่านสองพันอีแปะเท่านั้น”“ได้อย่างไรกันของซื้อของขายนะ เจ้าเอาแต่ลดราคาเช่นนี้แล้วเมื่อไหร่จะได้กำไรเสียทีเล่าข้าจะจ่ายให้เจ้าเต็มจำนวน ไม่สิข้าให้เจ้าหนึ่งตำลึงสำหรับของล้ำค่าพวกนี้เลย”ในขณะที่หลิวซือซือยังคงงุนงงและตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด บุรุษตรงหน้าก็จัดแจงยัดเงินใส่มือของนางแล้วหยิบเอากำไลหยกไปถือเอาไว้เหมือนกลัวใครจะช่วงชิงไปอย่างไรอย่างนั้น'บ้าไปแล้วกำไลแค่ไม่กี่ชิ้นยอมจ่ายถึงหนึ่งตำลึงเลยหรือ'อี้ซวนที่ยืนอยู่ด้านข้างของนางก็เอาแต่จ้องมองชายตรงหน้าก่อนจะหรี่ตาลงแล้วเอ่ยไปว่า“นี่ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกันกับนางแต่เวลานี้คงไม่ใช่แล้วกระมัง เจ้านั่นล่ะไปได้เงินมากมายมาจากไหนกันกำไลแค่ไม่กี่ชิ้นยอมจ่ายถึงหนึ่งตำลึงเจ้ามันบ้าไปแล้ว”“ใช่ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”หลิวซือซือหมายจะยื่นเงินคืนไปให้เขาแต่ชา
Read More
บทที่ 5 สัญญาหมั้นหมาย
“ฮึ”เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้นในมือก็หมุนควงของบางอย่างเล่น…มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสในตอนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นแอบหยิบมาจากสตรีผู้นั้น เขามองตามหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่กำลังเดินออกจากตัวเมืองไปด้วยท่าทางหัวเสียก่อนจะยิ้มที่มุมปาก“ของที่ไม่ใช่ของเจ้าจะช่วงชิงไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไรกัน”“นายน้อยกลับกันเลยหรือไม่ขอรับ ป่านนี้ฮูหยินคงรอท่านนานแล้ว”“อืม”เขาเก็บแหวนไม้นั้นไว้ในอกเสื้อก่อนจะเดินจากไปท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของกันในเช้าวันนี้บ้านสกุลหลิว“ท่านพี่เรื่องที่ท่านพ่อเคยทำสัญญากับบ้านสกุลโหวเอาไว้ พวกเราจะทำอย่างไรต่อดีเจ้าคะ”“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลยกินข้าวกันก่อนเถอะ”“แต่ว่าในหนังสือสัญญานั้นกล่าวเอาไว้ว่าให้บุตรสาวคนเล็กของสกุลหลิวแต่งงานกับบุตรชายคนเล็กของสกุลโหว เช่นนั้นแล้วไม่ใช่ว่าหมายถึงผิงเอ๋อของเราหรอกหรือ”หลิวหลงเยี่ยนผู้เป็นบิดาของหลิวซือซือนั้นถอนหายใจออกมาเล็กน้อย คำมั่นสัญญาของท่านปู่จากทั้งสองตระกูลกลายเป็นพันธะผูกพันมาจนถึงรุ่นหลานและผู้เป็นภรรยาที่เขารับเข้ามาในบ้านแทนภรรยาเ
Read More
บทที่ 6 ของขวัญล้ำค่าจากบ้านเก่า
บ้านท้ายสวนหลังที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของนางหลังนี้ทำขึ้นจากไม้เก่าๆ ที่พอจะอาศัยอยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้นและดูไม่ได้แข็งแรงอะไรเลยบริเวณรอบบ้านมีไม้ยืนต้นที่ถูกปลูกเอาไว้หลากหลายชนิด นางมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีใครอยู่เลยสักคนจึงได้เอ่ยเรียกเขาเสียงดังจนพ่อบ้านหลูที่ไม่รู้ว่าอยู่มุมไหนของตัวบ้านก็ได้ชะโงกหน้าออกมามองนางเสียที“คุณหนูมีอะไรหรือขอรับ”พ่อบ้านหลูรีบเดินเข้ามาหานางอย่างนอบน้อมด้านหลังของชายแก่ผู้นั้นยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งน่าจะอายุน้อยกว่านางสองสามปีเท่านั้น