ลาดตระเวนในป่าลึก

 

เมื่อบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ขวาของปืนเริ่มสมานตัว ทั่วทั้งผิวเนื้อภายนอกตกสะเก็ดและกลับมาหายเป็นปกติจนเจ้าตัวสามารถขยับร่างกาย ขยับแขนยิงปืนได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวได้ท่วงท่าเดิม ทว่าสถานการณ์ตามแนวชายแดนอันเป็นดินแดนห่างไกลจากพระนครยังคงต้องการการเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด

 

กระแสข่าวลือเรื่องกองกำลังกบฏและกลุ่มผู้ก่อการไม่สงบชายแดนยังคงหนาหู มิอาจไว้วางใจปล่อยปละละเลยได้แม้เพียงวันเดียว ด้วยเหตุนี้ รเดชาวัต ในฐานะผู้บังคับบัญชาสูงสุดของค่ายทหาร จึงต้องจัดเตรียมกำลังพลชุดย่อยอันประกอบด้วยทหารฝีมือดีจำนวนหนึ่ง เพื่อออกเดินทางไปสำรวจเส้นทางยุทธศาสตร์รวมถึงจุดอับสายตารอบใหม่ตามแนวป่าตะวันออก

 

ทัเพื่อป้องกันมิให้กลุ่มกองกำลังนอกรีตหรือพวกทุจริตค้าของเถื่อนที่ยังหลงเหลือ แอบลอบเล็ดลอดกลับมาสร้างความเดือดร้อนภัยพิบัติให้แก่ประชาราษฎร์ในท้องถิ่นได้อีกครั้ง

ในช่วงเช้าตรู่ที่แสงตะวันเพิ่งจะจับขอบฟ้า ท้องฟ้าเบื้องบนยังเป็นสีเทาสลัวสลับทอง บรรยากาศ ณ บริเวณลานกว้างหน้ากองบังคับการค่ายทหารชายแดนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เสียงรองเท้าทหารกระทบพื้นดินดังกึกก้องเป็นจังหวะ

 

เดชาวัตในชุดเครื่องแบบสนามตรวจเช็กสายคาดกระสุนและมีดพกประจำกายพลางก้าวเดินตรวจตราความเรียบร้อยของอาวุธยุทโธปกรณ์ สัมภาระ ตลอดจนเสบียงกรังของทหารในชุดลาดตระเวนทุกนายอย่างกวดขัน

ระดับนายร้อยจากพระนครผู้ผ่านหลักฐานการศึกษาทางทหารมาอย่างเชี่ยวชาญย่อมรู้ดีว่า การเข้าป่าลึกในเขตชายแดน เช่นนี้ หากขาดตกบกพร่องสิ่งใดไปแม้เพียงนิด ย่อมหมายถึงชีวิตของกำลังพลทั้งกอง

 

ขณะที่เขากำลังยืนกอดอกสั่งกำชับข้อควรปฏิบัติและระเบียบวินัยในการเดินป่าด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทันใดนั้น ร่างโปร่งของปืนในชุดทหารภาคสนามทะมัดทะแมง พร้อมกระเป๋าผ้าคาดเอวและปืนเล็กยาวคู่ใจประจำกาย ก็ก้าวเดินออกจากเงามืดของเรือนนอนพยาบาล ตรงเข้ามาสมทบในแถวลาดตระเวนด้วยท่าทีอันเด็ดเดี่ยว แววตาคู่สวยใต้หมวกทหารฉายประกายความมุ่งมั่น

 

เดชาวัตชะงักไปเล็กน้อยในทันทีที่สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นนายสิบหนุ่มคนสนิทมาร่วมแถวเตรียมตัวออกเดินทาง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม แววตาที่เคยดุดันยามตรวจแถวแปรเปลี่ยนเป็นความท้วงติงอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากเขาเป็นผู้เฝ้าไข้และรู้ดีว่าบาดแผลที่หัวไหล่ของปืนเพิ่งจะสมานตัวดีได้ไม่นาน การต้องออกเดินทางรอนแรมแบกสัมภาระหนักอึ้งในป่าดิบชื้นตลอดทั้งวันเช่นนี้ ย่อมเสี่ยงต่อการกระทบกระเทือนถึงแผลเก่าจนระบมไข้ขึ้นมาอีกเป็นแน่

