บทที่ 1.3

“แน่นอน! ย่อมไม่มีผู้ใดกล้ายุ่งกับท่าน”

“ดี” นางกล่าวจบก็หลับตานั่งพิงผนังรถม้าเงียบๆ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นว่าจินซื่อลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ไม่โล่งอกได้หรือ...มีอยู่ครั้งหนึ่งพวกนางบุกขึ้นเขาเพื่อไล่อีกฝ่ายออกจากสวีซาน นึกไม่ถึงว่าจะถูกพิษเข้าอย่างไม่รู้ตัว ทนทรมานอยู่นานนับเดือนกว่าจะสามารถผ่านพ้นมาได้

ที่สำคัญไปกว่านั้นหมอทุกคนล้วนส่ายหน้า แม้พิษไม่ร้ายแรงถึงชีวิต แต่กลับไม่มีผู้ใดสามารถรักษาและหาวิธีช่วยบรรเทาความทรมาน

จินซินหรูพยายามข่มอารมณ์เกลียดชังเพราะทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ มีอย่างหรือนางเฝ้าดูแลเยี่ยหลี่เสียงไม่ห่าง ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเห็นความดีของตน กระนั้นทันทีที่ชายหนุ่มเห็นลั่วเฟิ่งเหยา เขาก็ไม่ชายตามองมายังนางอีกเลย...

งานเลี้ยงขอบคุณจัดขึ้นอย่างหรูหรา แม้ไม่มีแขกเหรื่อมาร่วมงานเนื่องจากเยี่ยหลี่เสียงถูกกำชับเอาไว้ สาเหตุก็เพราะลั่วเฟิ่งเหยาไม่ชอบความวุ่นวาย

อาหารเลิศรสและการต้อนรับอย่างดี ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามนางกลับมองทะลุถึงจุดประสงค์ของเยี่ยฮูหยินในทันที

หลังมื้อเที่ยงและบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ในที่สุดเยี่ยฮูหยินก็มีโอกาสได้สนทนากับลั่วเฟิ่งเหยาตามลำพัง นางพาหญิงสาวเดินเข้าไปยังห้องหนังสือของคฤหาสน์ ที่นั่นมีปะการังสีแดงต้นหนึ่งวางอยู่

นับตั้งแต่โบราณนานมาปะการังสีแดงถูกใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการรักษาโรค[1] ดังนั้นราคาของมันจึงสูงลิ่วและเป็นของหายากที่แม้มีทรัพย์สมบัติก็ใช่ว่าอจะสามารถซื้อหามาไว้ในครอบครอง

เยี่ยฮูหยินมีท่าทีผิดหวังเล็กน้อยเมื่อมองเห็นท่าทีเฉยเมยของลั่วเฟิ่งเหยา ทั้งที่มีกระสายยาล้ำค่าอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ นางเคยได้ยินลั่วหลิวกล่าวว่าเงินทองมากมายล้วนไม่อยู่ในสายตาของอีกฝ่าย แต่หากเป็นสมุนไพรหายากไม่ก็กระสายยาล้ำค่า บางทีอาจใช้ดึงดูดความสนใจของลั่วเฟิ่งเหยาได้ ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายกลับเพียงมองปะการังสีแดงด้วยสายตาเรียบเฉย

“ไม่ปิดบังแม่นางลั่ว ที่ข้าเชิญท่านมาในวันนี้เพราะบุตรชายเอาแต่กล่าวถึงท่าน นับตั้งแต่ท่านช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาก็เอาแต่พร่ำเพ้อถึงท่านจนไม่มีสายตามองไปยังสตรีอื่น”

“เยี่ยฮูหยิน” ลั่วเฟิ่งเหยายิ้มที่มุมปาก แต่ผู้อาวุโสกว่ามองออกว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

