2 หลบๆ ซ่อนๆ

บ้านรามิล

"เฮ้อ...ฉันล่ะหนักใจจริงๆเลยค่ะ" นีรนาทพูดพลางบ่นกับผู้เป็นสามีที่นั่งอยู่บนเตียงในห้องนอน

"คุณมีเรื่องอะไรให้ต้องหนักใจล่ะนาท" ธนวัชเอ่ยถามภรรยาที่นั่งอยู่ใกล้กัน

"ก็รามิลลูกของเราน่ะสิคะ ทำแต่งาน จนอายุเกือบจะสามสิบแล้วนะคะ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีแฟนสักที"

"ลูกคงยังไม่เจอคนที่ถูกใจล่ะมั้ง"

"ถ้ารอให้ลูกเราเจอคนที่ถูกใจ แล้วเราไม่แก่งอมกันไปก่อนที่จะได้อุ้มหลานเหรอคะคุณวัช"

"แล้วเราจะทำอะไรได้ล่ะนาท" ธนวัชถาม

"ฉันจะลองหาผู้หญิงดีๆให้ลูกเองค่ะ เพราะถ้ารอให้ลูกหาเอง ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ว่าจะได้"

"แล้วถ้าเกิดหาแล้วลูกเราไม่ชอบผู้หญิงที่คุณหาให้ล่ะ"

"ของแบบนี้มันต้องลองค่ะ ถ้าไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงคะ"

"ผู้หญิงที่คุณจะหาให้ลูก คุณมีแล้วเหรอนาท"

"ฉันมีไว้ในใจแล้วค่ะ" นีรนาทบอกพลางยิ้มกับสามีแล้วนึกไปถึงใครบางคน

"ใครเหรอ"

"เด็กคนนั้นเขาชื่อสมายด์ค่ะ เป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ในร้านอาหารร้านนึง"

"คุณไปเจอเขากี่ครั้งล่ะ คุณถึงได้ชอบเขา"

"หลายครั้งค่ะ ที่ฉันต้องไปที่นั่นหลายครั้ง ก็เพราะว่าเด็กที่ชื่อสมายด์นี่แหละค่ะ"

"คุณชอบถึงขนาดลงทุนไปกินอาหารที่นั่นเพราะเด็กคนนั้นเลยเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิคะ"

"ทำไมคุณถึงได้ชอบเขาได้ล่ะ"

"ฉันชอบนิสัยเขาค่ะ หนูสมายด์เป็นคนพูดจาดี ใบหน้ายิ้มแย้มเวลาพูดกับแขก ฉันสังเกตเห็นว่าหนูสมายด์เขาพูดจาอ่อนหวานกับแขกทุกคนค่ะ ขนาดลูกค้าบางโต๊ะโวยวาย หนูสมายด์ก็ยังใจเย็นพูดดีกับลูกค้านะคะ ฉันดูแล้วหนูสมายด์เขามีความอดทนสูงค่ะ"

"ผมแล้วแต่คุณนะนาท ว่าคุณจะจัดการยังไง แต่ผมไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยนะ"

"คุณอยู่เฉยๆไปเถอะค่ะ ฉันจะจัดการเอง"

"งั้นผมนอนก่อนนะ" พูดจบ ธนวัชก็ทิ้งตัวลงไปบนที่นอนและไม่นานก็หลับไป ส่วนนีรนาทนั้น ยังคงคิดแผนที่จะจับคู่ให้ลูกชายต่อไป จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

ด้านรามิล

ครืด

ในขณะที่รามิลเดินออกมาจากห้องน้ำในผ้าเช็ดตัวพันกายเพียงผืนเดียว เผยให้เห็นหน้าท้องแกร่งแน่นกระชับเต็มไปด้วยซิกแพคที่เรียงตัวกันเป็นลอนอย่างสวยงาม ทันใดนั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้น เขาจึงรีบเดินไปหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นแฟนสาวของเขาที่โทรเข้ามา เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาจึงปรายยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ ก่อนที่จะกดรับสาย

"ถ่ายละครเสร็จแล้วเหรอ"

"เพิ่งเสร็จค่ะ"

"อืม"

"พี่รามิลทำอะไรอยู่คะ"

"พี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ"

"อ๋อค่ะ"

"คืนนี้จะมาไหม"

"พี่รามิลคิดถึงอัญเหรอคะ"

"คิดถึงสิ ใครบ้างจะไม่คิดถึงแฟนตัวเอง"

"งั้นคืนนี้อัญจะเข้าไปหานะคะ"

"อัญจะออกมาเลยไหม เดี๋ยวพี่จะออกไปรับ"

"อัญจะออกไปเลยค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะพี่รามิล"

เมื่อสิ้นเสียงของแฟนสาว รามิลก็กดวางสายทันที แล้วจัดการแต่งตัว ก่อนที่จะลงไปยังชั้นล่างเพื่อไปขึ้นรถหรูและขับออกไปรอแฟนสาวหน้าปากทางเข้าคอนโด และไม่นาน รถของผู้จัดการส่วนตัวของอัญชันก็ขับเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบเคียงฟุตบาธใกล้ๆกับรถสปอร์ตหรูของรามิล ก่อนที่จะเห็นแฟนสาวเปิดประตูออกมาพร้อมกับสวมหมวกและแว่นตาดำแบรนด์หรูพร้อมกับสวมเสื้อแจ็คเก็ตตัวโคร่ง จากนั้นก็มาเปิดประตูรถของเขาแล้วรีบปิดประตูทันที

"ถึงกับต้องพรางตัวขนาดนี้เลยเหรออัญ" รามิลหันมามองแฟนสาวที่เข้ามานั่งในรถแล้วเอ่ยถาม

"พี่รามิลลืมไปแล้วเหรอคะ ว่ามีแฟนเป็นถึงดาราดัง" เรียวปากบางเคลือบด้วยลิปสติกสีแดง หันไปบอกกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยรอยยิ้มแจ่มใส

"ก็แค่ดารามีแฟนเอง ทำไมถึงต้องทำตัวหลบๆซ่อนๆถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ" เรียวปากหนาบอกกับแฟนสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"ถ้าแฟนคลับรู้ว่าอัญมีแฟน กระแสอัญก็ตกน่ะสิคะ"

"ถ้าการเป็นดาราแล้วเปิดเผยไม่ได้ว่ามีแฟน พี่ว่าอัญลาออกจากวงการบันเทิงดีกว่าไหม แล้วมาแต่งงานกับพี่"

"อัญยังสนุกกับวงการบันเทิงอยู่เลยนะคะ จะให้อัญลาออกได้ยังไง"

"อัญจะให้พี่รอไปอีกกี่ปีล่ะ นี่พี่ก็รออัญมาสามปีแล้วนะ" รามิลเริ่มคบกับอัญชัน ตอนที่เธอเรียนอยู่ปีสี่ ตอนนั้นอัญชันเริ่มเข้าวงการบันเทิงใหม่ๆ เขาเห็นเธอเป็นพรีเซนเตอร์สินค้าชนิดหนึ่งในโทรทัศน์ แวบแรกที่เขาเห็นเธอ เขารู้สึกชอบทันที หลังจากนั้นเขาก็ให้ลูกน้องตามสืบ จึงรู้ว่าเธอไม่มีแฟน จากนั้นเขาก็ติดต่อเธอไปทางผู้จัดการส่วนตัวของเธอที่ชื่อเจด้า และจากนั้นรามิลกับอัญชันก็คบกันเป็นแฟนตั้งแต่นั้นมา แต่ไม่สามารถเปิดเผยบอกให้ใครรู้ได้

"ขออัญทำไปอีกสักสองสามปีนะคะพี่รามิล แล้วอัญจะลาออกจากวงการบันเทิงมาแต่งงานกับพี่"

"ก็ได้ งั้นพี่จะรออัญนะ"

"ขอบคุณนะคะพี่รามิล ที่เข้าใจอัญ อัญรักพี่รามิลนะคะ" พูดจบ หญิงสาวก็โน้มตัวเข้าไปสวมกอดแฟนหนุ่มตัวสูงตามประสาที่เคยทำอยู่เป็นประจำ

"พี่ก็รักอัญนะ" ว่าแล้ว รามิลก็สวมกอดเธอตอบเช่นกัน