 

ร้อยเอกหนุ่มก้าวเท้าเดินปลีกตัวออกจากแถวตรงดิ่งเข้าไปหาปืนทันที

 

 "ปืน... แผลของคุณเพิ่งจะหายดี การออกลาดตระเวนสำรวจป่าลึกคราวนี้ค่อนข้างกินเวลานานหลายวัน เส้นทางข้างหน้าก็ทุรกันดารเต็มไปด้วยโขดหินและพงหนาม กระผมว่าควรพักผ่อนดูแลตัวเองอยู่ที่ค่าย คอยช่วยงานอยู่ที่นี่ก่อนจะดีกว่า"

 

เดชาวัตเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความห่วงใยไว้อย่างชัดเจนจนคนฟังรู้สึกได้

ปืนไม่หลบสายตา ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววความดื้อดึงและมุ่งมั่นตามนิสัยเดิม รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก

 

"ท่านผู้บังคับบัญชา... กระผมหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้วครับ แผลแค่นี้มิอาจขัดขวางหน้าที่ของชายชาติทหารได้ อีกอย่าง เส้นทางแถบป่าตะวันออกนั้นซับซ้อน เป็นป่าปิดที่มีทางลับและหลุมพรางมากมายที่คนนอกค่ายหรือทหารจากส่วนกลางไม่มีทางรู้ดีเท่าคนท้องถิ่นอย่างกระผม หากท่านปล่อยให้กระผมอยู่แต่ในค่าย คอยเดินตรวจแต่เอกสาร คงได้เฉาตายพอดี ให้กระผมร่วมทางไปรับใช้และนำทางให้ท่านเถิดครับ"

 

เดชาวัตมองสบตากับดวงตากลมโตคู่นั้นเนิ่นนาน บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ชายหนุ่มรู้ดีแก่ใจว่าต่อให้ตนเองจะเอ่ยปากอ้างเหตุผลหรือใช้อำนาจผู้บังคับบัญชาสั่งห้ามอย่างไร คนตรงหน้าที่มีความจงรักภักดีและดื้อรั้นผู้นี้ก็ไม่มีวันยอมอยู่เฉยเป็นแน่ สุดท้ายร้อยเอกหนุ่มระบายลมหายใจยาวก่อนจะจุดรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาอย่างจำยอม แววตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู พลางพยักหน้ารับเบา ๆ

 

"เอาเถิด... ในเมื่อดื้อดึงถึงเพียงนี้ ฉันก็ใจอ่อนระอาจะห้าม แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องระมัดระวังตัวให้มาก อย่าเดินห่างจากกลุ่ม และห้ามฝืนกำลังตัวเองเด็ดขาด มีสิ่งใดผิดปกติให้รีบบอกกระผทมทันที"

 

 เดชาวัตเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งมีเพียงปืนเท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์ฟังถ้อยคำเช่นนี้

 

 

เมื่อเตรียมความพร้อมและตรวจนับยอดกำลังพลเสร็จสิ้น คณะลาดตระเวนชุดเล็กอันประกอบด้วยเดชาวัต ไชย ปืน และพลทหารฝีมือดีอีกห้านาย ก็เริ่มเคลื่อนพลออกจากประตูไม้ค่ายทหาร แบกเป้สนามมุ่งหน้าเข้าสู่ผืนป่าดงดิบอันหนาทึบเบื้องหน้า ทันทีที่ก้าวพ้นแนวรั้วค่าย บรรยากาศภายนอกก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกลับของธรรมชาติ ต้นไม้ใหญ่อายุนับร้อยปีแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นท้องฟ้า แสงแดดยามสายลอดผ่านพงใบหนาทึบลงมาเป็นลำแสงสีทองรำไร สลับกับเงาของไม้นานาพันธุ์ เสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงนกป่าส่งสำเนียงร้องก้องกังวานระงมป่า ขับเน้นให้ผืนป่าแห่งนี้ดูมีมนต์ขลังและเต็มไปด้วยอันตราย

 

สภาพเส้นทางเดินเท้าเต็มไปด้วยความยากลำบาก ดินป่าร่วนซุยแฉะชื้นจากไอหมอกสลับกับรากไม้ใหญ่ระเกะระกะที่โผล่ขึ้นมาเหนือพื้นดินราวกับกับดักธรรมชาติ ทำให้การก้าวเดินแต่ละก้าวต้องใช้สมาธิและความระมัดระวังเป็นพิเศษ ทหารทุกนายต่างถืออาวุธปืนยาวประทับร่องแขน สายตาสอดส่องไปรอบกายด้วยความตื่นตัว

 

ปืนเดินรักษาระยะเคียงคู่ไปกับเดชาวัตในตำแหน่งผู้นำทางอย่างคล่องแคล่วว่องไว ร่างโปร่งอาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศดั้งเดิมช่วยชี้แนะทางเดิน เลี่ยงหลบหลุมโคลนดูดและคอยเตือนจุดอับสายตาตามสุมทุมพุ่มไม้ที่อาจเป็นที่ซ่อนตัวของพวกกองโจร ระหว่างการเดินทางอันยาวนาน

 

ความเหนื่อยล้าเริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวใต้ร่มไม้ชื้น เหงื่อไคลเริ่มไหลย้อยชุ่มโชกเครื่องแบบทหารหนาหนัก ทว่าบรรยากาศระหว่างผู้นำหนุ่มจากพระนครและนายสิบหนุ่มกลับไม่ได้ตึงเครียดตามหนทาง ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยกระแสความ อบอุ่น ที่สื่อสารถึงกันผ่านสายตาโดยมิจำเป็นต้องเอ่ยถ้อยคำใดให้มากความ

 

ในยามที่คณะเดินทางต้องปีนป่ายผ่านโขดหินลาดชันที่ลื่นด้วยตะไคร่น้ำ หรือยามที่ต้องก้าวข้ามลำธารป่าที่กระแสน้ำเชี่ยวกราก เดชาวัตซึ่งเดินตามหลังมาติด ๆ มักจะยื่นมือหนาอันอบอุ่นและแข็งแกร่งออกไปช่วยคว้าประคองข้อมือหรือต้นแขนของปืนไว้เสมอในทุกจังหวะที่สุ่มเสี่ยง แม้ปากของนายสิบหนุ่มจะคอยปฏิเสธเสียงแผ่วเบาว่าตนเองดูแลตัวได้และแข็งแรงดีแล้ว

แต่ปืนก็ไม่ได้ขยับหนีซ้ำยังยอมปล่อยให้มือใหญ่นั้นกุมกระชับแน่นทุกครั้งไป ความอบอุ่นจากฝ่ามือของร้อยเอกหนุ่มแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ ย้ำเตือนถึงค่ำคืนแห่งความผูกพันและคำมั่นสัญญาที่ทลายระยะห่างทางยศถาบรรดาศักดิ์ลงจนหมดสิ้น

ความใกล้ชิดท่ามกลางผืนป่าอันเงียบสงบอันห่างไกลจากสายตาของผู้คนในค่าย ทำให้ทั้งคู่มีโอกาสได้พูดคุยเปิดใจเล่าเรื่องราวหนหลัง ความฝันในอนาคต รวมถึงมุมมองชีวิตของกันและกันมากขึ้น เดชาวัตเล่าถึงชีวิตในพระนครอันเต็มไปด้วยกรอบเกณฑ์ทางสังคมที่น่าอึดอัด ขณะที่ปืนก็เล่าถึงความงดงามและเรียบง่ายของชีวิตข้าราชการชายแดนที่แม้จะตรากตรำแต่ก็มีอิสระในหัวใจ ยิ่งหนทางไกลออกไปเท่าใด ใจสองดวงก็ยิ่งขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเท่านั้น

 

 

เมื่อดวงตะวันเคลื่อนคล้อยเข้าสู่ช่วงบ่ายแก่ ๆ แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองส้มเข้ม คณะลาดตระเวนชุดย่อยได้เดินทางมาถึงจุดหมายแรกอันเป็นร่องน้ำลึกเชื่อมต่อชายแดน เดชาวัตเห็นว่าทหารทุกนายตรากตรำทางเดินมาตลอดทั้งวันจึงสั่งการให้หยุดพักผ่อนหย่อนใจริมลำธารสายเล็กที่ไหลเอื่อยผ่านหุบเขา สายน้ำที่นี่ใสสะอาดจนมองเห็นกรวดหินและฝูงปลาตัวน้อยว่ายวนอยู่เบื้องล่าง ลมพัดโชยกระแสเย็นจากผิวน้ำช่วยพัดพาความเหน็ดเหนื่อยอันสะสมให้อันตรธานหายไปในพริบตา เหล่าทหารพากันแยกย้ายไปวิดน้ำล้างหน้าและนั่งพักผ่อนตามร่มไม้

 

เดชาวัตและปืนแยกตัวมานั่งพักอยู่บนโขดหินราบเรียบขนาดใหญ่ใต้ร่มเงาของต้นไทรโบราณที่แผ่ร่มเงาครึ้ม ปืนทรุดตัวลงนั่งพลางถอดหมวกออก ปล่อยให้ลมป่าพัดผ่านเรือนผมที่เปียกชุ่มเหงื่อ ใบหน้าติดหวานบัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอร้อน ยิ่งทำให้ดูมีเลือดฝาดน่ามอง

 

"ไม่นึกเลยว่าคนอย่างท่าน นายทหารหนุ่มตระกูลใหญ่จากพระนคร จะมีความอดทนและเดินเท้าในป่าลึกได้เก่งกาจไม่แพ้คนชายแดนอย่างกระผมเลยสักนิด"

 

ปืนเอ่ยปากแซวเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พลางยื่นกระติกน้ำสนามของตนส่งให้เดชาวัตเพื่อจิบแก้กระหาย

 

เดชาวัตรับกระติกน้ำสนามมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสกันแผ่วเบาจนปืนต้องรีบชักมือกลับด้วยความขัดเขิน ร้อยเอกหนุ่มเปิดฝาดื่มน้ำป่ารสเย็นชื่นใจ ก่อนจะวางกระติกน้ำลงข้างตัวแล้วเอียงหน้าหันมามองคนข้างกายด้วยสายตาคมกริบที่บัดนี้ทอประกาวระยับพราวไปด้วยความลึกซึ้ง

 

 "ถ้าไม่ได้แรงที่ดี และไม่มีคนนำทางที่เก่งกาจคอยเดินเคียงข้างให้ความอุ่นใจเช่นนี้... ต่อให้เป็นทหารเสือใจเสือมาจากไหน ก็คงไม่อดทนเดินทางรอนแรมมาได้ไกลถึงเพียงนี้หรอก ปืน"

 

คำหยอกเย้าที่ตรงไปตรงมาและแฝงความนัยผูกพันอย่างลึกซึ้งทำเอาปืนใบหน้าแดงก่ำร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ชายหนุ่มรีบเบนสายตาหลบหลีกดวงตาคู่คมขยับมองไปทางผิวน้ำใสที่สะท้อนแสงแดดวิบวับเพื่อกลบเกลื่อนความขินอายท่ามกลางธรรมชาติ ทว่ารอยยิ้มกว้างที่ประดับอยู่บนใบหน้าละมุนกลับชัดเจนเสียจนปิดอย่างไรก็ไม่มิด