เมื่อเขามองเห็นนางก็ชักสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันทีทำเอาหลิวซือซืองุนงงไม่น้อย‘อย่าบอกนะว่าแม้แต่เด็กๆ หลิวซือซือคนเก่าก็ไม่ละเว้น ช่างน่าอายเป็นบ้าที่ต้องมารับผลกรรมของเจ้าของร่างนี้’“คือว่าข้ามีบางอย่างที่อยากรู้ท่านลุงพอจะว่างช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”“ท่านปู่กับข้ายังต้องบั่นฟืนพวกนี้ส่งไปให้บ้านเจ้าไม่มีเวลาว่างมาสนทนากับคุณหนูตกอับอย่างเจ้าหรอก”“หงเย่อย่าพูดอย่างนั้นกับคุณหนูสิ”“ข้าพูดผิดตรงไหนกันเวลานี้สถานะของนางก็ไม่ต่างจากพวกเรา ท่านปู่เหตุใดถึงยังเคารพนางอีกเล่าขอรับ”“หงเย่!”เสียงดุดันของพ่อบ้านหลูทำเอาหงเย่สะดุ้
Read More
บทที่ 7 อากาศแปรปรวน
หลิวซือซือที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนางก็ลงมือเปิดระบบวิเศษขึ้นมาปรากฏให้เห็นเป็นหน้าจอสีฟ้าใสมองทะลุไปยังฝั่งตรงข้ามได้ระบบวิเศษที่นางได้มาอย่างไรไม่รู้ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อสำรวจไปทั่วทั้งระบบก็ทำเอานางแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว'อยากได้เงินมาใช้จ่ายในครอบครัวต้องทำอย่างไรกันเล่า'[ระบบตรวจพบความต้องการของเจ้าของระบบ][ช่องเก็บของโบราณยังมีสิ่งของที่สามารถนำออกไปขายได้ ; โสมร้อยปี, เครื่องปรุงรสต่างๆ]“โสมร้อยปีงั้นหรือ นั่นไม่ใช่ของล้ำค่าที่แม้แต่คนร่ำรวยจริงๆ ยังหายากหรอกหรือ ดีล่ะข้าจะนำไปขายให้หมดเลย”หลิวซือซือยิ้มก่อนจะนำโสมออกมาจากระบบวิเศษราวๆ ห้าสิบต้นก่อนจะนำไปใส่ลงในย่ามเก่าๆ ของนางเอาไว้ ไม่ทันได้ปิดระบบก็ได้ยินเสียงของแม่เลี้ยงอุทานออกมาด้วยความตื่นตกใจ“นี่มันอะไรกันเนี่ย”หลิวซือซือยัดโสมร้อยปีลงในถุงผ้าแล้วเดินออกไปนอกห้อง นางรู้สึกได้ว่าบรรยากาศด้านนอกเริ่มเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่นี้แล้ว“เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลยนี่นา”“ไม่ใช่ว่าช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิหรอกหรือขอรับฮูหยิน เหตุใดถึงได้ดูเหมือนหิมะจะตกลงมาเสียอย่างนั้น”หลิวซือซือฟังบทสนทนาระหว่างผู้เป็นแม่เลี้ยงและพ่อบ้านห
Read More
บทที่ 8 เข้าเมือง
หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นพ่อที่เดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่กำลังซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองของเรากัน”“เจ้าไม่เคยได้ยินที่เขาร่ำลือกันหรือ""เรื่องอะไร""ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่งขึ้นครองราชย์น่ะสิ ว่ากันว่าเป็นคนที่ดวงไม่ดีต่อราษฎรถึงได้เกิดเหตุอาเพศเช่นนี้ขึ้นอย่างไรเล่า”หลิวซือซือส่ายหัวให้กับเหล่าชาวบ้านที่ยืนสนทนากันไม่ไกลกับนางนัก‘ภัยธรรมชาติจะไปเกี่ยวกับดวงชะตาของมนุษย์ได้อย่างไรกัน