ความเปลี่ยนแปลง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ของห้องพัก ลอดผ่านแนวผ้าม่านสีหม่นเข้ามาแตะลงบนพื้นห้อง ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองละมุน ไอหมอกจาง ๆ ของผืนป่าชายแดนค่อย ๆ ถูกความอบอุ่นของแสงตะวันขับไล่ให้ละลายหายไป เสียงนกปนานานาชนิดส่งเสียงร้องก้องกังวานรับอรุณใหม่ ขับเน้นให้บรรยากาศโดยรอบดูสงบและสดชื่นกว่าทุกวันที่ผ่านมา มันเป็นเช้าวันใหม่ที่ไม่เพียงแต่ขับไล่ความมืดมิดของราตรีกาล

 

บนเตียงไม้หลังกว้าง ร่างโปร่งของปืนขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเมื่อยล้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เปลือกตาบางค่อย ๆ กะพริบเพื่อปรับรับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลังทำให้เขารู้สึกตัวตื่นอย่างเต็มตา และในวินาทีต่อมาความทรงจำอันแสนหวานและอบอุ่นจากค่ำคืนที่ผ่านมาก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

 

ปืนพบว่าตนเองกำลังนอนแนบชิดอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งและอบอุ่นของเดชาวัต วงแขนหนาโอบกอดเอวบางไว้หลวม ๆ เพื่อปกป้องและให้ความอบอุ่น ลมหายใจสม่ำเสมอของคนตัวโตที่รดรินอยู่บริเวณต้นคอทำให้หัวใจในอกซ้ายของปืนเต้นระรึกด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ ทั้งเขินอายและเปี่ยมสุขในคราวเดียวกัน กลิ่นอายจาง ๆ ประสานกับกลิ่นไอแดดระคนกลิ่นกายเฉพาะตัวของเดชาวัตย้ำเตือนว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วจะมลายหายไป

 

ไม่มีความอึดอัด ไม่มีกำแพงแห่งความระแวงสงสัย และไม่มีมาดขรึมของนายทหารผู้บังคับบัญชาที่ต้องคอยรักษาระยะห่างอีกต่อไป มีเพียงความจริงใจและความเข้าใจที่ลึกซึ้งซึ่งถูกถักทอขึ้นในค่ำคืนอันเงียบสงบ บาดแผลทางใจที่ต่างคนต่างเคยแบกรับ บัดนี้คล้ายได้รับการเยียวยาด้วยความอ่อนโยนที่มอบให้แก่กัน

เดชาวัตซึ่งตื่นอยู่ก่อนแล้ว ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของคนในอ้อมแขน นัยน์ตาคมกริบสีเข้มทอดมองใบหน้าติดหวานที่ยังมีร่องรอยความอ่อนล้าประดับอยู่ มุมปากหยักระบายรอยยิ้มละมุนอบอุ่นที่หาดูได้ยากยิ่ง มือหนาค่อย ๆ เอื้อมไปเกลี่ปอยผมที่ระกรอบหน้าของปืนออกอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากลงน้ำหนักมือแรงเกินไป ร่างตรงหน้าจะบอบช้ำ

 

"ตื่นแล้วหรือ... นอนต่ออีกสักหน่อยเถิด"

 

เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยถามชิดริมหู ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดทำเอาคนฟังหน้าร้อนผ่าว

 

ปืนชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงปฏิเสธ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาตามวิสัย

 

 "ไม่ล่ะครับ... ตะวันขึ้นสูงปานนี้แล้ว เดี๋ยวพวกทหารข้างนอกจะสงสัยเอาว่าทำไมผู้บังคับบัญชาถึงยังไม่ออกไปตรวจแถว"

 

เดชาวัตหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี เขายังคงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าช่วงเวลาในยามเช้าเช่นนี้คือช่วงเวลาที่เขามีความสุขและรู้สึกผ่อนคลายที่สุดตั้งแต่เดินทางมาประจำการ ณ ชายแดนอันห่างไกลแห่งนี้ ความกดดันจากกองทัพ ภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง หรือแม้แต่ความคาดหวังจากทางบ้านในพระนคร บัดนี้คล้ายถูกบดบังด้วยร่างเล็ก ๆ ที่นอนอยู่ข้างกาย

 

"ปล่อยให้สิบเอกไชยจัดการเรื่องแถวไปก่อนสักวันเถิด..."

