บทที่ 2.3

“ยังไม่มีโอกาสได้กล่าวขอบคุณ” เขาเอ่ย “ขอบใจเจ้ามาก...เรื่องครั้งนั้น หากไม่ได้เจ้าข้าคงทำอะไรโง่งมจริงๆ”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ช่วยท่านได้ก็ดีแล้ว ข้าเข้าใจว่าตอนนั้นท่านทั้งโกรธและร้อนใจ ที่สำคัญคือท่านสามารถยับยั้งชั่งใจได้ต่างหาก”

เขาถอนหายใจ “เรื่องวันนี้อันตรายมาก เหตุใดออกมาด้วยตัวเอง”

“เกรงว่ากว่าจะบอกกล่าวก็คงตามไม่ทันแล้ว”

เขาหัวเราะ “ที่บอกว่าตามไม่ทัน ตามพี่ชายของเจ้า หรือข้า?”

นางเงียบก็เท่ากับยอมรับ เขาถอนหายใจออกมา “ข้ามีบทเรียนมาแล้วคราหนึ่ง หลังจากนั้นก็มิได้ใช้อารมณ์นำพาการกระทำอีก มิใช่ทุกครั้งข้าจะมีเจ้าคอยห้ามปรามเตือนสติ จริงหรือไม่”

เขาหัวเราะอย่างเห็นขันทว่านางกลับถอนหายใจออกมา “ข้ารู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นพี่รองผิดต่อท่านและตระกูลเหยียน เรื่องนี้ตระกูลเมิ่งต้องมีคำตอบให้ท่านอย่างแน่นอน ข้า...”

“คุณหนูเมิ่งเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แม้เจ้าจะรู้สึกผิดต่อข้า ทว่าก็เป็นเพียงความรู้สึกที่คิดแทนผู้อื่น ต้นเรื่องรู้สึกอย่างไร สำนึกผิดหรือไม่เจ้าเองก็ไม่แน่ใจ ดังนั้นอย่าได้แบกรับความผิดที่เจ้าไม่ได้เป็นคนก่อ ข้าไม่โทษผู้ใดนอกจากตัวต้นเรื่อง เอาละเจ้าพักผ่อนได้แล้ว ขอบใจมากสำหรับผ้าพันแผล”

นางมองเขาคล้ายอยากกล่าวบางอย่าง ทว่าถึงที่สุดก็ถอนหายใจแล้วเงียบเสียง

ค่ำคืนอากาศเย็นเยียบ...เหยียนจิ่นเหิงมีไข้สูงทว่าก็ยังมีสติ บาดแผลที่แขนของเขาเต้นตุบปวดแปลบ เกรงว่าตอนนี้แผลคงอักเสบเป็นแน่ เพราะไม่ได้ใส่ยาห้ามเลือดและยังใช้ผ้าชื้นหมาดพันเอาไว้

เขาลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนพิงไหล่ของเมิ่งเสวี่ยเยวียน มีนางคอยวางอุ้งมือเพื่อวัดไข้ “ท่านฟื้นแล้ว? รู้สึกอย่างไรบ้าง”

อา...เขาน่าจะอ่อนแอกว่านี้ ไม่น่าฟื้นตื่นขึ้นมาเร็วเช่นนี้จริงๆ “ข้าไม่เป็นไร” จำต้องลุกขึ้นแล้วทั้งที่อยากจะพิงนางให้นานกว่านี้สักหน่อย “ขอบใจเจ้ามาก”

“ท่านยังมีไข้อยู่ ข้าดูแล้วเลือดหยุดไหลแต่ก็อักเสบแล้ว ท่านมีไข้เพราะแผลนั่น ข้างล่างไม่มีความเคลื่อนไหว พวกเราลองเดินลงเขาไปดีหรือไม่ บางทีคนของท่านอาจกำลังออกตามหา”

มองออกไปด้านนอกแสงแดดสาดส่อง เวลานี้น่าจะล่วงเข้ากลางยามเฉิน[1]แล้วกระมัง... “ท่านเดินไหวหรือไม่” นางเอ่ยถามเขาจากนั้นขยับเข้ามาหมายประคอง

“น่าจะยังไหว” เขาค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีหญิงสาวช่วยประคอง เฮ้อ...หากไม่กลัวว่านางจะเหนื่อยเกินไป เดินลงเขาโดยมีนางคอยช่วยประคองก็คงดีไม่น้อย เพียงแต่เขาไม่อาจหักใจทำให้นางเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนั้น

นางกำลังกลัว... เหยียนจิ่นเหิงมองออกจากท่าทีที่มองไปรอบๆ ของหญิงสาว “ไม่ต้องกลัว แถวนี้ไม่มีผู้อื่น” เขาปลอบนาง เห็นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาจากนั้นช่วยเช็ดเหงื่อให้

“ท่าน...รู้สึกอย่างไรบ้าง เหนื่อยหรือไม่ พวกเรานั่งพักสักครู่ค่อยเดินทางต่อ ตอนนี้หากท่านไม่ไหวอีกคน ข้า...”

“ไม่เป็นไรข้ายังเดินต่อได้ เดินไปอีกไม่ไกลก็จะถึงถนนสายหลัก พวกเราเพียงหลบอยู่แถวนั้นสักครู่ ดูให้มั่นใจว่าไม่มีกลุ่มโจรดักซุ่ม สภาพเช่นนี้เดินกลับเข้าเมืองหลวงเองก็มีแต่จะกลายเป็นเป้าโจมตี สายแล้วคนของทางการกับคนของข้าน่าจะออกค้นหาแล้ว พวกเรารออยู่ที่นี่จะดีกว่าหากหลงป่าจะยิ่งแย่”

“ได้” นางพยักหน้าจากนั้นขยับเข้ามาใกล้เขา

“เจ้าจะทำอะไร” นางยกแขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเขาขึ้นพาดบ่า

“ช่วยท่าน”

เขาอึ้งงันไปนานมาก ต่อมาก็แทบเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่มิด แม้ดูเหมือนนางช่วยประคองเขา แต่เขากลับไม่กล้าทิ้งน้ำหนักไปฝั่งที่นางอยู่ มองเห็นเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามไรผมของนาง เขาได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

หลบใกล้ๆ ถนนสายหลักกว่าชั่วยามจึงมีเสียงตะโกนของเหลิ่งซา เหยียนจิ่งเหิงมองหญิงสาวจากนั้นพยักหน้า “นั่นคนของข้า”

แล้วนางก็ลุกขึ้นจากนั้นส่งเสียงตะโกนตอบรับ คนของทางการ คนของเขา บวกกับคนของตระกูลเมิ่ง ทำให้เขากับหญิงสาวได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นอีกฝั่ง บัดนี้เมิ่งจื่อจวินและลั่วหยวนเหนียงถูกส่งตัวกลับเข้าเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีการสูญเสีย แม้มีคนบาดเจ็บร้ายแรงแต่ก็ไม่ถึงชีวิต

สายตากังวลของหญิงสาวที่มองส่งเขาขึ้นรถม้า ทำให้เหยียนจิ่นเหิงอมยิ้ม เขาหรุบตามองมือของตัวเอง แขนเสื้อที่นางใช้พันแผลยังอยู่ในมือของเขา แผลได้รับการใส่ยาและพันด้วยผ้าสะอาดผืนใหม่แล้ว “กลับจวน”

[1] ช่วงเวลาแปดโมงเช้า