ถึงว่าสิป้าข้างบ้านไม่ว่ายุคสมัยใดก็น่าตบปากยิ่งนัก’เช้าวันถัดไปหลิวซือซือที่ตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่แต่ก็ยังช้ากว่าบิดาของนางที่เดินทางออกไปทำงานที่ท่าเรือก่อนหน้านี้แล้ว ครั้นจะเอาเสื้อกันหนาวที่หยิบออกมาจากระบบวิเศษให้เขาก็ไม่ทันการเสียแล้ว‘หลิวหลงเยี่ยนผู้นี้ขยันขันแข็งเสียจริงน่าเสียดายที่มีลูกสาวเกียจคร้านทั้งสองคนช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย’“นั่นเจ้าจะไปไหน”สองเท้าที่ยังก้าวไม่พ้นประตูก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นด้านหลังของนาง“เรื่องของข้า”“นี่เจ้า!”หลิวซือซือไม่สนใจเย่หล
Read More
บทที่ 9 ชายชราในร้านโอสถ
‘เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกันนะ’“แม่นางเข้ามาในร้านของข้าต้องการสมุนไพรชนิดใดงั้นหรือ”ชายแก่ที่ผมขาวโพลนไปทั่วหัวเดินถือไม้เท้าพยุงตนเองออกมาด้านนอกก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า“คือว่าที่ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่เจ้าคะ”“สมุนไพรงั้นหรือ น่าแปลกที่ผ่านมาคนที่มาขายสมุนไพรต่างก็เป็นบุรุษกันทั้งนั้นไม่คิดว่าจะเป็นสาวน้อยเช่นเจ้า”“คือว่าท่านพ่อของข้าเป็นคนหามาน่ะเจ้าค่ะแต่เพราะที่บ้านต่างก็ต้องทำงานช่วยกัน ดังนั้นข้าจึงรับหน้าที่นำมันมาขาย”“อย่างนี้นี่เองเช่นนั้นข้าคงต้องตรวจสอบสมุนไพรที่เจ้านำมาก่อนถึงจะบอกราคาได้""ได้เจ้าค่ะเฒ่าแก่”นางแย้มยิ้มปลดย่ามลงจากไหล่แล้ววางไว้บนโต๊ะตรงหน้าก่อนจะหยิบเอาโสมร้อยปีออกมาวางให้เขาตรวจสอบชายชราที่แรกเริ่มไม่ได้สนใจนางนักเพราะคิดว่าคงจะเป็นสมุนไพรบ้านๆ ที่เหล่าชาวบ้านหลายๆ คนนำมาขายแต่เมื่อเห็นของที่นางวางลงบนโต๊ะแล้วนั้นก็ถึงกับตาลุกวาวขึ้นทันใด“นะ นี่มัน!”“โสมเจ้าค่ะอายุน่าจะมากกว่าร้อยปีได้แล้วกระมัง”“เจ้าไปหามาได้อย่างไรกันนางหนู”“ข้าบอกไปแล้วว่าครอบครัวของข้าชอบเก็บสะสมสมุนไพร ยังมีสมุนไพรอีกหลายชนิดที่ข้ายังไม่ได้น
Read More
บทที่ 10 นักเลงที่ว่าก็คือพวกข้านั่นเอง
‘นะ นักเลงที่นางว่ามันคือพวกเขาไม่ใช่หรือ’  “อะแฮ่ม คือว่าพวกข้าเป็นบุรุษใยต้องกลัวคนพวกนั้นกัน ว่าแต่เจ้าเถอะมาทำอะไรที่นี่”"ข้าหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ”“เอ่อ ข้ามาร้านโอสถตรงกลางตรอกถนนนั่นน่ะ”“พ่อเจ้าไม่สบายงั้นหรือ หรือว่าแม่เลี้ยงของเจ้าหรือน้องสาวเจ้า”“ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นล่ะ”“อ้าวแล้ว…”“ข้ามีเรื่องต้องมาก็แล้วกันแต่เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกเจ้าพูดกัน ใครป่วยนะ?”อี้ซวนที่ได้ยินนางถามขึ้นมาก็มีสีหน้าสลดลงเล็กน้อย เป็นเวลาเพียงหนึ่งเค่อ[1] ที่นางใช้เวลาเดินทางมาที่บ้านของอี้ซวน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status