ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

“องค์ชายทรงทำเช่นนี้ได้อย่างไรกันเพคะ” คุณหนูสี่ตัดพ้อ หยดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่หางตา เมื่อรู้ข่าวว่าองค์รัชทายาทจะอภิเษกสมรสกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เซี่ยซูจินผู้นั้นคือศัตรูหัวใจของหลินลั่วลั่วมาเนิ่นนาน และวันนี้ที่สตรีต้องมาสอบถามบุรุษองอาจถึงที่ตำหนักก็เพราะข่าวลือเรื่องพระชายาเอกที่นางมั่นใจว่าจะได้ครอบครอง แต่มันกลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวังเอาไว้

“ลั่วลั่ว เจ้าอย่ามาเสียมารยาทที่นี่” เซี่ยซูจินแสยะยิ้ม นางเป็นพระญาติของไทเฮาจึงถูกจับให้มาเกี่ยวดองกับองค์รัชทายาทตามพระประสงค์ ผิดกับหลินลั่วลั่วที่เป็นเพียงบุตรีของเสนาบดีฝ่ายขวาที่แม้ว่าตระกูลหลินจะมีอำนาจมากไม่เป็นรองตระกูลใด แต่หลินปิงจือไม่อยากให้บุตรีเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับราชวงศ์ที่ภายนอกดูสวยงาม แต่ภายในเน่าเสียไร้ชิ้นดี

ร่างบางรีบนำผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาที่เปื้อนตรงหางตา ยามนี้ยากสะกดเก็บความเสียใจ นางมองสบนัยน์ตาคมเข้มที่มองตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน และมันก็ทำให้โฉมสะคราญคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมาเป็นตนเองที่นัยน์ตามืดบอด ไม่สนใจคำทัดทานจากบิดาและพี่ชาย ล้วนทำทุกสิ่งด้วยความเอาแต่ใจ แม้ว่าองค์รัชทายาทจะไม่เคยตอบรับหรือปฏิเสธความรักที่นางมอบให้เลยก็ตาม

“องค์ชายทรงตัดสินพระทัยแล้วใช่ไหมเพคะ” หลินลั่วลั่วพูดย้ำอีกครั้งเพื่อหาคำตอบให้ตนเอง แม้การกระทำนี้ช่างดูโง่เขลาในสายตาของผู้อื่น แต่มันก็มีค่ามากพอเพื่อให้นางได้มีโอกาสตัดสินใจว่าจะเลือกหนทางใดต่อไป

ร่างสูงผินใบหน้าออกแล้วเอ่ยเพียงว่า “เรื่องนี้ข้าไม่จำเป็นต้องตอบเจ้า” คำพูดที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกสะท้านถึงดวงใจก็ทำให้หลินลั่วลั่วตัดสินใจได้เสียที  

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันก็ขอให้องค์ชายมีความสุขมาก ๆ นะเพคะ” แล้วโฉมงามก็หันหน้าหนีพร้อมกับรีบเดินออกจากตำหนักไป ท่ามกลางความสะใจของเซี่ยซูจินที่มองตามหลังหลินลั่วลั่วด้วยสายตาเยาะเย้ยเต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ แต่ใครจะล่วงรู้ว่าสายตาเย็นชาก็กำลังมองตามคุณหนูสี่ไปด้วยเช่นเดียวกัน

หลายวันหลังจากนั้น สตรีที่ผิดหวังในความรักก็เกิดหน้ามืดเผลอเดินสะดุดขาตัวเองตกลงไปในสระน้ำที่มีความลึกราวสามวา[1] ท่ามกลางความตกใจของบ่าวรับใช้ “คุณหนูสี่ตกน้ำ! รีบมาช่วยกันเร็วเข้า”

ขณะที่ร่างบางลอยเคว้งอยู่เบื้องล่าง สภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยวก็เกิดความคิดอยากทิ้งชีวิตของตนไปเสียอย่างนั้น ความผิดหวังครั้งใหญ่ทำให้หลินลั่วลั่วขาดการไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ แต่ก่อนที่ลมหายใจจะหมดลง แสงสว่างก็สาดกระทบที่ดวงหน้าเล็กจิ้มลิ้มนั้น

‘หากเจ้าตายจริง ๆ คนพวกนั้นก็จะยิ่งหัวเราะเยาะเย้ย จงอย่ามีความคิดเช่นนี้อีก’ ความเข้มแข็งที่ซึ่งซ่อนอยู่อีกด้านหนึ่งของจิตใจพลันปรากฏเสียงปลุกให้นางตื่นจากภวังค์ความเศร้าหมองทั้งปวง จากนั้นแสงสว่างก็ค่อย ๆ ดับวูบลงไปพร้อมแรงกายที่หวนกลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้งหนึ่ง

“คุณหนูเจ้าคะ!” พวกบ่าวรับใช้รีบพาคุณหนูสี่ขึ้นจากสระน้ำด้วยความระมัดระวัง แล้วรีบพานางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและตามท่านหมอมาตรวจดูอาการ

“ลั่วลั่ว จากนี้เจ้าต้องเป็นคนใหม่ที่แข็งแรงขึ้นกว่าเดิม” ใบหน้าที่ดูซูบซีดไปบ้างพูดให้กำลังใจตัวเองผ่านคันฉ่องสีเหลืองทอง หลังจากที่สตรีดื่มยาบำรุงปรับสภาพจิตใจตั้งปณิธานในการใช้ชีวิตใหม่ จิตใจที่เศร้าหมองก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ

กลับมาที่ปัจจุบันหลังจากวันที่องค์รัชทายาทเรียกให้คุณหนูหลินมาพบครานั้น นางก็ไม่หวนกลับมาเหมือนเช่นเคย ความเงียบสงบทำให้บุรุษองอาจนั่งครุ่นคิดถึงสตรีผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว

“ฮองเฮารับสั่งให้องค์รัชทายาทไปเข้าเฝ้าที่สวนบุปผาพ่ะย่ะค่ะ” เสียงขันทีเตือนสติให้หวางโม่หรานหลุดออกจากภวังค์ความคิด  

“มีจดหมายจากตระกูลหลินส่งมาบ้างหรือไม่” แต่กลายเป็นว่าบุรุษองอาจสอบถามขันทีเรื่องอื่น แทนที่จะรีบเสด็จไปที่สวนบุปผาเหมือนอย่างเคย

“อะ...อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ” แต่ขันทีคนนี้หูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก จึงได้ยินเสียงพึมพำจากองค์รัชทายาทไม่ชัดเจน 

“ไม่มีอะไร...ทั้งนั้น” หวางโม่หรานรีบเก็บสีหน้าและอาการที่ไม่ปกติอย่างรวดเร็ว ตลอดสามวันมานี้ไม่มีวันใดที่เขาจะไม่นึกถึงหลินลั่วลั่ว และไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดในหัวของเขาถึงมีแต่ใบหน้าของนาง สตรีที่สดใสผู้นั้น จากนั้นร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนก้าวเท้าเดินออกจากตำหนักเสด็จไปสวนบุปผาทันที

[1] หน่วยวัดจีนโบราณ 1 วา เท่ากับ 2 เมตร