ตอนที่ 2 เรียกพบ

ณ สวนบุปผา ภายในวังหลวง มีสตรีสูงศักดิ์นั่งจิบชาชมบุปผางดงามอยู่ภายในศาลาริมน้ำ บรรยากาศร่มรื่นผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความสุขสบายใจ เมื่อบุรุษองอาจเดินเข้ามา ขันทีก็ขานรายงานบอกผู้เป็นเจ้านายตามหน้าที่  “องค์รัชทายาทเสด็จ”  

จางจิ่วเม่ยยกยิ้ม ส่งรอยยิ้มงดงามไปให้ผู้เป็นบุตรชายในทันที

“โม่หรานรีบมานั่งตรงนี้เร็วเข้า” ช่วงนี้พระนางเพิ่งหายประชวรจึงอยากพบพระพักตร์องค์รัชทายาทมากกว่าปกติ ทุกคนในที่นี้ต่างรับรู้กันทั้งนั้นว่าฮองเฮาทรงเอาใจใส่องค์ชายใหญ่มากกว่าองค์ชายรองที่เป็นบุตรชายแท้ ๆ ของพระองค์เสียอีก  

“พ่ะย่ะค่ะ” หวางโม่หรานทำตัวว่าง่าย เขาไม่ค่อยแสดงสีหน้าหรือสิ่งใดออกไปมากนัก แม้ว่าลึก ๆ แล้วจะไม่ได้ไว้เนื้อเชื่อใจฮองเฮาสักเท่าไรก็ตาม

“ขนมดอกกุ้ย[1]ของโปรดเจ้า แม่ให้ห้องเครื่องเตรียมเอาไว้ให้” จางจิ่วเม่ยดันจานของหวานไปตรงหน้าองค์รัชทายาท ภายนอกพวกเขานั้นเหมือนมารดากับบุตรที่รักใคร่กันดี แต่ความจริงแล้วต่างคนต่างหยั่งเชิงซึ่งกันและกันอยู่ตลอดเวลา

“วันนี้ไม่ค่อยอยากเสวยของหวานพ่ะย่ะค่ะ” หวางโม่หรานยิ้มแล้วยกน้ำชาขึ้นมาจิบแทนขนมดอกกุ้ย จางจิ่วเม่ยหน้าเสียไปแต่ก็ปกปิดร่องรอยความไม่พอใจเอาไว้ได้ทันท่วงที

“เรื่องพระชายาเอก เจ้าถูกใจคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยหรือไม่” ที่ฮองเฮาเรียกให้องค์รัชทายาทมาสวนบุปผาในวันนี้ก็เพราะอยากแนะนำคุณหนูสามตระกูลฮุ่ยให้แทนคนของไทเฮา ถ้าหากว่าเซี่ยซูจินได้เป็นพระชายาเอกองค์รัชทายาทจริง จางจิ่วเม่ยรู้สึกว่าจะควบคุมนางได้ยากจึงไม่ค่อยชื่นชอบสักเท่าไรนัก ถ้าหากเปลี่ยนเป็นฮุ่ยหยวนลี่ที่ดูไม่ค่อยทันคนก็จะดีกว่ามาก แต่คุณหนูสามผู้นี้กลับไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าวังเลยสักครั้งเดียว

ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยที่ได้ยินคำถามนั้นจึงกล่าวว่า “ความจริงแล้วหม่อมฉันอยากทูลขอเสด็จแม่เรื่องนี้อยู่พอดีพ่ะย่ะค่ะ” จากนั้นองค์รัชทายาทก็เอ่ยชื่อคนที่แม้แต่ฮองเฮาก็ไม่เชื่อหูเช่นกัน พวกขันทีได้แต่ลอบมองหน้ากัน แม้แต่พวกนางกำนัลก็ไม่พ้นจะมีปฏิกิริยา เพราะไม่คาดคิดว่าคำพูดนี้จะหลุดออกมาจากปากบุรุษองอาจที่มักเย็นชากับสตรีผู้นั้นอยู่เสมอ  

