ตอนที่ 6 อีเฟย เกอเกอ

“หม่อมฉันมิยักรู้ว่าองค์ชายจะเป็นคนเจ้าชู้เช่นนี้” หลินลั่วลั่วทำใจแข็งรีบผลักหน้าอกหวางโม่หรานออก จากนั้นนางก็รีบวิ่งหนีลงมาจากชั้นสอง บุรุษองอาจไม่ได้ฉุดรั้งสตรีไว้ เพียงรู้สึกเสียใจที่ตัวเองใจร้อนด่วนทำเรื่องแบบนั้นออกไป ในระหว่างที่คุณหนูสี่กำลังวิ่งลงมา เซี่ยซูจินและซุนยวี่มู่ที่กำลังตามหาองค์รัชทายาทก็มาพบเข้าพอดี

          “นี่เจ้าแอบมาเจอองค์รัชทายาทลับหลังข้าหรือ” เซี่ยซูจินโมโหจึงพูดไม่ไว้หน้าหลินลั่วลั่ว เพราะเห็นเงาร่างขององค์รัชทายาทกำลังมองมาที่คุณหนูสี่ โฉมสะคราญไม่ตอบคำถามใด เมื่อคิดสิ่งใดไม่ออกจึงคว้ามืออาเว่ยที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าร้อนใจแล้ววิ่งออกจากภัตตาคารจวินยงไป

          “องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ” หยางอิ๋นรีบก้มศีรษะลงทันทีที่เห็นองค์รัชทายาทเดินลงมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

          “เจ้าพาคุณหนูเซี่ยกลับไปก่อน” หวางโม่หรานเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เร่งฝีเท้าเดินตามหลินลั่วลั่วไปในทันที

“คุณหนูรอตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะตามลุงเฉินให้นำรถม้ามารับ” อาเว่ยเดินแยกไปอีกทาง ระหว่างนั้นหวางโม่หรานก็ตามออกมาทัน

“ลั่วลั่ว…” บุรุษองอาจเรียกสตรีไว้ แต่นางแสร้งทำเป็นหูทวนลม

ขณะนั้นแม่ทัพใหญ่ขี่ม้าผ่านมาพอดี

          “พี่อีเฟยเจ้าคะ” หลินลั่วลั่วเรียกแม่ทัพหนุ่มเอาไว้ก่อนที่เขาจะขี่ม้าผ่านไปราวกับจะหาคนคุยด้วย

          “ลั่วลั่ว เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่กัน” เกาอีเฟยผู้ซึ่งเคยเป็นพี่ชายในวัยเด็ก เขาไปออกรบทำศึกที่ชายแดนนานหลายปี วันนี้ถูกฮ่องเต้เรียกเข้าเมืองหลวงก็เลยมีเวลาออกมาเที่ยวชมบรรยากาศในเมืองเสียหน่อย

“ข้าออกมาซื้อผ้า ว่าจะกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มไปให้พี่ชายที่บ้านอยู่ใกล้เคียงกัน สมัยพวกเขายังเด็ก สองตระกูลนั้นสนิทสนมกันมากพอสมควร องค์รัชทายาทไม่พอใจที่ถูกเมิน เขาจึงเดินเข้ามาขนาบข้างสตรีพลางดึงมือนางมากุมไว้ หลินลั่วลั่วพยายามดึงมือออก แต่หวางโม่หรานกุมมือแน่น มีแววตาดุดัน เกาอีเฟยสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น แต่ฉลาดพอที่จะไม่ยุ่งเรื่องของคนทั้งคู่

“คารวะคุณชายโม่ขอรับ” จัดว่าเขานั้นมีหูตากว้างขวาง เรื่องที่องค์รัชทายาทชอบเสด็จออกมาเที่ยวนอกวังไม่ประสงค์เปิดเผยพระนามให้ผู้ใดรับรู้ แม่ทัพหนุ่มอย่างเขาก็ยังรู้ นับว่ารู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง[1]เป็นอย่างดี

“ท่านกลับมาคราวนี้คงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย วันไหนที่ว่าง ๆ ขอเชิญที่ตำหนักข้า” สิ้นคำนั้น หวางโม่หรานก็ส่งสัญญาณให้องครักษ์ที่แฝงตัวอยู่รีบนำม้ามาในทันที

“ปล่อยเพคะ! หม่อมฉันไม่อยากไปกับองค์ชาย” ขณะที่คุณหนูสี่ร้องโวยวาย ตัวนางก็ถูกอุ้มขึ้นม้าสีน้ำตาลตัวหนึ่งมีลักษณะดีมาก เหมือนม้าที่ใช้ในสนามรบ

“ถ้าเจ้าดิ้นแล้วตกลงไป ข้าไม่รู้ด้วยนะ” เป็นครั้งแรกที่หวางโม่หรานเอ่ยด้วยความเป็นห่วง แต่ความจริงแล้วเขากำลังประชดประชันนางต่างหาก

“ท่านแม่ทัพ ไว้เจอกันวันหน้า วันนี้ขอตัวก่อน” จากนั้นม้าสีน้ำตาลก็ห้อตะบึงไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นขณะเดียวกันกับที่ลุงเฉินและอาเว่ยขับรถม้าเข้ามาจอดหน้าภัตตาคาร

“คะ คุณหนูเจ้าคะ!” อาเว่ยเห็นคุณหนูสี่ถูกองค์รัชทายาทพาตัวไปแล้วก็ได้แต่หันไปมองหน้ากับลุงเฉิน ทั้งคู่จนใจเพราะอีกฝ่ายมีอำนาจเหนือกว่า ไม่อาจไปแจ้งท่านเสนาบดีเพื่อให้ช่วยเหลืออย่างเปิดเผยได้ มีแต่ต้องพึ่งพาคุณชายใหญ่เท่านั้น

ร่างเล็กถูกร่างสูงสวมกอดอยู่ด้านหลัง ความใกล้ชิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำให้หัวใจดวงน้อยที่พยายามตัดใจเกิดความหวังขึ้นมาอีกครั้ง และถ้าหากครั้งนี้นางยังคงถูกทำร้ายซ้ำ ๆ หัวใจดวงนี้ก็คงไม่มีความหวังที่จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกต่อไปแล้ว สายลมที่พัดผ่านเข้ามาปะทะใบหน้าโฉมสะคราญนั้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกับความรู้สึกของคนด้านหลังที่ร้อนรุ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง ใช้เวลาไม่นานนักองค์รัชทายาทก็พาคุณหนูสี่มาเรือนหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นเรือนที่พระองค์ใช้ประทับเวลาที่อยู่ด้านนอกและอยู่ไม่ห่างจากวังหลวงมากนัก

 ณ เรือนเหวินฝู ที่มีความหมายว่าดีงามสูงส่งและเต็มไปด้วยโชคลาภ ช่างเป็นการตั้งชื่อได้เข้ากับเจ้าของเรือนเสียนี่กระไร ที่หน้าเรือนมีสองชายหญิงกำลังยืนทะเลาะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

[1] หมายถึง รู้จักเอาตัวรอดหรือปรับตัวให้เข้ากับเหตุการณ์