 

เดชาวัตเอ่ยยิ้ม ๆ แววตาเจ้าเล่ห์ทอประกายขบขันเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดพยายามขยับหนี

 

 "อีกอย่าง... ไม่มีใครกล้าสงสัยเรื่องของเราหรอก"

 

แม้จะพูดเช่นนั้น ปืนก็พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเพื่อปิดบังผิวเนียนที่เต็มไปด้วยร่องรอยความรักจากค่ำคืนก่อน ท่าทางลนลานและเอียงอายนั้นทำให้เดชาวัตมองตามด้วยแววตาเอ็นดูอย่างถึงที่สุด

 

 ก่อนที่ร้อยเอกหนุ่มจะยอมปล่อยให้คนตัวเล็กกว่าเป็นอิสระ เขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าเครื่องแบบทหารที่จัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของนายร้อยหนุ่มยังคงสง่างามและเต็มไปด้วยความองอาจสมชายชาตรีเช่นเคย แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือความผ่อนคลายบนดวงหน้าคมคาย

 

หลังจากจัดการตัวเองและจัดระเบียบความเรียบร้อยภายในห้องพักเสร็จสิ้น ทั้งคู่ก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักพร้อมกันเพื่อมุ่งหน้าไปยังลานฝึกหน้ากองบังคับการ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศรอบค่ายก็พัลเต็มไปด้วยความสดใส ลมหนาวยามเช้าพัดผ่านยอดไม้กระทบผิวหน้า แต่อุณหภูมิในใจของคนทั้งคู่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด

 

เหล่าทหารที่กำลังเตรียมตัวฝึกซ้อมยามเช้าต่างหันมามองหัวหน้าหน่วยและนายสิบคนเก่งที่เดินเคียงคู่กันออกมาด้วยท่าทีที่แปลกไปจากเดิม แววตาของร้อยเอกเดชาวัตที่เคยดุดันและเฉียบคมจนไม่มีใครกล้าสบตา บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ปืนแม้จะยังคงรักษาท่าทีสำรวมตามระเบียบวินัย แต่ใบหน้าหวานกลับมีกระแสความสุขฉายชัดจนปิดไม่มิด

สิบเอกไชย ซึ่งยืนถือแฟ้มรายงานอยู่ไม่ไกล ชำเลืองมองทั้งสองคนด้วยหางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรู้ทัน นายทหารรุ่นพี่ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวและผ่านศึกมามาก พยักหน้าทักทายเบา ๆ พลางเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะตามประสาคนอารมณ์ดี

 

"อ่ะแฮ่ม... วันนี้ผู้บังคับบัญชาออกมาช้ากว่ากำหนดแฮะ สงสัยอากาศยามเช้าแถวนี้จะเย็นสบายเสียจนไม่อยากลุกจากเตียง หรือว่ามีเรื่องอื่นให้ใส่ใจมากกว่าการตรวจแถวยามเช้ากันแน่ล่ะครับท่าน"

 

คำแซวที่ตรงเป้าของสิบเอกไชยทำเอาปืนถึงกับหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีในพริบตา นายสิบหนุ่มรีบถลึงตาใส่รุ่นพี่ตัวดีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย มือไม้เริ่มอยู่ไม่เป็นสุขจนต้องแสร้งทำเป็นจัดแจงกระดุมเสื้อเสื้อนอกของตนเอง

 

 "พูดมากจริงนะพี่ไชย! ลมหนาวเข้าปากหรืออย่างไร ไปตรวจแถวโน่นไป อย่ามาล้อเล่นกับผู้บังคับบัญชา"

 

เดชาวัตไม่ได้เอ่ยปากดุหรือตำหนิตักเตือนคำแซวนั้น ใบหน้าคมคายกลับประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความสุขุมและอารมณ์ดีอย่างที่ไม่มีใครในค่ายเคยเห็นมาก่อน เขายกมือขึ้นตบบ่าสิบเอกไชยเบา ๆ เป็นเชิงรับรู้และขอบคุณในความหวังดี ก่อนจะก้าวขึ้นยืนบนแท่นบัญชาการเพื่อเริ่มภารกิจประจำวัน

 

"เอาล่ะ ทุกคนจัดแถวตามระเบียบ!" เสียงทุ้มทรงพลังของเดชาวัตประกาศก้องกังวาน ทำให้ลานฝึกที่เคยจอแจกลับเข้าสู่ความเงียบสงบและเป็นระเบียบในทันตา

การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นภายในค่ายทหารชายแดนแห่งนี้ บรรยากาศที่เคยตึงเครียด เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความไม่เข้าใจระหว่างนายร้อยจากพระนครกับทหารชั้นผู้น้อย บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความสามัคคี รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ ทหารทุกคนสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเดชาวัตที่พร้อมจะสู้และเคียงคไปพร้อมกับพวกเขา ไม่ใช่เพียงเพื่อชื่อเสียงหรือยศถาบรรดาศักดิ์

 

ในยามสาย เมื่อภารกิจฝึกซ้อมยามเช้าและตรวจตราความเรียบร้อยรอบฐานที่มั่นสิ้นสุดลง แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจัดและทวีความร้อนขึ้น เดชาวัตและปืนมีโอกาสได้ปลีกตัวจากงานเอกสารอันวุ่นวายมานั่งพักผ่อนบริเวณใต้ร่มไม้ใหญ่ริมลำธารด้านหลังค่าย สายน้ำใสไหลรินกระทบโขดหินส่งเสียงเซ็งแซ่ขับกล่อมบรรยากาศให้รื่นรมย์ ฝูงปลาตัวเล็ก ๆ ว่ายวนเวียนตามกระแสน้ำ ลมเย็นพัดโชยกลิ่นไอธรรมชาติและกลิ่นดินป่าเข้ามาปะทะผิวกาย ช่วยบรรเทาความร้อนระอุของแสงแดดยามเที่ยงวันได้เป็นอย่างดี

 

"เหนื่อยไหม"

 

เดชาวัตเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ทอดอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร พลางยื่นกระติกน้ำสนามส่วนตัวให้คนข้างกาย

 

ปืนรับกระติกน้ำมาถือไว้ ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันสั้น ๆ แต่กลับเรียกกระแสความอบอุ่นให้แล่นพล่านไปทั้งใจ ชายหนุ่มเปิดฝาจิบน้ำแก้กระหายเพื่อลดความประหม่า ก่อนจะส่งคืนพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าติดหวานที่บัดนี้ดูมีเลือดฝาดชวนมอง

"ไม่เหนื่อยเลยครับท่าน... อยู่ที่นี่ แม้จะตรากตรำและอยู่ห่างไกลความศิวิไลซ์ แต่ผมกลับรู้สึกว่ามีความสุขกว่าตอนอยู่ในพระนครตั้งเยอะ ได้ทำงานที่รัก ได้ปกป้องผู้คน และ..."

 

นายสิบหนุ่มชะงักคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่จะเอ่ยความในใจทั้งหมดออกมา ดวงตาคู่สวยหลบสายตากล้าที่ทอดมองมาอย่างมีความหมาย

 

เดชาวัตมองท่าทางนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นด้วยความรักและความเอ็นดูระคนเทิดทูน ความน่ารักตามธรรมชาติของปืนคือสิ่งที่เยียวยาจิตใจที่หยาบกระด้างของทหารอย่างเขาให้กลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง มือหนายื่นไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนตักไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี ปลายนิ้วสัมผัสกันอย่างอบอุ่นและมั่นคง

 

"และมีฉันอยู่เคียงข้าง... ใช่ไหม"

 

เดชาวัตต่อประโยคให้จบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความเว้าวอนและหยอกเย้า

 

ปืนหลบสายตาคมคายคู่นั้นด้วยความเขินอายจนไม่รู้จะเอาใบหน้าไปไว้ที่ไหน แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับเบา ๆ แทนคำตอบ หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกที่มั่นคงและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

 

"ปืน... ฟังฉันนะ"

เดชาวัตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น เลื่อนมืออีกข้างมาเชยคางของคนตัวเล็กให้หันมาสบตากัน

 

 "ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าจะมีอุปสรรคใด ๆ รอเราอยู่ หรือจดหมายจากในพระนครจะส่งมาทวงถามเรื่องกำหนดการแต่งงานหรือเรื่องใด ๆ อีกกี่ครั้ง... ขอให้เธอรู้ไว้ว่า ใจของฉันอยู่ที่นี่ อยู่กับเธอตรงนี้ และไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"

 

คำยืนยันที่หนักแน่นทำให้ความกังวลลึก ๆ ในใจของปืนมลายหายไปจนสิ้น ความหวาดหวั่นต่อฐานะอันแตกต่าง ความกลัวต่อสายตาของสังคม หรือแม้แต่พันธะสัญญาที่พระนครไม่มีผลใด ๆ ต่อความรู้สึกของเขาอีกต่อไป…