หนึ่งอาทิตย์ผ่านพ้นไปด้วยความเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความเงียบสงบ คุณหนูสี่ที่ชอบเดินทางเข้าวังไปหาพี่ชายที่เป็นสหายร่วมเรียนกับองค์รัชทายาทเสมอ บัดนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตร ไม่มีแม้แต่เงาของหลินลั่วลั่วในเขตพระราชฐาน นางเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน นั่งเย็บถุงหอม ฝึกปักลายอื่นหลังจากที่ไม่ได้ปักมานานนม และความเปลี่ยนแปลงนี้ก็ทำให้ทุกคนในบ้านคลายความกังวลใจไปได้หลายส่วน  

“คุณหนู ด้ายสีแดงและผ้าไหมที่ต้องการหมดคลังแล้วเจ้าค่ะ” สาวรับใช้พูดเสียงเบา อาทิตย์ที่ผ่านมานี้หลินลั่วลั่วใช้ผ้าเกินความจำเป็น นางเย็บถุงหอมใบไหนไม่ถูกใจก็ทิ้งขว้างไม่ไยดี

คุณหนูสี่ละสายตาจากถุงผ้าใบที่สามสิบที่พยายามเย็บด้วยความตั้งใจแล้วมองหน้าบ่าวรับใช้คนสนิทด้วยสายตาเรียบเฉย “ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะออกไปเลือกซื้อของเพิ่มเติม เจ้ารีบไปบอกให้คนเตรียมรถม้าเถิด” ร่างบางวางเข็มในมือลงแล้วเหม่อมองไปที่ถุงผ้าสองใบที่มีหน้าตาดีกว่าเพื่อนแล้วสั่งให้บ่าวรับใช้อีกคนเก็บใส่ตะกร้ามาด้วย 

ช่วงสายแสงแดดจ้า แต่ความร้อนแรงของพระอาทิตย์ในยามนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้คุณหนูสี่เดินเลือกซื้อข้าวของ โฉมสะคราญในชุดสีฟ้าอ่อนดูงดงาม อ่อนหวานและเต็มไปด้วยความสดใส พวกชาวบ้านที่ไม่ค่อยได้เห็นสตรีในห้องหอออกจากเรือนมากนักต่างพากันซุบซิบนินทาความงามของนางตามหัวถนน

“อาเว่ย เจ้าไปแจ้งเถ้าแก่ว่าให้ส่งผ้าไหมต้าจงไปที่จวนทั้งหมดสามสิบพับ ส่วนสีนั้นเน้นสีสันสดใส” หลินลั่วลั่วสั่งบ่าวรับใช้เสร็จนางก็เดินไปดูของอย่างอื่นในร้านตามลำพัง ระหว่างนั้นคุณชายตระกูลซุนที่แอบเดินตามคุณหนูสี่อยู่ห่าง ๆ ก็สร้างสถานการณ์ว่าบังเอิญมาพบนางเข้า

“ปิ่นอันนี้เท่าไรหรือเถ้าแก่” ซุนยวี่มู่เอ่ยเสียงดัง เขารีบเดินมาหยุดยืนที่ด้านข้างสตรีผู้งดงาม สายตาบุรุษแอบมองเสี้ยวหน้าเปล่งปลั่งนั้นด้วยอาการที่แสดงออกชัดเจนว่าเขาให้ความสนใจนาง  

“ปิ่นอันนี้คุณหนูหลินเป็นเจ้าของแล้วขอรับ” แม้ลำบากใจ แต่เหยาเลอก็เอ่ยออกมาด้วยความนอบน้อม หลินลั่วลั่วรับปิ่นมา แต่ซุนยวี่มู่ก็ยังไม่ยอมแพ้

“คุณหนูสี่เองหรือ” คุณชายบ้านตระกูลซุนเอ่ยอย่างเป็นกันเอง เขาทำทีว่าเข้ามาพบคุณหนูสี่โดยบังเอิญ

[1] ขนมที่ใส่ดอกกุ้ย หรือ ที่ไทยเรียกว่าดอกหอมหมื่นลี้ มีทั้งที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า เนื้อจะเป็นเหมือนเค้กเบา, แป้งข้าวเหนียว ให้สัมผัสนุ่มหนึบ หรือ ทำจากแป้งแห้ว /วุ้น เป็นวุ้นดอกกุ้ย , ทำจากถั่วเขียวกวน เป็นเหมือนถั่วกวนใส่น้ำผึ้งดอกกุ้ย หรือน้ำตาลดอกกุ้ยก็เรียกขนมดอกกุ้ยเช่นเดียวกัน

.