ตอนที่ 3 เพิ่งรู้ตัว

“คารวะคุณชายซุนเจ้าค่ะ” หลินลั่วลั่วเอ่ยทักทาย ซุนยวี่มู่เป็นบุตรชายเสนาบดีฝ่ายซ้าย พวกเขาทั้งสองมีศักดิ์เท่าเทียมกัน จึงไม่อาจละเลยการทักทายนั้นไปได้ จากนั้นสตรีก็หันไปมองบ่าวรับใช้ที่ยังคุยกับเถ้าแก่ไม่เสร็จสิ้นด้วยสีหน้าคล้ายว่าจะรำคาญ แต่ซุนยวี่มู่เลือกทำเป็นมองไม่เห็น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้าหานางแบบนี้

“คุณหนูสี่ เจ้าจะรังเกียจหรือไม่ถ้าข้าจะขอซื้อปิ่นนี้มอบให้เจ้า” เมื่อสบโอกาส บุรุษหน้าหนาก็หาทางตีสนิทโฉมสะคราญทันที แต่หลินลั่วลั่วมิใช่พวกคุณหนูหน้าบางขี้เกรงใจ

“ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ แต่ข้าจ่ายเงินแล้ว” สตรีรีบเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ซุนยวี่มู่ไม่ยินยอม เขาขวางทางไม่ให้นางเดินออกจากร้านได้ นัยน์ตาหงส์ช้อนขึ้นมองด้วยแววตาที่ไม่พึงพอใจ แต่ก่อนที่นางจะกล่าวคำใด เสียงนุ่มทุ้มที่ติดจะเย็นชาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“ยวี่มู่ ที่แท้เจ้าก็มาอยู่ที่นี่เอง” ร่างสูงในชุดผ้าไหมสีกรมท่าเอ่ยขึ้น แม้เสียงไม่ดังมากแต่โฉมงามก็จำได้ขึ้นใจ ขณะที่บุตรชายเสนาบดีฝ่ายซ้ายหันหลังกลับไปมองบุรุษที่มาใหม่ เขาก็ต้องยกมือประสานทำความเคารพผู้ที่สูงศักดิ์กว่า

“คารวะคุณชายโม่” เพราะไม่กล้าเอ่ยพระนามจริง ซุนยวี่มู่จึงได้แต่ใช้พระนามแฝงขององค์รัชทายาท

บุรุษองอาจปลอมตัวออกมานอกวังหลวงก็ได้แต่ใช้สายตาคมจดจ้องโฉมสะคราญที่ยืนอยู่ด้านหลังสหายเก่า แววตาของเขาส่องประกายวาววับเมื่อเห็นว่าในมือของนางถือบางอย่างอยู่

          “มิยักรู้ว่าพวกเจ้าสองคนสนิทสนมกันด้วย” หวางโม่หรานเอ่ยออกมา กระทั่งองครักษ์ยังประหลาดใจ แต่ก่อนที่ซุนยวี่มู่จะเอ่ยปฏิเสธ หลินลั่วลั่วก็ถือวิสาสะใช้มือข้างหนึ่งดึงชายแขนเสื้อของบุตรชายเสนาบดีฝ่ายซ้ายทันที เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นสตรีอีกคนที่หยุดยืนอยู่ด้านหลังองค์รัชทายาทเช่นกัน

          “ขอบคุณพี่ยวี่มู่มากนะเจ้าคะที่มอบปิ่นปักผมให้ข้า ส่วนข้าเองก็ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนให้นอกจากของสิ่งนี้” สตรียกยิ้มปั้นหน้าเสแสร้ง แม้ว่าในใจดวงน้อยจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่ก็ตาม จากนั้นก็ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ ดึงถุงหอมที่ฝึกปักลายมอบให้ซุนยวี่มู่หน้าตาเฉย

