บทนำ

ความรักสำหรับเขา บางเบาเหมือนดั่งกลีบท้อ

ที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากกิ่ง

แต่สำหรับนางนั้นเหมือนดอกเหมย

ที่ไม่ยอมผลัดกลีบเปลี่ยนใบ

ดันทุรังจนเหี่ยวเฉา

กระทั่งไร้เรี่ยวแรงยึดเหนี่ยว

จึงได้ร่วงหล่นตามกาลเวลา

แต่เขากลับฉุดรั้งนางไว้

วิถีแห่งความรัก ที่เริ่มต้นจากหัวใจด้านชา

จะลงเอ่ยเช่นไร

.

.

.

ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน

“เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมรับเงื่อนไขของข้า เจ้ารักข้ามิใช่หรือ” เสียงทุ้มที่ติดจะเย็นชาสาดคำพูดเช่นนี้ออกมาหน้าตาเฉย ความรักสำหรับองค์รัชทายาทนั้นบางเบาดั่งกลีบท้อที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากกิ่ง หลินลั่วลั่วหลุบสายตาลงต่ำ สีหน้าในยามนี้ยากจะปิดบังความเสียใจได้อย่างมิดชิด

“หม่อมฉัน…ขออภัยด้วยเพคะ” สิ้นคำที่เอื้อนเอ่ย ร่างบางในชุดสีอ่อนก็รีบหันหลังวิ่งหนีจากไปในทันที ไร้ซึ่งความสง่างามใด ๆ ดวงหน้าอ่อนหวานค่อย ๆ เปียกชุ่มไปด้วยหยาดหยดของน้ำตา แรงลมที่ปะทะใบหน้าเข้ามาไม่สามารถหยุดยั้งความเสียใจที่ยากจะสะกดกลั้นอารมณ์แปรปรวนได้เลย

“ฮึก ๆ ฮือ ๆ” หัวใจสตรีถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากบุรุษที่นางมอบหัวใจให้ตั้งแต่แรกพบสบตา แม้นทว่านัยน์ตาสีรัตติกาลจะไร้ซึ่งความรู้สึกใดก็ตาม เป็นความพลั้งเผลอโดยไม่อาจหักห้ามใจที่ปรารถนาอยากครอบครององค์รัชทายาท คิดอาจเอื้อมตำแหน่งพระชายาเอก เลยทำให้ในทุกครั้งที่ถูกตัดรอนความสัมพันธ์ หัวใจดวงน้อยก็ถูกทำร้ายด้วยเฉกเช่นกัน

“องค์ชายจะไม่ตามคุณหนูสี่ไปจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คนสนิทเตือนสติ แต่บุรุษองอาจผู้เป็นเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลา มีบุคลิกสง่างาม รูปร่างสูง ทำเพียงปรายตามองแผ่นหลังบอบบางที่วิ่งห่างออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา  

“เดี๋ยวนางก็กลับมาอ้อนวอนข้าเอง” หวางโม่หรานพูดขึ้น ฝ่ามือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ที่พวกเขามาพบกันวันนี้ก็เพราะองค์รัชทายาทได้ยินข่าวลือว่าหลินลั่วลั่ว หรือคุณหนูสี่แห่งตระกูลหลิน บุตรีเพียงคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายขวากำลังคิดถอดใจไปจากเขา แม้ว่าหวางโม่หรานจะไม่เคยไยดีความรักที่นางมีให้ตลอดสามปีนี้เลยก็ตาม เพราะตั้งแต่วันที่โฉมสะคราญรอดพ้นเงื้อมมือยมบาล ไม่ว่าจะด้วยความประชดประชันที่เขาไม่ยอมรับความรักหรือไม่ก็ตาม แต่สตรีที่เคยร่าเริงอยู่เสมอ บัดนี้นางไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และความเปลี่ยนแปลงนี้ก็ทำให้หัวใจที่ด้านชารู้สึกหวาดหวั่นขึ้นเป็นครั้งแรกราวกับว่าชีวิตต่อจากนี้กำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าไป และจุดเริ่มต้นของการบีบบังคับจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมา