รักครั้งนี้ ข้าขอเป็นผู้เลือก

บทนำ

เสียงเฮฮาของเด็กน้อยสี่คนที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน อยู่ในสวนดอกไม้ของจวนสกุลจาง

“พี่ใหญ่!! รอข้าด้วย” จางไป่ฉี ดรุณีน้อยวัยสิบสองขวบปี ร้องเรียกพี่ชายคนโตเสียงดัง พลางวิ่งไล่ตามเขาอย่างสนุกสนาน

“น้องสาม วิ่งตามพี่มาให้ทันสิ” จางเทียนซื่อหันมาตะโกนบอกน้องสาว ในขณะที่กำลังวิ่งอยู่

ขณะที่ทุกคนกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเสียงไออย่างเหนื่อยหอบของดรุณีน้อยอีกคนดังขึ้น พร้อมกับพากันวิ่งเข้าไปหานางด้วยความห่วงใย

“ซานเอ๋อร์ เป็นอันใดหรือไม่”

มู่จือเฉิง ถามคู่หมั้นของนางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย พลางประคองนางเดินไปนั่งพักใต้ร่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล

“ข้ามิเป็นอันใดเจ้าค่ะ” จางชิงซานตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ปล่อยให้เขาประคองไปนั่งพัก

จางไป่ฉียืนมองทั้งสองคนด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย มองพี่สาวและคู่หมั้นเดินไปด้วยกัน เขามักจะคอยดูแลพี่สาวของนางเช่นนี้เสมอมา

ทั้งสองหมั้นหมายกันตั้งแต่ยังเล็ก เพราะสัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูล แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองกลับรักมั่นกันด้วยใจจริง นางได้แต่คิดถึงในอดีตแล้วถอนหายใจออกมา

“น้องสาม เราไปพักกันเถิด” จางเทียนซื่อหันไปพูดกับน้องสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เจ้าค่ะ” นางพยายามฝืนยิ้มส่งไปให้พี่ชาย พลางเดินตามเขาไปด้วยความอดสูในใจ

นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นั้นคือคู่หมั้นของพี่สาว นางพยายามตัดใจจากเขาหลายต่อหลายครั้ง แต่จนแล้วจนรอดนางก็ไม่สามารถทำได้ ได้แต่แอบรักเขาอยู่แบบนี้เรื่อยมา

“น้องสาม เป็นอันใดหรือไม่” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าน้องสาวดูเซื่องซึมต่างจากเมื่อครู่

“ข้ามิได้เป็นอันใด” นางเปลี่ยนเป็นร่าเริงในที่สุด เพราะกลัวพี่ชายจะสงสัย

“ดีแล้ว ๆ” เขายื่นมือไปลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู

เขารู้ดีว่าน้องสาวของเขาเป็นแบบนี้เพราะเหตุใด แต่เขาก็ไม่สามารถช่วยเหลือนางได้ คงทำได้เพียงรอให้นางตัดใจได้ด้วยตนเอง

ทุกคนต่างรู้ดีกว่าก่อนหน้านี้ จางไป่ฉีและมู่จือเฉิงต่างรักใคร่สนิทสนมกัน แต่เพราะอาการป่วยของพี่สาว การหมั้นหมายระหว่างมู่จือเฉิงและจางชิงซานจึงได้เกิดขึ้น ทำให้นางและเขาต้องห่างกันไป

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงวันงานปักปิ่นของจางชิงซาน งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โต มีทั้งขุนนางและคหบดีมารวมตัวกันในงานเลี้ยง เพราะครอบครัวฝั่งเถียนเวยเซียน ผู้เป็นมารดานั้น เป็นตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยตระกูลหนึ่ง ทำให้งานเลี้ยงนี้ถือเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ เหมาะสมกับฐานะของสองตระกูล

งานเลี้ยงเต็มไปด้วยความรื่นเริง ทุกคนต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดีกับสกุลจาง

ต่างจากเจ้าของงานที่ตอนนี้ หลบมาพักในห้องรับรอง เพราะรู้สึกอ่อนแรง ช่วงนี้นางทำอะไรก็เหนื่อยไปหมด เพียงแค่เดินนิดหน่อยก็ไม่ไหวเสียแล้ว

“คุณหนู ดื่มชาก่อนเจ้าค่ะ” อ้ายอัน สาวใช้ข้างกายของจางชิงซาน ยกถ้วยชาให้เจ้านาย

หญิงสาวหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่ม เพื่อหวังจะให้ตนเองนั้นรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่เป็นผล นางมิได้รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“คุณหนู รู้สึกดีหรือไม่เจ้าคะ” อ้ายอันถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว เราออกไปด้านนอกกันเถิด” นางกำลังจะลุกขึ้น แต่ก็โดนสาวใช้ข้างกายขัดเอาไว้เสียก่อน

“คุณหนูพักอีกสักครู่ก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายของคุณหนูอ่อนแอยิ่งนัก นางไม่อยากให้คุณหนูต้องฝืนร่างกายตนเอง

“จะพักได้อย่างไร แขกด้านนอกมาแสดงความยินดีกับข้า ข้าจะหลบมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร” นางไม่ฟังคำของอ้ายอัน เดินออกจากห้องไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง

หลังจากงานปักปิ่นไม่นาน จางชิงซานก็อาการทรุดลงอย่างหนัก แม้จะเชิญหมอฝีมือดีมาจากทั่วสารทิศก็ไม่อาจรักษาให้อาการดีขึ้นได้ ทำให้ทุกคนต่างก็กังวล เพราะอีกไม่กี่เดือน ก็จะถึงงานแต่งงานของจางชิงซานและมู่จือเฉิงแล้ว หากนางยังอาการไม่ดีขึ้น คงต้องเลื่อนงานแต่งครั้งนี้ออกไปก่อน

“ซานเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง” มู่จือเฉิง ถามคู่หมั้นด้วยความเป็นห่วง

“ข้าเพียงแค่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้น ไม่มีอันใดต้องเป็นห่วง” นางส่งยิ้มไปให้คู่หมั้นอย่างอ่อนแรง นางรู้สึกว่าช่วงนี้เพียงแค่จะเปิดปากพูดสักคำ นางก็เหนื่อยเสียแล้ว

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงสดใสของดรุณีน้อยก็ดังขึ้นขัดบทสนทนานั้น

“พี่รอง ได้เวลาดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ” จางไป่ฉีเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะไม่อยากให้พี่สาวต้องเป็นกังวล เพราะตอนนี้ทุกคนในจวนต่างพากันเคร่งเครียดกันมากพอแล้ว

“น้องสาม” นางเอ่ยเรียกน้องสาวเบา ๆ

จางไป่ฉีชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่กับพี่สาว ก่อนจะรีบทำตัวให้เป็นปกติ