          ซุนยวี่มู่ดีใจอย่างมาก แม้ว่าเขาจะรู้สึกประหลาดใจก็ตาม แต่ก็ไม่คิดสิ่งใดให้มากความ รีบรับถุงผ้าสีเข้มเหมาะกับบุรุษมาในทันที

          “เจ้าให้ข้าจริง ๆ หรือ” บุรุษยิ้มจนถึงดวงตา ส่วนสตรีแม้ไม่ได้อยากให้เรื่องราวลงเอยเช่นนี้แต่ก็จำต้องฝืนพยักหน้าส่งยิ้มไปให้

          หวางโม่หรานจ้องชายหญิงสองคนนั้นตาแทบไม่กะพริบ รู้สึกคันยิบ ๆ ที่อกด้านซ้าย แม้ว่าตัวเขาจะยังไม่เข้าใจความรู้สึกเช่นนี้อยู่มากก็ตาม เซี่ยซูจินที่ติดตามองค์รัชทายาทมาด้วยเมื่อเห็นว่าหลินลั่วลั่วอยู่ที่นี่ นางก็รีบเดินขึ้นมายืนเคียงข้างบุรุษในทันที

          “ที่แท้ก็คุณหนูสี่กับคุณชายซุนนี่เอง” น้ำเสียงนั้นคล้ายเยาะเย้ยกึ่งถากถาง แต่หลินลั่วลั่วก็ทำเหมือนสตรีผู้นั้นไม่มีตัวตน

          “คุณหนูเจ้าคะ” สาวรับใช้บ้านตระกูลหลินรีบเดินมาหาในทันทีเมื่อเห็นว่าผู้เป็นเจ้านายกำลังเผชิญหน้ากับผู้ใด

          หลินลั่วลั่วหันไปมองสาวรับใช้ด้วยสายตาราบเรียบไม่ปรากฏร่องรอยให้องค์รัชทายาทและเซี่ยซูจินสังเกตเห็น “เจ้าสั่งของเสร็จแล้วใช่หรือไม่” สาวรับใช้พยักหน้า ไม่กล้าสบตากับคนที่ยืนรายล้อมคุณหนู

“ถ้าเช่นนั้นพวกข้าต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” สตรีโฉมสะคราญหันไปบอกกล่าวกับคุณชายซุน แต่ไม่ปรายตามององค์รัชทายาทเลยสักเพียงนิดเดียว แม้กระทั่งเซี่ยซูจินที่จ้องหน้านางแทบทะลุ หญิงสาวก็ไม่ใส่ใจ เลือกทำเหมือนกับว่าพวกเขาทั้งสองไม่มีตัวตน

“เจ้าจะกลับแล้วหรือ” ซุนยวี่มู่เอ่ยด้วยความเสียดาย แม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดอยู่มิน้อยที่เห็นองค์รัชทายาทเสด็จมาในตอนนี้แต่ก็ไม่แสดงออก หลินลั่วลั่วหันมาส่งยิ้มแต่ไม่เอ่ยคำใด จากนั้นก็รีบเดินเลี่ยงพวกเขาทั้งสามไปอีกทาง

หวางโม่หรานเห็นคุณหนูสี่ทำเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็สงวนท่าทีไว้ “ซูจิน...เจ้าไปเลือกปิ่นปักผมทางโน้น ข้าจะมอบให้เจ้าบ้าง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเสียงดัง แม้แต่หลินลั่วลั่วที่เดินออกมาหน้าร้านแล้วก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน สตรีพยายามข่มความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้แล้วรีบเดินไปขึ้นรถม้า ส่วนทางด้านซุนยวี่มู่ที่ถูกรั้งตัวไว้จึงทำให้ติดตามหลินลั่วลั่วไปไม่ได้ และพอองค์รัชทายาทปลีกตัวจากทั้งสองชายหญิงนี้ได้ เขาก็สั่งให้องครักษ์เฝ้าเอาไว้ ส่วนตนเองนั้นแอบติดตามคุณหนูสี่ไปอย่างเงียบ ๆ