เยี่ยฮูหยินถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ข้าเองก็รู้ว่าทำเช่นนี้อาจล่วงเกินท่าน แต่เพื่อบุตรชายเพียงคนเดียวข้าจึงได้แต่ลองเสี่ยง ข้าจะขอพูดตรงๆ หากท่านรับปากแต่งเข้าตระกูลเยี่ย ข้าจะยกปะการังแดงนี้ให้ท่าน ทั้งยังรับปากไม่ว่าท่านมีข้อแม้ใดๆ หลังแต่งงาน แม้ท่านเรียกร้องที่จะปรุงยาให้หอโอสถต่อไปก็ยังเป็นไปได้”

นี่เป็นข้อเสนอที่ใจกว้างมาก หากมองจากสตรีทั่วไปที่หลังแต่งงานต้องอยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือน ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะออกมาทำสิ่งใดได้ดังใจ

ลั่วเฟิ่งเหยาสบตากับเยี่ยฮูหยินนิ่ง “ข้าคงต้องขอปฏิเสธ แม้ว่านี่อาจล่วงเกินคนตระกูลเยี่ย” นางกล่าว “ข้าเป็นเด็กกำพร้ามารดาจากไปตั้งแต่จำความไม่ได้ อาจารย์เป็นผู้เก็บข้ามาชุบเลี้ยง สั่งสอนวิชาการแพทย์และการปรุงยาเพื่อให้ใช้ประโยชน์ในทางรักษา เรื่องแต่งงานไม่เคยอยู่ในความคิดของข้า”

เห็นท่าทางสุขุมเยือกเย็นของอีกฝ่าย เยี่ยฮูหยินได้แต่จนใจ นางเคยได้ยินเรื่องราวของสตรีตรงหน้ามาแล้ว ทั้งยังแอบชื่นชมตลอดมา

ลั่วเฟิ่งเหยาอายุยังน้อยติดตามเทพโอสถมาตั้งแต่จำความได้ ฝีมือการรักษาและการปรุงยาของนางไม่แพ้เทพโอสถผู้เป็นอาจารย์ ความจริงหากนางต้องการตำแหน่งผู้ดูแลหอโอสถ ลั่วหลิวไหนเลยจะสามารถต่อกรกับหญิงสาวได้

ตรงกันข้ามที่ผลออกมาเช่นทุกวันนี้ สาเหตุคงมีเพียงเพราะ...ลั่วเฟิ่งเหยาไม่ต้องการรับช่วงตั้งแต่แรก หากแต่ยังเห็นแก่หอโอสถที่ผู้เป็นอาจารย์ก่อตั้งขึ้น ดังนั้นจึงยังคงรั้งอยู่เพื่อช่วยเหลือผู้คนต่อไป ตามความประสงค์ของเทพโอสถลั่วอวี่ซี

หลังงานเลี้ยงที่สมควรจบลงด้วยข่าวมงคล ผลกลับออกมาตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เยี่ยหลี่เสียงวิ่งตามหญิงสาวที่กำลังเดินออกมาจากประตูคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย

“แม่นาง! แม่นางลั่วช้าก่อน!”

ลั่วเฟิ่งเหยาหยุดเดินพร้อมกับหันไปมองเยี่ยหลี่เสียง “คุณชายเยี่ย”

นางยังคงมีท่าทีสุภาพขณะสายตามองลั่วหลิวและฮูหยินที่เร่งฝีเท้าตามออกมา ใบหน้าบูดบึ้งดวงตาแดงก่ำของจินซินหรู ทำให้นางตระหนักแล้วว่าทุกคนคงล่วงรู้ว่านางปฏิเสธ

“แม่นางลั่วหากเจ้าไม่พอใจในข้อเสนอข้าพร้อมเปลี่ยนแปลง หากไม่อยากให้ข้าแต่งหรูเอ๋อร์เข้ามาอีกคนข้ายินดีปฏิเสธ เจ้าอย่าโกรธได้หรือไม่”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวจึงขมวดคิ้ว “ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“เสียงเอ๋อร์เจ้าหุบปากนะ” เยี่ยฮูหยินเดินออกมาห้ามบุตรชาย

[1] ปะการังสีแดงถูกใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการรักษาโรค