ตอนที่ 5 ตามตื๊อ

อาเว่ยวิ่งตามไป แต่กลับถูกหยางอิ๋นยืนขวางเอาไว้

“เจ้ารออยู่ด้านล่าง อย่าขึ้นไปรบกวนองค์รัชทายาทกับคุณหนูสี่” สาวรับใช้จึงจำใจต้องยืนรออยู่ตรงนั้นพร้อมกับองครักษ์หนุ่ม

ล่วงเข้าสู่ยามอู่[1] ภายในภัตตาคารคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่นั้นเป็นพวกเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือพวกคุณชายคุณหนูที่มีฐานะดีถึงจะมีสิทธิ์ซื้อป้ายเข้าภัตตาคารแห่งนี้ได้ เพราะมีราคาสูงมากถึงหนึ่งพันตำลึง แยกระดับความเป็นส่วนตัวไปตามจำนวนเงินที่จ่ายและความยิ่งใหญ่ของตระกูล หากเป็นเชื้อพระวงศ์ก็จะได้ครอบครองป้ายทองที่มีราคาแพงเป็นอันดับหนึ่งเหมือนอย่างองค์รัชทายาทที่สามารถเข้าได้ทุกชั้นในภัตตาคาร บริเวณชั้นสองเป็นสถานที่ที่สามารถมองลงไปเพื่อชมการแสดงดนตรีหรือระบำจากนางรำ และยังสามารถมองจากบนนี้ได้อย่างชัดเจนที่สุด

หลินลั่วลั่วที่เดินตามองค์รัชทายาทเข้ามาที่ห้องรับรองหรูหราก็ได้แต่หันมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตระกูลหลินมีป้ายเงินก็จริง แต่ไม่ค่อยมารับประทานอาหารที่ภัตตาคารแห่งนี้สักเท่าไร ส่วนใหญ่มีแค่ท่านเสนาบดีฝ่ายขวากับบุตรชายคนโตที่เข้ามาเสียส่วนใหญ่ คุณหนูในห้องหออย่างนางนั้นยากนักที่จะได้เข้ามาในสถานที่เช่นนี้

“เจ้าชอบที่นี่หรือไม่” ขณะที่หญิงสาวกำลังเหม่อมองไปที่แจกันลายแปลกตาอยู่นั้น นางไม่รู้ตัวว่าตอนนี้กำลังถูกชายหนุ่มกอดประคองอยู่ด้านหลัง ลมหายใจร้อน ๆ รินรดอยู่ที่ริมหูทำให้โฉมงามสะดุ้งตัวออกจากภวังค์ด้วยความตกใจ หลินลั่วลั่วพยายามสลัดตัวออกเพื่อเดินหนีไปอีกทาง แต่บุรุษองอาจกลับเดินตามติดนางไม่ยอมปล่อยให้ห่างกาย

“องค์ชายจะทำอันใดเพคะ” เป็นครั้งแรกที่หลินลั่วลั่วหวาดกลัว แม้ว่าในใจของนางจะยังรักองค์รัชทายาทอยู่ แต่ก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว

“เหตุใดถึงเดินหนีข้า…” หวางโม่หรานรีบเข้ามาประชิดตัวหลินลั่วลั่วแล้วผลักโฉมสะคราญให้แผ่นหลังติดกับผนังห้องด้านหนึ่ง

“มะ หม่อมฉัน” หญิงสาวถึงขั้นพูดสิ่งใดไม่ออก อยู่ ๆ ปิ่นปักผมที่เพิ่งซื้อมาจากเถ้าแก่ร้านขายผ้าก็ร่วงออกมาจากแขนเสื้อ หล่นกระทบปลายเท้าของชายหนุ่ม สายตาคมเข้มก้มมองปิ่นเจ้าปัญหาแล้วเขาก็โกรธเคืองขึ้นมา

“อย่ามองมัน ให้มองหน้าข้า!” เสียงทุ้มที่ติดจะเย็นชาออกคำสั่ง แต่หลินลั่วลั่วขัดขืนไม่สนใจในคำสั่งนั้น พยายามที่จะย่อตัวลงไปเก็บปิ่นที่ตนซื้อมา ยิ่งนางมีปฏิกิริยาเช่นนี้ คนที่เข้าใจผิดตั้งแต่แรกก็เกิดบันดาลโทสะ ไม่อาจยับยั้งความหึงหวงที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร

“องค์ชาย! ทรงทำอันใดกันเพคะ” หลินลั่วลั่วตกใจที่อยู่ ๆ หวางโม่หรานใช้เท้าเหยียบปิ่นของนางหักครึ่งแหลกไม่มีชิ้นดี แม้นสิ่งของมีราคาไม่สูงแต่มีคุณค่าทางจิตใจ ปิ่นอันนั้นเป็นของที่นางชอบ

“ของที่ซุนยวี่มู่ซื้อให้ไยต้องเสียดายด้วย เดี๋ยวข้าซื้ออันใหม่ให้เจ้าเอง” คนที่อยากทำลายของแทนใจชายอื่น เมื่อสบโอกาสก็ไม่รอช้ารีบทำลาย คิดตบหัวแล้วลูบหลังซื้อของแทนใจที่เป็นของตนให้แทน

หลินลั่วลั่วโกรธจนน้ำตาคลอ “หลีกทางด้วยเพคะ หม่อมฉันจะกลับแล้ว” เพราะโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ยามนี้นางไม่สนใจแล้วว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงนี้จะเป็นผู้ใด หวางโม่หรานรีบเขยิบตัวเข้ามาแนบชิดกับสตรีทันที

“นี่เจ้ากล้าโกรธข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ” ฝ่ามือหนาช้อนปลายคางโฉมงามขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาหงส์คู่งาม แต่คุณหนูสี่ได้สติก่อนจึงรีบมองไปทางอื่นแทน

“ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า” หวางโม่หรานเอ่ยเสียงเบา ในใจของเขารู้สึกร้อนรุ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่รู้เมื่อไรที่นึกถึงแต่สตรีผู้นี้ นางวนเวียนในความคิดและความรู้สึก น้องสาวของสหายที่เขามองข้ามเสมอมา

“ปล่อยเพคะ องค์ชายทรงมีพระคู่หมั้นแล้ว มาอยู่กับหม่อมฉันสองต่อสองเช่นนี้ไม่เหมาะสม” โฉมสะคราญหันกลับมาสบสายตามององค์รัชทายาทอย่างตัดพ้อไม่รู้ตัว และก่อนที่นางจะผลักเขาออกให้พ้นทาง ริมฝีปากหยักสวยก็กดลงมาที่กลีบปากอ่อนนุ่มเสียก่อน ความตกใจทำให้คุณหนูสี่ยืนนิ่งด้วยความอึ้ง สัมผัสวาบหวามทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นแรง การกระทำที่ไร้เหตุไร้ผลนี้เป็นครั้งแรกที่หวางโม่หรานไม่รู้ว่าจะหยุดหลินลั่วลั่วไม่ให้ผลักไสเขาเช่นไร

“ข้าขอโทษที่วันนั้นตอบคำถามเจ้าไม่ได้” ร่างสูงถอนจุมพิตออกเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างบางกำลังตัวสั่นน้อย ๆ นัยน์ตาหงส์ช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความว่างเปล่า ตอนนี้นางถึงขั้นคิดสิ่งใดไม่ออก สัมผัสที่เคยถวิลหามาเนิ่นนาน แต่พอวันนี้ได้สมความปรารถนาแล้ว นางกลับไม่รู้สึกดีใจเท่าไรนัก

[1] 11.00 – 13.00